డాక్టర్ సింగినాథం క్లినిక్ ఆ రోజు రోగులతో కిటకిటలాడుతోంది. ఒక్కొక్కరినీ పరీక్షించి పంపిస్తున్న డాక్టర్ ఎదుటకు మధ్యవయస్కుడైన ఒక వ్యక్తి నెమ్మదిగా వచ్చి కూర్చున్నాడు. అతని ముఖంలో అనారోగ్య బాధ కంటే ఏదో చెప్పలేని ఇబ్బందే ఎక్కువగా కనిపించింది.
“చెప్పండి... ఏమైంది?” అని డాక్టర్ అడిగాడు.
“పెద్ద జబ్బేమీ లేదు డాక్టర్ గారూ! కానీ చిన్న చిన్న పనులే ఇప్పుడు నాకు పెద్ద పరీక్షలయ్యాయి.”
“ఏమిటవి?”
“రోడ్డుమీద నడుస్తున్నప్పుడు ఒక్కోసారి జేబులోంచి చిల్లర కింద పడిపోతుంది. ఒకప్పుడు వెంటనే వంగి ఏరుకునేవాడిని. ఇప్పుడు మాత్రం కాసేపు దానివైపు బాధగా చూసి... ‘ఎవరికైనా దొరికితే వాళ్ల అదృష్టం’ అనుకుని వెళ్లిపోతున్నాను.”
డాక్టర్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“నడుం నొప్పా?”
“లేదు.”
“మోకాళ్ల నొప్పా?”
“అదీ లేదు.”
“మరి బద్ధకమా?”
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
“బద్ధకమైతే చిల్లర వదులుకుంటానా డాక్టర్ గారూ? రూపాయి కోసం కూడా మనిషి ఎంతగా వంగుతాడో మీకే తెలుసు!”
“అయితే ఎందుకు వంగలేకపోతున్నారు?”
“వంగాలని నేను ప్రయత్నిస్తాను. కానీ నా పొట్ట మధ్యలో అడ్డంగా నిలబడి ‘ప్రవేశం లేదు’ అంటోంది!”
డాక్టర్ నవ్వేశాడు.
“ఇంకేమైనా సమస్యలున్నాయా?”
“ఉన్నాయండీ! చెప్పులు వేసుకోవాలంటే ముందు పొట్టతో చర్చలు జరపాలి. అది కాస్త పక్కకు జరిగితేనే కాళ్లు కనిపిస్తాయి. కొన్నిసార్లు చెప్పులు కనిపిస్తాయి... కానీ వాటిని తొడగాల్సిన కాళ్ల దగ్గరకు చేతులు చేరవు!”
“ఇంత నిర్లక్ష్యం మంచిది కాదు. కొంచెం వంగడం అలవాటు చేసుకోండి,” అన్నాడు డాక్టర్.
రోగి వెంటనే అభ్యంతరం చెప్పాడు.
“డాక్టర్ గారూ! వంగనిది నేను కాదు... నా పొట్ట. నేనైతే ప్రతిరోజూ వంగడానికి సిద్ధంగానే ఉంటాను!”
డాక్టర్ స్టెతస్కోప్ పక్కన పెట్టి చిరునవ్వుతో అన్నాడు.
“మన పెద్దలు ‘మొక్కై వంగనిది మానై వంగునా?’ అన్నారు. మీ విషయంలో మాత్రం ఆ సామెతను కొంచెం మార్చుకోవాలి.”
రోగి ఆసక్తిగా చూశాడు.
“పొట్టై పెరిగినది... మనిషిని వంగనివ్వునా!”
ఇద్దరూ గట్టిగా నవ్వుకున్నారు.
నవ్వు తగ్గిన తర్వాత డాక్టర్ గంభీరంగా అన్నాడు.
“జోక్ బాగానే ఉంది. కానీ ఇది నవ్వి వదిలేసే విషయం కాదు. ఈ రోజు వంగలేక చిల్లర వదులుకుంటున్నారు. రేపు ఆరోగ్యాన్నే వదులుకోకుండా ఇప్పటి నుంచే జాగ్రత్తపడండి.”
