నేటి ఆధునిక సమాజంలో మానవ సంబంధాలు యంత్రగతిగా మారిపోతున్నాయి. ఉమ్మడి కుటుంబ వ్యవస్థ విచ్ఛిన్నమై వ్యష్టి కుటుంబాలు పెరగడం వల్ల సమాజంలో వృద్ధులు తీవ్రమైన నిర్లక్ష్యానికి గురవుతున్నారు. ఒకప్పుడు ఇంటికి పెద్ద దిక్కుగా, గౌరవప్రదమైన స్థానంలో ఉన్న వృద్ధులు నేడు అనేక ఇబ్బందులను ఎదుర్కొంటున్నారు. వయసు మళ్లిన కాలంలో వారికి కావాల్సింది కేవలం ఆత్మీయత, పలకరింపు మాత్రమే. కానీ నేటి యువత ఉరుకుల పరుగుల జీవితంలో తమను పెంచి పెద్ద చేసిన తల్లిదండ్రులను పట్టించుకోవడానికి సమయం కేటాయించలేకపోతున్నారు. ఇది కేవలం ఒక కుటుంబ సమస్య మాత్రమే కాదు, ఒక సామాజిక రుగ్మతగా మారుతోంది. వృద్ధాప్యం అనేది ప్రతి ఒక్కరికీ వచ్చే సహజమైన ప్రక్రియ అని మర్చిపోయి వారిని ఒక భారంలా చూడటం అత్యంత విచారకరం.
వృద్ధులు ఎదుర్కొంటున్న ప్రధాన సమస్యలలో ఒంటరితనం మొదటిది. పిల్లలు ఉద్యోగాల రీత్యా విదేశాలకు లేదా ఇతర నగరాలకు వెళ్లడం వల్ల ఇంట్లో ముసలివారు ఒంటరిగా మిగిలిపోతున్నారు. వారితో మాట్లాడే వారు లేక, తమ భావాలను పంచుకునే వారు కరువై మానసిక వేదనకు గురవుతున్నారు. దీనివల్ల వారిలో నిరాశ, నిస్పృహలు పెరిగి అనారోగ్య సమస్యలకు దారితీస్తున్నాయి. ఆర్థికంగా ఇతరులపై ఆధారపడటం వల్ల వారి ఆత్మగౌరవం దెబ్బతింటోంది. పెన్షన్ లేని వృద్ధుల పరిస్థితి మరింత దయనీయంగా ఉంటోంది. కనీస అవసరాలైన ఆహారం, మందుల కోసం కూడా పిల్లల వైపు చూసే పరిస్థితి రావడం వారిని మానసిక క్షోభకు గురిచేస్తోంది. సమాజంలో కూడా వృద్ధులను గౌరవించే సంస్కృతి క్రమంగా తగ్గిపోతోంది.
నేటి కాలంలో వృద్ధాశ్రమాల సంఖ్య విపరీతంగా పెరగడం సామాజిక పతనానికి నిదర్శనం. ఆస్తుల కోసం తల్లిదండ్రులను వేధించడం, చివరకు వారిని రోడ్ల మీద వదిలేయడం లేదా బలవంతంగా వృద్ధాశ్రమాల్లో చేర్పించడం వంటి ఘటనలు నిత్యం చూస్తూనే ఉన్నాం. శారీరక శక్తి క్షీణించిన సమయంలో వారికి అండగా నిలవాల్సిన బాధ్యతను సంతానం విస్మరిస్తోంది. వృద్ధులకు వచ్చే అనారోగ్యాలను, వారి ప్రవర్తనలో వచ్చే మార్పులను అర్థం చేసుకోకుండా వారిని విమర్శించడం వల్ల వారు మరింత కుంగిపోతున్నారు. కంటికి రెప్పలా కాపాడిన తల్లిదండ్రులను ముసలితనంలో ఒక మూలకు పరిమితం చేయడం లేదా అపరిచితుల మధ్య వదిలివేయడం మానవత్వానికే మచ్చ.
వృద్ధుల పట్ల సమాజం తన దృక్పథాన్ని మార్చుకోవాల్సిన అవసరం ఎంతైనా ఉంది. వారు కేవలం పాత తరం వారు మాత్రమే కాదు, అనుభవాల గనులు. వారి దగ్గర ఉన్న జ్ఞానం, జీవన పాఠాలు నేటి తరానికి ఎంతో ఉపయోగపడతాయి. వారిని ఇంటి పనులకో లేదా పిల్లలను చూసుకోవడానికో పరిమితం చేయకుండా, కుటుంబ నిర్ణయాల్లో వారిని భాగస్వాములను చేయాలి. ప్రభుత్వాలు కూడా వృద్ధుల సంక్షేమం కోసం కఠినమైన చట్టాలను అమలు చేయాలి. వారి ఆరోగ్య సంరక్షణ కోసం ప్రత్యేక వైద్య సదుపాయాలు, రవాణా సౌకర్యాలు కల్పించాలి. కేవలం చట్టాల వల్ల మార్పు రాదు, ప్రతి ఇంట్లో పిల్లలకు చిన్నతనం నుంచే పెద్దలను గౌరవించడం నేర్పించాలి.
వృద్ధాప్యంలో ఉన్నవారు కోరుకునేది విలాసవంతమైన జీవితం కాదు, కేవలం గౌరవం మరియు ప్రేమతో కూడిన రెండు మాటలు. వారి కళ్లలో ఆనందం చూడటం అనేది సంతానంగా ప్రతి ఒక్కరి బాధ్యత. మనం ఈ రోజు వారిని ఎలా చూస్తామో, రేపు మన పిల్లలు మనల్ని అలాగే చూస్తారనే విషయాన్ని గుర్తుంచుకోవాలి. వృద్ధులను ఆదరించడం అంటే మన సంస్కృతిని, మన మూలాలను కాపాడుకోవడమే. సమాజంలో వారిని గౌరవప్రదంగా జీవించేలా చేయడం ప్రతి పౌరుడి కనీస ధర్మం. మానవతా విలువలను కాపాడుకుంటూ వృద్ధులకు అండగా నిలబడదాం.
