ఆదివారం ఉదయం ఎనిమిది గంటలు కావస్తోంది. ఆనంద్ నగర్ కాలనీలో జనం అప్పుడప్పుడే నిద్రలేచి తమ దినచర్యలో మునిగిపోతున్నారు. కానీ, ఆ కాలనీ చివరన ఉన్న చిన్న ఇంట్లో ముప్పై ఏళ్ల శ్రీనివాస్ అప్పటికే సిద్ధమై తన పాత స్కూటర్ మీద బయలుదేరాడు. యువకుడైన శ్రీనివాస్ వెనుక క్యారియర్లో కొన్ని మందుల ప్యాకెట్లు, మరికొన్ని పుస్తకాలు ఉన్నాయి. ఇది అతడికి అలవాటైన ప్రయాణం. దారిలో ఎదురయ్యే ప్రతి ఒక్కరూ అతడిని చూసి నవ్వుతూ పలకరిస్తుంటారు. కొందరికి తమ్ముడు, మరికొందరికి అన్నయ్య. రక్త సంబంధం లేకపోయినా ఊరంతా అతడికి చుట్టాలే.
ముందుగా శ్రీనివాస్ నగర శివార్లలో ఉన్న 'శాంతి నిలయం' వృద్ధాశ్రమానికి చేరుకున్నాడు. స్కూటర్ శబ్దం వినగానే అక్కడున్న వృద్ధుల ముఖాల్లో ఒక్కసారిగా వెలుగు మెరిసింది. అక్కడ ఉన్న రంగయ్య తాత తన కళ్లద్దాలు సరిచేసుకుంటూ ఎదురుచూస్తున్నాడు. "ఏరా శ్రీను, ఈ వారం రావడానికి కాస్త ఆలస్యమైందేంటి?" అని ఆయన అడిగిన ప్రశ్నలో ఒక తండ్రికి ఉండే ఆత్మీయత ఉట్టిపడింది. శ్రీనివాస్ నవ్వుతూ ఆయన పక్కన కూర్చుని, ఆయనకు కావలసిన మందులను అందిస్తూ కబుర్లు మొదలుపెట్టాడు. అక్కడ గంట సేపు గడిపిన శ్రీనివాస్, ప్రతి ఒక్కరి యోగక్షేమాలను పలకరించి, వారితో కలిసి కాసేపు నవ్వుతూ గడిపాడు. నేటి తరం యువతంతా వీకెండ్ పార్టీల్లో మునిగిపోతుంటే, ఈ వయసులో శ్రీనివాస్ తమ కోసం రావడం చూసి ఆ వృద్ధుల కళ్ళు ఆనందంతో నిండాయి.
అక్కడి నుంచి బయలుదేరిన అతను నేరుగా రైల్వే స్టేషన్ సమీపంలో ఉన్న చిన్న మురికివాడకు వెళ్లాడు. అక్కడ పది పన్నెండు మంది పిల్లలు అతడి కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు. శ్రీనివాస్ తన స్కూటర్ మీద తెచ్చిన పుస్తకాలు తీసి వారికి చదవడం నేర్పించడం మొదలుపెట్టాడు. తన తోటి యువకులు కెరీర్, జీతం అంటూ పరుగులు తీస్తుంటే, శ్రీనివాస్ మాత్రం ఈ పిల్లలకు విద్యావంతులుగా తీర్చిదిద్దడమే లక్ష్యంగా పెట్టుకున్నాడు. ఆ చిన్నారుల కళ్లలో మెరిసే ఉత్సాహం చూసినప్పుడు అతడికి తన కష్టమంతా మాయమైపోతుంది. ఆ పూట వారితో కలిసి మధ్యాహ్న భోజనం తిని, వారితో ఒక చిన్న పిల్లవాడిలా ఆడుకున్నాడు.
సాయంత్రం అవుతుండగా శ్రీనివాస్ ఫోన్ మోగింది. ఆసుపత్రి నుంచి ఒక అత్యవసర కాల్. ఒక అపరిచిత వ్యక్తి ప్రమాదానికి గురై ఆసుపత్రిలో ఉన్నాడని, అతనికి అత్యవసరంగా రక్తం కావాలని సమాచారం. శ్రీనివాస్ ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా ఆసుపత్రికి పరుగు తీశాడు. అక్కడ ప్రాణాపాయ స్థితిలో ఉన్న ఆ వ్యక్తి ఎవరో అతడికి తెలియదు. కానీ ఒక మనిషి ప్రాణం కాపాడటం కంటే మించిన ధర్మం మరొకటి లేదని అతడి నమ్మకం. రక్తదానం చేసిన తర్వాత, ఆ రోగి కోలుకునే వరకు అక్కడే ఉండి వైద్యులతో మాట్లాడాడు. ఆ బాధితుడి బంధువులు వచ్చి అతడికి కృతజ్ఞతలు చెబుతుంటే, "మనం అందరం ఒకే కుటుంబం" అంటూ సున్నితంగా అక్కడి నుంచి బయలుదేరాడు.
చీకటి పడుతుండగా ఇంటికి తిరుగు ప్రయాణమైన శ్రీనివాస్కు దారిలో వీధి దీపాలు వెలగని ఒక రహదారి కనిపించింది. వెంటనే స్కూటర్ ఆపి, మున్సిపల్ అధికారులకు ఫోన్ చేసి ఆ సమస్య గురించి వివరించాడు. తన వయసు వారు ఇలాంటి సమస్యలను చూసి చూడనట్లు వెళ్తుంటే, శ్రీనివాస్ మాత్రం ఒక బాధ్యత గల పౌరుడిగా స్పందించాడు. ఇలా ప్రతి నిమిషం ఇతరుల కోసం పరితపించే అతడి జీవితం ఒక నిరంతర ప్రవాహంలా సాగుతూనే ఉంటుంది. ఆ రాత్రి నిద్రపోయే ముందు తన డైరీలో ఆ రోజు జరిగిన విశేషాలను రాసుకుంటూ, రేపు చేయవలసిన పనుల జాబితాను సిద్ధం చేసుకున్నాడు.
శ్రీనివాస్ లాంటి యువకులు ఉండటం వల్లే నేటికీ మానవత్వం బతికి ఉందనే భావన కలుగుతుంది. బంధుత్వం అంటే కేవలం ఆస్తిపాస్తుల పంపకాలు, వేడుకల్లో కలిసే ముఖాలు మాత్రమే కాదు. ఆపదలో ఉన్నప్పుడు ఆదుకునే చేయి, కన్నీరు తుడిచే వేలు, గుండెకు హత్తుకునే ఆదరణ అని అతడు నిరూపించాడు. ముప్పై ఏళ్ల ప్రాయంలోనే ఇంతటి పరిణితి చెందిన ఆలోచనలతో నిస్వార్థ సేవ చేస్తూ అందరి గుండెల్లో స్థానం సంపాదించుకున్నాడు. అతడిని చూసిన ఎవరైనా సరే, "అందరి బంధువయ్యా మన శ్రీనివాస్" అని గర్వంగా చెప్పుకుంటారు. స్వార్థం నిండిన లోకంలో నిస్వార్థమైన స్నేహానికి, బంధుత్వానికి అతడు ఒక నిలువెత్తు నిదర్శనంగా నిలిచాడు.