ఈసారి ఆ వ్యక్తి నవ్వలేదు. తన పొట్టవైపు ఒకసారి చూసుకుని, “డాక్టర్ గారూ... ఈసారి నిజంగానే వంగడానికి ప్రయత్నిస్తాను,” అంటూ లేచి వెళ్లిపోయాడు.
వేమన ఎప్పుడో ఒక గొప్ప సత్యాన్ని చెప్పాడు:
తనువు నిలువగానే తత్వము నిలుచునురా
తనువు చెడగానే తత్వము చెడునురా
తనువే సాధనంబు సకల ధర్మములకు
విశ్వదాభిరామ వినుర వేమ.
ఆ రోజుల్లో ఫుడ్ డెలివరీ యాప్లు లేవు. రోజంతా కుర్చీల్లో కూర్చునే ఉద్యోగాలు ఇంత విస్తృతంగా లేవు. “రేపటి నుంచి డైట్” అనే మహా సంకల్పం కూడా ఉండి ఉండకపోవచ్చు. అయినా శరీరమే జీవితానికి ఆధారమని వేమన చెప్పాడు.
ఈ రోజుల్లో ఆరోగ్యం గురించి చదివేవాళ్లు ఎక్కువ. వీడియోలు చూసేవాళ్లు ఇంకా ఎక్కువ. సలహాలు ఇచ్చేవాళ్లకు లెక్కే లేదు. ఆచరించేవాళ్లు మాత్రం తక్కువ!
ఒకప్పుడు పెద్దలు, “ఇంటి బరువు మగాడిదే” అనేవారు. కుటుంబాన్ని నిలబెట్టడం, పిల్లలను చదివించడం, పెద్దలను చూసుకోవడం, కష్టాల్లో ధైర్యంగా నిలబడటం—ఇవన్నీ బాధ్యతలుగా భావించేవారు. ఆ బరువును ఏ తూకం యంత్రం కొలవలేదు.
కాలం మారింది. ఇప్పుడు కుటుంబ బాధ్యతలను పంచుకునే మంచి సంస్కృతి పెరిగింది. అయితే మరో రకమైన బరువు మాత్రం మనకు తెలియకుండానే పెరిగిపోయింది. అది బాధ్యతల బరువు కాదు. మన జీవనశైలి మన మీద వేసిన బరువు.
మనిషి శరీరం ఒక్క రోజులో మారిపోదు. రోజూ కొంచెం కొంచెంగా మారుతుంది.
“ఈ రోజు నడవకపోతే ఏమవుతుంది?”
“ఈ ఒక్క స్వీట్ తింటే ఏమవుతుంది?”
“రేపటి నుంచి చూసుకుందాం!”
ఇలా మనం తీసుకునే ప్రతి చిన్న నిర్ణయం కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత తూకం యంత్రం మీద పెద్ద సంఖ్యగా ప్రత్యక్షమవుతుంది.
విచిత్రమేమిటంటే, ఆ సంఖ్య పెరుగుతున్నప్పుడు ఎలాంటి శబ్దమూ రాదు. కానీ మెట్లు ఎక్కేటప్పుడు మన ఊపిరి చేసే శబ్దం మాత్రం పక్కింటివాళ్లకు కూడా వినిపిస్తుంది!
ఈ మార్పుకు ప్రధాన కారణాల్లో ఉద్యోగ జీవితం ఒకటి. ఒకప్పుడు ఉద్యోగమంటే కొంతైనా కదలిక ఉండేది. పోస్టుమ్యాన్ రోజంతా నడిచేవాడు. బ్యాంకు ఉద్యోగి ఫైళ్లతో ఒక టేబుల్ నుంచి మరో టేబుల్కు తిరిగేవాడు. రైతు, కూలీ, మేస్త్రీ, కార్మికుడు—వీళ్లకు వ్యాయామం కోసం ప్రత్యేక సమయం కేటాయించాల్సిన అవసరం ఉండేది కాదు. వాళ్ల పనే వాళ్లకు వ్యాయామం.
