కోనసీమ అందాలతో మురిసిపోయే గోదావరి తీరప్రాంతంలో 'వెంకట్రామపురం' అనే ఒక చిన్న గ్రామం ఉండేది. ఆ ఊరి మట్టిలో ఏదో తెలియని మాధుర్యం ఉండేది, కానీ కాలక్రమేణా ఆ మాధుర్యం రసాయనిక ఎరువుల ఘాటులో కలిసిపోయింది. ఆ గ్రామంలో నివసించే రుద్రయ్య అనే రైతుకు ప్రకృతి అంటే ప్రాణం. తోటి రైతులంతా అధిక దిగుబడి కోసం, తక్కువ సమయంలో ఎక్కువ లాభాలు గడించడం కోసం రసాయనిక ఎరువులను, శక్తివంతమైన పురుగుల మందులను విచ్చలవిడిగా వాడుతుంటే, రుద్రయ్య మాత్రం తన పొలాన్ని ఒక దేవాలయంలా భావించేవాడు. తన పూర్వీకుల నుండి వచ్చిన దేశవాళీ విత్తనాలను, గోవు ఆధారిత వ్యవసాయాన్ని ఆయన ఎప్పుడూ విడిచిపెట్టలేదు. ఆవు పేడ, గోమూత్రం, బెల్లం, పప్పుధాన్యాల పిండిని కలిపి ఆయన తయారు చేసే 'జీవామృతం' ఆ పొలానికి ప్రాణవాయువులా పనిచేసేది.

చుట్టుపక్కల పొలాల్లో రైతులు తెల్లని యూరియా బస్తాలను గుమ్మరిస్తుంటే, రుద్రయ్య తన చేతులతో మట్టిని తడుముతూ వానపాముల కోసం వెతికేవాడు. ఇది చూసిన గ్రామస్థులు, "రుద్రయ్యా! లోకమంతా ఎక్కడికో వెళ్ళిపోతోంది, నువ్వు ఇంకా ఆ పాత కాలపు పద్ధతుల్లోనే ఉంటే అప్పుల పాలవ్వడం ఖాయం. రసాయనాలు వాడితేనే బస్తాలకు బస్తాలు ధాన్యం పండుతుంది" అని ఎగతాళి చేసేవారు. రుద్రయ్య మాత్రం ప్రశాంతంగా, "భూమి మనకు కన్నతల్లి లాంటిది బాబూ. తల్లి పాలు తాగి పెరిగిన బిడ్డ ఆరోగ్యంగా ఉంటాడు కానీ, విషం కలిపిన పాలు తాగి కాదు. రసాయనాలు వాడితే మట్టి ప్రాణం పోతుంది, పంట రుచి మారుతుంది" అని బదులిచ్చేవాడు. ఆయన మాటలను ఎవరూ పట్టించుకోలేదు, కానీ ప్రకృతి మాత్రం తన ఫలితాన్ని నెమ్మదిగా చూపించడం మొదలుపెట్టింది.

కొన్నేళ్ళ తర్వాత వెంకట్రామపురంలో పరిస్థితులు తలకిందులయ్యాయి. రసాయనాలతో పండించిన కూరగాయలు, ధాన్యం తిన్న గ్రామస్థులలో వింత రోగాలు మొదలయ్యాయి. చిన్న వయసులోనే కడుపులో మంట, కీళ్ల నొప్పులు, నీరసం వంటి సమస్యలతో ఆసుపత్రుల చుట్టూ తిరగడం వారికి అలవాటైపోయింది. రసాయనాల ప్రభావంతో భూమి రాతిలా గట్టిపడిపోయింది, నీటిని పీల్చుకునే శక్తిని కోల్పోయింది. కానీ రుద్రయ్య పొలం మాత్రం దానికి భిన్నంగా ఉంది. అక్కడ మట్టి మెత్తగా, తేమతో, కోట్లాది సూక్ష్మజీవులతో కళకళలాడుతోంది. ఆయన పొలంలో పండిన అన్నం ముద్ద తింటే చాలు, ప్రాణానికి ఏదో కొత్త బలం వచ్చినట్లు ఉండేది. ఆయన పండించే పళ్ళు, కూరగాయలు కొనుక్కోవడానికి పట్టణం నుండి జనం క్యూ కట్టేవారు.

