ఋతు చక్రం - ఓ చిన్నారి కథ - మిక్కిలి రాజ్యలక్ష్మి

Ruthuchakram- O chinnari katha

రాజేష్, రాధలకు ఏడేళ్ల తర్వాత పుట్టిన గారాలపట్టి — నిఖిత. ఆమెను ఇంట్లో అందరూ “నిక్కి” అని పిలిచేవారు. ఏడేళ్ల వయసులోనే ఆమె ఇంటి ఆనందం. అడిగిందే తడువుగా అందించేవారు. అమ్మ చేతి పిండి వంటల కంటే బయట దొరికే బర్గర్లు, పిజ్జాలు ఆమెకు పండుగ. “పాప సంతోషంగా ఉంటే చాలు” అని తల్లిదండ్రులు తమను తాము నమ్మించుకున్నారు. ఆ రోజు… స్కూల్‌లో లంచ్ బ్రేక్ ముగిసింది. క్లాస్ మొదలైన కొద్దిసేపటికే నిక్కి కడుపు పట్టుకుని వంగిపోయింది. చిన్నచిన్న చేతులు వణికాయి. కళ్లలో భయం. టీచర్ ఫోన్ చేసింది. రాజేష్, రాధ పరుగెత్తారు. ఆసుపత్రి గదిలో డాక్టర్ మాటలు గాలిలో నిలిచిపోయాయి — “పాపకు రుతుక్రమం ప్రారంభమైంది.” ఏడేళ్ల వయసు… ఇంకా బొమ్మలకి జడలు వేయాల్సిన వయసు. అయితే ప్రకృతి ఆమె చేతిలోంచి బొమ్మను తీసేసి ఒక కొత్త భారాన్ని పెట్టింది. రాధ గుండె కొట్టుకోవడం మానేసినట్టైంది. “ఇంకా చిన్నదే కదా…” అని ఆమె గొంతు విరిగింది. డాక్టర్ మెల్లగా చెప్పారు — “ఇది ఇప్పుడు పెరుగుతున్న సమస్య. అధిక ఫాస్ట్ ఫుడ్, హార్మోన్ల మార్పులు, శారీరక కదలికల లేమి, పర్యావరణ ప్రభావాలు… ఇవి చిన్నారుల బాల్యాన్ని ముందే పెద్దదిగా మార్చుతున్నాయి.” రాధకు ఒక్కసారిగా గుర్తొచ్చింది — ప్రతి సారి “అమ్మా, నాకు ఇదే కావాలి” అన్నప్పుడు ఆమె ఇచ్చిన ప్రతి ప్యాకెట్‌ ఫుడ్. ప్రతి సారి బయట భోజనం. ప్రతి సారి “పాప సంతోషం” అనే పేరుతో చేసిన రాజీ. ఆ రాత్రి నిక్కి తన బొమ్మను గట్టిగా కౌగిలించుకుని “అమ్మా… నాకు ఏమైంది?” అని అడిగింది. రాధ కళ్లలో నీళ్లు దాచుకుని ఆమె జుట్టు నిమిరింది. “నువ్వు తప్పు చేయలేదు బంగారం. ఇది నీ శరీరం ఎదుగుతున్న సంకేతం. ఇది సిగ్గు కాదు… శాపం కాదు… ప్రకృతి చక్రం.” అయితే ఆమె మనసులో మాత్రం ఒక నిశ్శబ్ద నొప్పి — బాల్యం అంత తొందరగా ఎందుకు ముగియాలి? ఆ రోజు తర్వాత ఇంటి వాతావరణం మారింది. బయటి ఫుడ్ తగ్గింది. ఇంటి వంటల్లో ప్రేమకు తోడు జాగ్రత్త చేరింది. నిక్కి ప్రతి రోజు ఆడే సమయం పెరిగింది. స్క్రీన్ టైమ్ తగ్గింది. మాటల్లో అవగాహన పెరిగింది. రాజేష్ ఒక రోజు మెల్లగా అన్నాడు — “ప్రేమ అంటే కోరికలు నెరవేర్చడం కాదు. ప్రేమ అంటే భవిష్యత్తు కాపాడటం.” నిక్కి మళ్లీ నవ్వింది. కానీ ఆ నవ్వులో కొంచెం ప్రశ్నలు, కొంచెం బాధ్యత, కొంచెం ముందుగానే పెద్దదైపోయిన వేదన ఉంది. ప్రకృతి తన చక్రాన్ని తిప్పుతుంది. కానీ మనం — మన జీవనశైలితో ఆ చక్రాన్ని వేగవంతం చేస్తున్నామేమో…? బాల్యం ఒకసారి జారిపోతే మళ్లీ తిరిగి రాదు. అందుకే — పిల్లల కోరికలకన్నా వారి ఆరోగ్యాన్ని కాపాడే ప్రేమే నిజమైన మాతృత్వం… నిజమైన పితృత్వం.

మరిన్ని కథలు

Nisshbda Atidhi
నిశ్శబ్ద అతిథి
- డా: సి.హెచ్. ప్రతాప్
Jalayagnam
జలయజ్ఞం
- జీడిగుంట నరసింహ మూర్తి
Cheppani maata
చెప్పని మాట
- గవాస్కర్
Todokarundina ade bhagyamu
తోడు ఒక్కరున్నా అదే భాగ్యము!
- బొల్లిముంత వెంకట రమణా రావు
Nalakoobara manigreevulu
నలకూబర మణిగ్రీవులు.
- డా. బెల్లంకొండ నాగేశ్వరరావు.
Phone call
ఫోన్ కాల్
- డా: సి.హెచ్. ప్రతాప్
Vasudhaika kutumbam
వసుధైక కుటుంబం
- అంబల్ల జనార్దన్
Daivam manusha roopena
దైవం మానుషరూపేణా
- టి. వి. యెల్. గాయత్రి