ఇప్పుడు చాలామందికి పని అంటే కంప్యూటర్ ముందు కూర్చోవడం. ఉదయం కుర్చీలో కూర్చుంటారు. మధ్యాహ్నం భోజనానికి లేస్తారు. సాయంత్రం ఇంటికి వెళ్లడానికి మళ్లీ లేస్తారు.
రోజంతా ఎక్కువగా కదిలింది మనిషి కాదు... కంప్యూటర్ మౌస్!
ఆఫీసు కుర్చీకి ఒక విచిత్రమైన గుణం ఉంది. అది జీతం అడగదు. సెలవు తీసుకోదు. రోజంతా మన బరువును మోస్తుంది. కానీ కొన్నేళ్ల తర్వాత అదే కుర్చీ మన బరువును నిశ్శబ్దంగా పెంచుతుంది.
ఉద్యోగంలో పదోన్నతి వస్తుందో రాదో తెలియదు. కానీ నడుము కొలత మాత్రం ప్రతి ఏడాది ఒక అంగుళం పదోన్నతి పొందుతూనే ఉంటుంది!
ఇంటికి వచ్చిన తర్వాత కూడా పరిస్థితి మారదు. ఆఫీసులో కుర్చీ, ఇంట్లో సోఫా. అక్కడ కంప్యూటర్ స్క్రీన్, ఇక్కడ టెలివిజన్ స్క్రీన్. అక్కడ మౌస్, ఇక్కడ రిమోట్.
శరీరానికి మాత్రం రెండింటి మధ్య పెద్ద తేడా కనిపించదు. అది రోజూ ఒకే ప్రశ్న అడుగుతుంది:
“ఈ రోజైనా కాస్త నడిపిస్తావా?”
మనం ప్రేమగా దాన్ని ఓదారుస్తాం.
“రేపు తప్పకుండా!”
ఆ రేపు ఏ క్యాలెండర్లో ఉందో మాత్రం ఎవరికీ తెలియదు.
ఒకప్పుడు ఇంట్లో చిన్న పని ఉన్నా మనిషే లేచి చేసేవాడు. ఇప్పుడు రిమోట్ రెండు అడుగుల దూరంలో ఉన్నా, “ఒక్కసారి అందిస్తావా?” అని అడుగుతాడు. నీళ్ల సీసా ఎదురుగానే ఉన్నా, “నువ్వు అటువైపే వెళ్తున్నావుగా...” అంటాడు.
కాళ్లకు పని తగ్గింది. చేతిలోని బొటనవేలికి మాత్రం పదోన్నతి వచ్చింది. అది మొబైల్ మీద రోజుకు వేలసార్లు తిరుగుతుంది. కానీ దాని యజమాని మాత్రం వెయ్యి అడుగులు కూడా నడవడు.
తినే విషయంలో మనం చాలా ఉదారవాదులం. ఆకలి వేసినప్పుడు మాత్రమే తినడం పాతకాలపు పద్ధతి. ఇప్పుడు సందర్భం ఉంటే చాలు.
పుట్టినరోజంటే కేక్.
పదోన్నతి అంటే స్వీట్లు.
మీటింగ్ అంటే సమోసా.
ఆదివారం అంటే బిర్యానీ.
సినిమా అంటే పాప్కార్న్.
వర్షం అంటే బజ్జీలు.
చలికాలం అంటే గారెలు.
వేసవి అంటే ఐస్క్రీమ్.
ప్రకృతిలో ఋతువులు కొన్నే. మన భోజన క్యాలెండర్లో మాత్రం ప్రతి రోజూ పండుగే!
మన దేశంలో “రేపటి నుంచి డైట్” అనేది ఒక ప్రత్యేక పండుగ. అది ప్రతి సోమవారం వస్తుంది.