ఒకసారి వ్యవసాయ శాఖ అధికారులు గ్రామాన్ని సందర్శించినప్పుడు రుద్రయ్య పొలాన్ని చూసి విస్తుపోయారు. రసాయనాలు లేకపోయినా అక్కడ పంట ఎంతో ఆరోగ్యంగా, బలంగా ఉంది. వానపాములు మట్టిని గుల్ల చేసి సహజమైన ఎరువును అందిస్తుండటంతో భూమి సారాన్ని అధికారులు కొనియాడారు. ప్రకృతి వ్యవసాయం వల్ల కేవలం ఆహారమే కాదు, గాలి, నీరు, భూమి కూడా కలుషితం కాకుండా ఉంటాయని వారు ఊరి జనానికి నిరూపించారు. అప్పటి వరకు రుద్రయ్యను హేళన చేసిన వారందరికీ తప్పు తెలిసి వచ్చింది. ఆహారమే ఔషధంగా మారాలంటే మన సేద్యం సహజంగా ఉండాలని వారు గ్రహించారు.

రుద్రయ్య ఒక్కడే కాదు, క్రమంగా వెంకట్రామపురం రైతులంతా ఆయన బాటలో నడవాలని సంకల్పించారు. రుద్రయ్య తన పొలాన్ని ఒక శిక్షణ కేంద్రంగా మార్చి, జీవామృతం తయారీ నుండి మల్చింగ్ పద్ధతుల వరకు అందరికీ నేర్పించడం మొదలుపెట్టారు. మట్టిలో ప్రాణం పోస్తే, ఆ మట్టి మన ప్రాణాలను కాపాడుతుందని ఆ ఊరి జనం తెలుసుకున్నారు. కొన్ని కాలాలకే వెంకట్రామపురం మళ్ళీ పాత వైభవాన్ని సంతరించుకుంది. పక్షులు మళ్ళీ పొలాల్లో గూళ్ళు కట్టుకున్నాయి, మనుషులు ఆసుపత్రుల నుండి దూరమయ్యారు. గోవు, ప్రకృతి, రైతు కలిస్తేనే అసలైన సిరిసంపదలు వస్తాయని ఆ ఊరు లోకానికి చాటి చెప్పింది.

ఆగస్టు 15వ తేదీ, స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ వేడుకలతో 'వెంకట్రామపురం' గ్రామ పంచాయతీ కార్యాలయం కళకళలాడుతోంది. మువ్వన్నెల జెండా రెపరెపలాడుతుండగా, జిల్లా వ్యవసాయ అధికారి ప్రత్యేక అతిథిగా విచ్చేశారు. గ్రామంలో ప్రకృతి వ్యవసాయం ద్వారా విప్లవాత్మక మార్పులు తీసుకువచ్చిన రుద్రయ్యను ఈ సందర్భముగా ఘనంగా సన్మానించాలని అధికారులు నిర్ణయించారు. సన్మానం అనంతరం, జిల్లా అధికారి కోరిక మేరకు రుద్రయ్య మైక్ ముందుకు వచ్చి, అక్కడ ఉన్న వందలాది మంది రైతులను ఉద్దేశించి తన అనుభవాలను, ప్రకృతి వ్యవసాయం యొక్క ఆవశ్యకతను ఇలా వివరించాడు:

"వేదికపై ఉన్న పెద్దలకు, నా తోటి రైతు సోదరులకు నమస్కారం. ఈ రోజు మన దేశానికి స్వాతంత్ర్యం వచ్చిన రోజు. కానీ ఒక్కసారి ఆలోచించండి.. మనం రోగాల నుండి, రసాయనిక ఎరువుల బారి నుండి నిజమైన స్వాతంత్ర్యం పొందగలిగామా? మనం మన కన్నతల్లి లాంటి మట్టిని విషపూరితం చేసి, తిరిగి ఆ మట్టి నుండి అమృతం లాంటి ఆరోగ్యాన్ని ఎలా ఆశించగలం? రసాయనాలు కొట్టి పండించే పంట కంటికి నిగనిగలాడుతూ అందంగా కనిపిస్తుంది నిజమే, కానీ ఆ మెరుపు వెనుక మనిషిని లోపల నుండి గుల్ల చేసే రోగం దాగుంది. ప్రకృతి పండించే పంట పైకి సాదాసీదాగా ఉండవచ్చు, కానీ అది మన ప్రాణానికి అసలైన బలాన్నిస్తుంది. ఆహారమే ఔషధంగా మారాలంటే మన సేద్యం ముమ్మాటికీ సహజంగా, ప్రకృతి ఒడిలోనే జరగాలి.

