ప్రస్తుత పోటీ ప్రపంచంలో భారతీయ యువతను వేధిస్తున్న అతిపెద్ద అంతర్గత శత్రువు ఆత్మన్యూనతా భావం. తాము ఇతరులకన్నా తక్కువ అని, తమకు ఏదీ రాదని లేదా తమ రూపం, తెలివితేటలు మరియు ఆర్థిక స్థితిగతులు సరిగ్గా లేవని లోలోపల కుంగిపోవడాన్నే ఆత్మన్యూనత అంటారు. ఇది ఒక నిశ్శబ్ద విషంలా మారి యువతలోని సృజనాత్మకతను, ఆత్మవిశ్వాసాన్ని మరియు వారి సహజ సామర్థ్యాన్ని పూర్తిగా నిర్వీర్యం చేస్తోంది.
భగవద్గీతలో శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ అర్జునుడికి ఉపదేశిస్తూ "ఉద్ధరేదాత్మనాత్మానం నాత్మానమవసాదయేత్ | ఆత్మైవ హ్యాత్మనో బంధురాత్మైవ రిపురాత్మనః" అని సెలవిచ్చారు. అంటే ఎవరిని వారే ఉద్ధరించుకోవాలి కానీ, తనను తాను తక్కువ చేసుకుని పతనం కాకూడదని, మనకు మనమే బంధువులం మరియు మనకు మనమే శత్రువులం అని దీని అర్థం. ఆత్మన్యూనతతో బాధపడే వ్యక్తి తనకు తానే శత్రువుగా మారి, తన ఎదుగుదలను తానే అడ్డుకుంటూ చీకటి గదిలో బందీ అవుతున్నాడు.
ఈ సమస్యకు ప్రధాన కారణం ప్రస్తుత కాలంలో సామాజిక మాధ్యమాల్లో పెచ్చుమీరుతున్న అనారోగ్యకరమైన పోలికలు. ఇతరుల మెరుగుపెట్టిన ఛాయాచిత్రాలను, వారి విలాసవంతమైన జీవనశైలిని మరియు విజయాలను చూసి తమ సాధారణ జీవితం వ్యర్థమని యువత భ్రమపడుతోంది.
దీనికి తోడు తల్లిదండ్రులు, ఉపాధ్యాయులు పిల్లలను నిరంతరం పక్కవారితో పోల్చి మాట్లాడటం వల్ల వారిలో అభద్రతా భావం మరియు అసమర్థత వేళ్లూనుకుంటున్నాయి. రామాయణంలో హనుమంతుడు తన అపరిమితమైన శక్తిని తాను మరచిపోయినప్పుడు, జాంబవంతుడు అతనిలోని గొప్పతనాన్ని గుర్తుచేసి ఉత్సాహపరిచాడు. నేటి యువతకు కూడా అటువంటి సానుకూల ప్రోత్సాహం మరియు మార్గదర్శకత్వం ఎంతైనా అవసరం. కానీ దురదృష్టవశాత్తూ నేటి సమాజంలో విమర్శలు ఎక్కువై, మనస్పూర్తిగా చేసే ప్రశంసలు కరువవ్వడం వల్ల యువత మానసిక ఒంటరితనంలోకి జారిపోతోంది.
"నాయమాత్మా బలహీనేన లభ్యో" అని ఉపనిషత్తులు మనకు బోధిస్తున్నాయి, అంటే బలహీనమైన మనస్సు కలవారు ఆత్మజ్ఞానాన్ని లేదా గొప్ప విజయాలను సాధించలేరు. మానసిక బలమే అన్ని కార్యసిద్ధులకు పునాది. ఆత్మన్యూనతా భావం వల్ల యువతలో నిర్ణయాలు తీసుకునే శక్తి సన్నగిల్లిపోతుంది. చిన్న వైఫల్యం ఎదురైనా అది తమ వ్యక్తిగత చేతకానితనమే అని భావించి నిరాశలో మునిగిపోతారు. దీనివల్ల చదువులో వెనుకబడటం, ఉద్యోగ ఇంటర్వ్యూలలో ఆత్మవిశ్వాసం కోల్పోయి తడబడటం మరియు సామాజిక సంబంధాలలో దూరం పెరగడం వంటి చేదు పరిణామాలు చోటుచేసుకుంటాయి.
మనిషి తన మనస్సును అదుపులో ఉంచుకుని, సానుకూల దృక్పథంతో ఆలోచించడం అలవరుచుకోవాలి. ప్రతి మనిషిలోనూ ఒక ప్రత్యేకమైన ప్రతిభ, ఒక విభిన్నమైన నైపుణ్యం దాగి ఉంటుందని, ప్రకృతిలో ఏ ఇద్దరు వ్యక్తులు ఒకేలా ఉండరని గుర్తించాలి. కేవలం బాహ్య రూపం, వర్ణం లేదా మార్కుల ఆధారంగా మన విలువను మనం తక్కువ అంచనా వేసుకోవడం మూర్ఖత్వమే అవుతుంది.
వివేకచూడామణిలో శంకరాచార్యులు "జంతూనాం నరజన్మ దుర్లభమ్" అని చెప్పారు, అంటే జీవరాశులన్నిటిలో మానవ జన్మ లభించడం అత్యంత అరుదైన మరియు పవిత్రమైన విషయం. అంతటి విలువైన జన్మను కేవలం అభద్రతా భావంతో వృథా చేసుకోవడం వివేకం అనిపించుకోదు. ఈ సమస్యను అధిగమించడానికి నిరంతర సాధన, యోగా మరియు ఆత్మపరిశీలన అవసరం. ప్రతిరోజూ కొంత సమయం ధ్యానం చేయడం, స్ఫూర్తినిచ్చే మహానుభావుల చరిత్రలు చదవడం మరియు సానుకూల ఆలోచనలు కలిగిన వ్యక్తుల సాంగత్యంలో ఉండటం వల్ల మన ఆలోచనా సరళిలో మార్పు వస్తుంది. వైఫల్యం అనేది నేర్చుకోవడానికి ఒక మెట్టు అని భావించాలి తప్ప, అది జీవితపు ముగింపు కాదు. తల్లిదండ్రులు కూడా పిల్లల ప్రత్యేకతను గుర్తించి వారిని ఇతరులతో పోల్చకుండా ప్రోత్సహించాలి. యువత తమలోని లోపాలను సహజంగా స్వీకరిస్తూనే, తమకున్న బలాన్ని గుర్తించి ఆత్మవిశ్వాసంతో ముందుకు సాగాలి. లోకనిందలను, అనవసరపు భయాలను వీడి, స్వీయ గౌరవాన్ని పెంచుకున్నప్పుడే ఆత్మన్యూనత అనే అంధకారం తొలగిపోయి, విజయపథంలో ప్రయాణించడం సాధ్యమవుతుంది.