సోమవారం ఉదయం రెండు ఇడ్లీలు తిని, “ఇక మధ్యాహ్నం నుంచి తగ్గిస్తా,” అంటాడు. మధ్యాహ్నం ఆఫీసులో సహోద్యోగి పుట్టినరోజు. కేక్ తినకపోతే అతనికి బాధ కలుగుతుందేమోనని మానవత్వంతో ఒక ముక్క తింటాడు. సాయంత్రానికి ఇంటికి వచ్చి, “డైట్ మొదలుపెట్టే ముందు చివరిసారి బిర్యానీ తిందాం,” అనుకుంటాడు.
ఆ “చివరిసారి”కి ముగింపు తేదీ ఉండదు.
పెళ్లిళ్లు మనిషి సంకల్పాన్ని పరీక్షించే ప్రదేశాలు. ఇంటి నుంచి బయలుదేరే ముందు, “ఈ రోజు చాలా తక్కువ తింటాను,” అని భార్యకు మాట ఇస్తాడు. కళ్యాణ మండపంలో బఫే కౌంటర్ కనిపించగానే ఆ మాట పప్పులో కలిసిపోతుంది.
ప్లేట్ చేతిలో పడగానే అతనిలోని ఆర్థికవేత్త మేల్కొంటాడు.
“కవర్లో వెయ్యి రూపాయలు పెట్టాం. దానికి న్యాయం చేయాలి!” అంటూ మొదటి రౌండ్.
“ఈ కూర రుచి చూడలేదు,” అంటూ రెండో రౌండ్.
“స్వీట్లు మిగిలిపోతే ఆహారం వృథా అవుతుంది,” అనే సామాజిక బాధ్యతతో మూడో రౌండ్.
చివరకు ఐస్క్రీమ్ తింటూ, “ఇక రాత్రి భోజనం చేయను,” అంటాడు.
నిజమే. అప్పటికే మూడు పూటల భోజనం ఒక్క పూటలో పూర్తయిపోయి ఉంటుంది!
మన వంటగది కూడా ఒక చిన్న తత్వశాస్త్రాన్ని నేర్పుతుంది. ఫ్రిజ్లో ఒక మూలన యాపిల్లు, బొప్పాయిలు, దోసకాయలు చాలా ఓపికగా ఎదురుచూస్తుంటాయి. తలుపు తెరిచిన ప్రతిసారీ, “ఈ రోజైనా మమ్మల్ని గుర్తు చేసుకుంటారేమో!” అనుకుంటాయి.
కానీ ముందుగా బయటకు వచ్చేది ఐస్క్రీమ్ డబ్బా, చల్లని పానీయం లేదా నిన్నటి స్వీట్.
పండ్లు ఆరోగ్యం కోసం కొంటాం. స్వీట్లు ఆనందం కోసం కొంటాం. చివరకు ఆనందం ముందే ఖాళీ అవుతుంది. ఆరోగ్యం మాత్రం ఫ్రిజ్లోనే మిగిలిపోతుంది.
ఆన్లైన్ ఫుడ్ డెలివరీ వచ్చిన తర్వాత వంటగదికంటే మొబైల్ స్క్రీన్కే ఎక్కువ గౌరవం వచ్చింది. ఒకప్పుడు ఆకలి వేస్తే వంటగదిలోకి వెళ్లేవాళ్లం. ఇప్పుడు ఫోన్ తీసుకుంటాం. రెండు నిమిషాలు వంటకాల ఫోటోలు చూస్తాం. పదిహేను నిమిషాలు ఏది ఆర్డర్ చేయాలో ఆలోచిస్తాం. అరగంటలో ఆర్డర్ చేసిన తిండి తలుపు దగ్గరకు వస్తుంది.
మన శరీరంలో కదిలింది మాత్రం బొటనవేలు మాత్రమే!