ప్రకృతి వ్యవసాయం అంటే కేవలం నాలుగు బస్తాల ధాన్యం పండించడం కాదు, ఇది మన బిడ్డలకు, రాబోయే తరాలకు ఆరోగ్యకరమైన భవిష్యత్తును ప్రసాదించే ఒక పవిత్ర యజ్ఞం. మనం వాడే ఒక్కో చుక్క పురుగుల మందు మన భూగర్భ జలాలను, మనం పీల్చే గాలిని, మనం తినే అన్నాన్ని విషతుల్యం చేస్తోంది. ప్రకృతి మనకు కావాల్సినవన్నీ ఇస్తుంది, మనం దానికి కృతజ్ఞతగా విషాన్ని కాక గౌరవాన్ని ఇవ్వాలి. ఆవు పేడ, మూత్రం, మట్టిలో ఉండే వానపాములు.. ఇవే మనకు అసలైన సంపద. మనిషి ఎప్పుడైతే ప్రకృతికి దూరమవుతాడో అప్పుడే తన మనుగడను కోల్పోతాడు. అదే ప్రకృతికి చేరువయితేనే పరిపూర్ణ ఆరోగ్యాన్ని, మనశ్శాంతిని పొందుతాడు. మట్టిని విషపూరితం చేసి, మనం అమృతం లాంటి ఆరోగ్యాన్ని ఆశించలేం. రసాయనాల పంట కంటికి అందంగా కనిపిస్తుంది కానీ, ప్రకృతి పంట ప్రాణానికి బలాన్నిస్తుంది. ఆహారమే ఔషధంగా మారాలంటే మన సేద్యం సహజంగా ఉండాలి. గుర్తుంచుకో, ప్రకృతి మనకు కావాల్సినవన్నీ ఇస్తుంది, కానీ మనం దానికి కృతజ్ఞతగా విషాన్ని కాక గౌరవాన్ని ఇవ్వాలి. ప్రకృతి వ్యవసాయం అంటే కేవలం పంట పండించడం కాదు, రాబోయే తరాలకు ఆరోగ్యకరమైన భవిష్యత్తును అందించే ఒక పవిత్ర యజ్ఞం. మనిషి ప్రకృతికి దూరమైతే మనుగడ కోల్పోతాడు, ప్రకృతికి చేరువయితేనే పరిపూర్ణ ఆరోగ్యాన్ని పొందుతాడు. ఈ స్వాతంత్ర్య దినోత్సవం సాక్షిగా, రసాయన ముక్త వ్యవసాయం చేస్తామని మనమందరం ప్రతిజ్ఞ చేద్దాం."

రుద్రయ్య మాటలకు సభ ప్రాంగణం చప్పట్లతో మారుమోగిపోయింది. జిల్లా వ్యవసాయ అధికారి మాట్లాడుతూ, "రుద్రయ్య లాంటి రైతులు మన దేశానికి అసలైన వెన్నెముక. ప్రకృతి వ్యవసాయం వల్ల భూమి సారం పెరగడమే కాకుండా, పెట్టుబడి ఖర్చు తగ్గి రైతు ఆర్థికంగా బలపడతాడు" అని కొనియాడారు. ఆ రోజు వెంకట్రామపురం గ్రామస్తులంతా ఒకే మాటపై నిలబడ్డారు—తమ మట్టిని కాపాడుకోవాలని, విషం లేని ఆహారాన్ని పండించాలని. ఆ నిశ్చయం కేవలం ఒక గ్రామానికే పరిమితం కాలేదు, జిల్లా మొత్తం ప్రకృతి వ్యవసాయం వైపు అడుగులు వేయడానికి అది ఒక స్ఫూర్తిదాయక ప్రారంభమైంది.

.