రవాణా సౌకర్యాలు జీవితాన్ని సులభం చేశాయి. కానీ సౌకర్యం అలవాటుగా మారినప్పుడు సమస్య మొదలవుతుంది. ఇంటికి రెండు వీధుల దూరంలో ఉన్న దుకాణానికి కూడా బైక్ తీస్తాం. వంద మీటర్లు నడవడం కంటే బైక్ను బయటకు తీసి, స్టార్ట్ చేసి, పార్కింగ్ కోసం వెతకడమే సులభంగా అనిపిస్తుంది.
ఒకసారి నా స్నేహితుడు, “ఈ రోజు చాలా నడిచాను,” అన్నాడు.
“అంతగా ఎక్కడికి వెళ్లావు?” అని అడిగాను.
“కారు ఎక్కడ పార్క్ చేశానో మర్చిపోయాను!” అన్నాడు.
ఆరోగ్య సంకల్పం చేయలేని పని, మతిమరుపు అప్పుడప్పుడు చేసేస్తుంది!
లిఫ్ట్ కూడా గొప్ప ఆవిష్కరణే. కానీ ఒక అంతస్తు ఎక్కడానికే లిఫ్ట్ కోసం ఐదు నిమిషాలు ఎదురుచూడడం మన అలవాటైపోయింది. ఆ ఐదు నిమిషాల్లో మెట్లు ఎక్కి పైకి వెళ్లి, మళ్లీ కిందకు కూడా రావచ్చు. కానీ లిఫ్ట్ తలుపు తెరుచుకునే వరకు విగ్రహాల్లా నిలబడిపోతాం.
శరీరానికి వ్యాయామం ఇవ్వకుండా సహనానికి మాత్రమే శిక్షణ ఇస్తున్నాం!
ఈ సమస్య మగవాళ్లకే పరిమితం కాదు. ఆరోగ్య సమస్యలకు లింగభేదం లేదు. జంక్ ఫుడ్ ఈ సమానత్వాన్ని ఎప్పుడో సాధించింది.
ఒకప్పుడు అమ్మలు పిల్లలకు, “బయటి తిండి తినొద్దు,” అనేవారు. ఇప్పుడు పిల్లలు, “అమ్మా, కొత్తగా ఒక కేఫ్ తెరిచారు. వెళ్దామా?” అంటారు.
ఇద్దరూ కలిసి వెళ్లి, “ఒక బర్గర్ పంచుకుందాం,” అని నిర్ణయించుకుంటారు. చివరకు పంచుకోవడంలో ఇబ్బంది వస్తుందేమోనని రెండు బర్గర్లు ఆర్డర్ చేస్తారు.
పిల్లల విషయానికి వస్తే మాత్రం పరిస్థితి మరింత ఆలోచించాల్సినది. ఒకప్పుడు సాయంత్రం అంటే వీధుల్లో ఆటల సందడి. ఇప్పుడు ఇంట్లో వై-ఫై సిగ్నల్ బాగుందా లేదా అన్నదే ప్రధాన చర్చ.
బయట మట్టిలో పడిపోవడానికి భయపడుతున్న పిల్లలు మొబైల్లో మాత్రం కొండలెక్కుతున్నారు, యుద్ధాలు గెలుస్తున్నారు, ప్రపంచాన్ని కాపాడుతున్నారు.
స్క్రీన్ మీద పరుగులు పెరుగుతున్నాయి. నేల మీద అడుగులు తగ్గుతున్నాయి.
డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లినప్పుడు మాత్రం అందరిదీ ఒకే ప్రశ్న:
“డాక్టర్ గారూ, త్వరగా బరువు తగ్గే మార్గం ఏదైనా ఉందా?”
డాక్టర్ సమాధానం కూడా దాదాపు ఒకటే.
“ఏళ్ల తరబడి పెంచుకున్నది రెండు వారాల్లో ఎలా తగ్గుతుంది?”
మందులు కొంత సహాయం చేయవచ్చు. కానీ మన అలవాట్లకు మాత్రలు లేవు. వాటికి చికిత్స—మన నిర్ణయాలే.
జిమ్ల కథ కూడా ఆసక్తికరమే.
మొదటి రోజు కొత్త షూస్.
రెండో రోజు కొత్త టీ-షర్ట్.
మూడో రోజు అద్దం ముందు సెల్ఫీ.
నాలుగో రోజు కండరాల నొప్పి.
ఐదో రోజు విశ్రాంతి.
ఆరో రోజు “ఈ వారం పని ఎక్కువ.”
ఏడో రోజు “తర్వాతి నెల నుంచి క్రమంగా మొదలుపెడతాను.”
చివరకు జిమ్లో క్రమం తప్పకుండా కనిపించేది సభ్యుడు కాదు—అతని నెలవారీ చందా మాత్రమే!
ఈ సందర్భంలో రామమూర్తి కథ చెప్పుకోవాలి.
రామమూర్తికి జీవితంలో రెండు పెద్ద సమస్యలు. మొదటిది పొట్ట. రెండోది—ఆ పొట్ట గురించి అందరూ మాట్లాడటం.
ఉదయం లేస్తే భార్య పద్మ, “ఈ రోజు నుంచి డైట్!” అనేది. ఆఫీసుకు వెళ్తే స్నేహితులు, “లిఫ్ట్లో ఒక్కరే వెళ్లండి సార్. మిగతావాళ్లకు కూడా చోటు ఉండాలి!” అనేవారు. డాక్టర్ రిపోర్టులు చూడకముందే, “ముందు బరువు తగ్గండి. మిగతా సమస్యల గురించి తర్వాత మాట్లాడుకుందాం,” అన్నాడు.
దాంతో రామమూర్తి గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాడు.
ఉదయం వాకింగ్ మొదలుపెట్టాడు. కానీ పార్క్లో పది అడుగులు వేసేలోపే టిఫిన్ సెంటర్ కనిపించింది. ఖాళీ కడుపుతో వ్యాయామం చేయడం ఆరోగ్యానికి మంచిది కాదని తనకు తానే వైద్య సలహా ఇచ్చుకుని రెండు ఇడ్లీలు, ఒక వడ తిన్నాడు.
తర్వాత మళ్లీ నడిచాడు.
ఇంటికి చేరేసరికి నడిచి ఖర్చు చేసిన శక్తికంటే, టిఫిన్ సెంటర్లో సంపాదించిన శక్తే ఎక్కువ!
తర్వాత జిమ్లో చేరాడు.
“మీరు వెయిట్ లిఫ్టింగ్ చేయాలి,” అన్నాడు ట్రైనర్.
రామమూర్తి తన పొట్టవైపు చూసుకుని, “ఇన్ని సంవత్సరాలుగా నా వెయిట్ నేనే మోస్తున్నాను. ఇంకా వేరే వెయిట్ కూడా మోయాలా?” అన్నాడు.
ట్రైనర్ నవ్వాడు. కానీ రామమూర్తి మాత్రం దాన్ని ప్రశంసగా తీసుకున్నాడు.
ఒక రోజు పద్మకు పత్రికలో ఓ ప్రకటన కనిపించింది.
“ఒక్క నెలలో బరువు తగ్గించే వినూత్న పద్ధతి. ఫలితం రాకపోతే ఫీజు వెనక్కి!”
పద్మ వెంటనే ఫోన్ చేసింది.
మరుసటి రోజు ఒక ట్రైనర్ ఇంటికి వచ్చాడు. రామమూర్తిని తల నుంచి కాళ్ల వరకు చూసి విజిల్ వేశాడు.
“సార్... మీరే మా ప్రాజెక్ట్!”
రామమూర్తి పొంగిపోయాడు.
“నన్ను చూసి అంతగా ఆకట్టుకున్నారా?”
“అవును సార్. ఇంత ప్రభావవంతమైన ‘బిఫోర్ ఫోటో’ మాకు ఇంతవరకు దొరకలేదు!”
రామమూర్తి ముఖం చిన్నబోయింది.
ట్రైనర్ పద్మను పక్కకు పిలిచి, “మేడమ్, ఇక నుంచి మీ భర్తతో కలిసి రోజూ వ్యాయామం చేయాలి,” అన్నాడు.
పద్మ అనుమానంగా చూసింది.
“ఇది జిమ్ శిక్షణా? లేక కుటుంబ సమస్యల పరిష్కార కేంద్రమా?”
రామమూర్తి మధ్యలో కల్పించుకున్నాడు.
“నన్ను రిపేర్ చేయాల్సిన అవసరం లేదు. నేను ప్రస్తుతం రీబూట్ మోడ్లో ఉన్నాను!”
ట్రైనర్ సీరియస్గా అన్నాడు.
“ముందుగా ఐదు నిమిషాలు ఇద్దరూ కలిసి నడవండి. మాటలు తగ్గించండి. అడుగులు పెంచండి.”
పద్మ వెంటనే, “ఈ ఒక్క సలహా కోసం ఇచ్చిన ఫీజు వృథా కాలేదు,” అంది.
ఇద్దరూ నడవడం మొదలుపెట్టారు.
కొంతదూరం వెళ్లిన తర్వాత రామమూర్తి మెల్లగా అడిగాడు:
“ఫ్రిజ్ దగ్గరగా వెళ్తే ఒక ఐస్క్రీమ్ తీసుకుందామా?”
పద్మ ఒక్కసారి అతని వైపు చూసింది.
ఆ చూపు చూసి రామమూర్తి మాత్రమే కాదు—ఫ్రిజ్లోని ఐస్క్రీమ్ కూడా కరిగిపోయి ఉండాలి!
ఒక నెల తర్వాత ట్రైనర్ మళ్లీ వచ్చాడు. చేతిలో తూకం యంత్రం.
ముందుగా పద్మ ఎక్కింది.
“అద్భుతం! ఐదు కిలోలు తగ్గారు,” అన్నాడు.
పద్మ సంతోషంగా నవ్వింది.
రామమూర్తి వెంటనే చెప్పులు విప్పి యంత్రం మీద ఎక్కాడు.
ట్రైనర్ సంఖ్య చూసి తల గోక్కున్నాడు.
“సార్... మీకు చిన్న సమస్య.”
“ఏమైంది? రెండు కిలోలు తగ్గానా?”
“కాదు. ఆరు కిలోలు పెరిగారు!”
రామమూర్తి షాక్ అయ్యాడు.
“అది ఎలా సాధ్యం?”
ట్రైనర్ ప్రశాంతంగా చెప్పాడు:
“మీరు తిండి మర్చిపోవడం లేదు. కానీ వ్యాయామాన్ని మాత్రం రోజూ మర్చిపోతున్నారు. మీ శరీరాన్ని మీరు మోస్తారు; మీ ఆరోగ్య బాధ్యతను కూడా మీరే మోయాలి. దాన్ని భార్యకో, డాక్టర్కో, ట్రైనర్కో అప్పగించలేరు.”
ఆ మాట రామమూర్తిని ఆలోచింపజేసింది.
ఆ రోజు నుంచి నిజంగానే మారాడు. ఒక అంతస్తు కోసం లిఫ్ట్ ఎక్కడం మానేశాడు. ఉదయం నడక మొదలుపెట్టాడు. సాయంత్రం పార్కులో వేగంగా నడిచాడు. తిండి పరిమాణాన్ని తగ్గించాడు.
కొన్ని నెలల తర్వాత అతనిలో స్పష్టమైన మార్పు కనిపించింది.
పద్మ సంతోషంగా అడిగింది:
“చూశావా! నా పద్ధతి పనిచేసింది కదా?”
రామమూర్తి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“నీ పద్ధతి వల్ల మాత్రమే కాదు.”
“మరి?”
“ఒక రోజు నా పాత ఫోటో చూసుకున్నాను. నా కంటే నా పొట్టకే ఎక్కువ ప్రాధాన్యం కనిపించింది. ఎక్కడికి వెళ్లినా ముందు అది వెళ్లేది, తర్వాత నేను వెళ్లేవాడిని. కనీసం నా జీవితంలో నేనైనా ముందు ఉండాలని నిర్ణయించుకున్నాను!”
పద్మ నవ్వేసింది.
ఇక్కడ ఒక విషయం గుర్తుంచుకోవాలి. శరీరాకారం హాస్యానికి లక్ష్యం కాదు; మన అలవాట్లలోని వైరుధ్యమే ఈ వ్యంగ్యానికి కేంద్రం.
అధిక బరువు వెనుక ఒత్తిడి, నిద్రలేమి, ఎక్కువసేపు కూర్చునే ఉద్యోగం, సమయాభావం, ఆహారపు అలవాట్లు, మారిన జీవనశైలి వంటి అనేక కారణాలు ఉండవచ్చు.
ఆరోగ్యం అంటే కేవలం తూకం యంత్రం మీద కనిపించే సంఖ్య కాదు. ఉత్సాహంగా నడవగలగడం, హాయిగా ఊపిరి పీల్చుకోవడం, పిల్లలతో కాసేపు ఆడుకోగలగడం, పనులు చేసేటప్పుడు త్వరగా అలసిపోకపోవడం, రాత్రి ప్రశాంతంగా నిద్రపోవడం—ఇవన్నీ ఆరోగ్యంలో భాగమే.
అందుకే వేమన మాట ఇప్పటికీ కొత్తగానే అనిపిస్తుంది.
శరీరం మనకు లభించిన మొదటి ఆస్తి. దాన్ని జాగ్రత్తగా చూసుకోవడం ఫ్యాషన్ కాదు—బాధ్యత.
ఒకప్పుడు ఇంట్లో పెద్దలు, “తిను బాబూ... బలం వస్తుంది!” అనేవారు.
ఇప్పుడు డాక్టర్లు, “చాలు బాబూ... కాస్త నడువు. బలం వస్తుంది!” అంటున్నారు.
కాలం మారింది. మన పనులు మారాయి. ప్రయాణం మారింది. తిండి మన దగ్గరకు వచ్చే వేగం పెరిగింది. మనం నడిచే దూరం తగ్గింది.
బ్యాంకు ఖాతాలో సంఖ్య పెరిగితే మనిషి సంతోషపడతాడు. తూకం యంత్రం మీద సంఖ్య పెరిగితే దిగులుపడతాడు. కానీ రెండింటి వెనుకా ఒకే సూత్రం ఉంది—రోజూ వేసిన చిన్న చిన్న మొత్తాలే చివరకు పెద్ద సంఖ్య అవుతాయి.
తేడా ఒక్కటే.
బ్యాంకు ఖాతాను పెంచడానికి పొదుపు చేయాలి. ఆరోగ్యాన్ని కాపాడుకోవడానికి కొన్ని అలవాట్లను తగ్గించాలి.
బరువు పెరిగిందని శరీరాన్ని ద్వేషించడం పరిష్కారం కాదు. తిండి మీద ప్రేమను పూర్తిగా చంపుకోవాల్సిన అవసరమూ లేదు. కావాల్సింది మితి, కదలిక, క్రమం.
ఎందుకంటే మనం మోయాల్సిన బాధ్యతలు జీవితంలో చాలానే ఉంటాయి.
వాటికి తోడు మన శరీరాన్నే మనకు అదనపు బరువుగా మార్చుకోవడం ఎందుకు?
బరువు మనిషికి బాధ్యత కావాలి; బాధ్యతే బరువుగా మారకూడదు!
అందుకే ఒక చిన్న సలహా—
“తిన్న తర్వాత నడవండి...
నడిచిన తర్వాత తినండి...
కానీ నడిచినందుకు బహుమతిగా మళ్లీ తినకండి!”
