హైదరాబాద్లోని ఆదాయపు పన్ను శాఖ ఆఫీసు అది. ఉదయం పది గంటలైందంటే చాలు, అక్కడ ఒక రకమైన నిశ్శబ్దం ఆవహిస్తుంది. దానికి కారణం రాజేశ్వరి గారు. ఆమె ఆ సెక్షన్కు ఆఫీసర్. కంచు కంఠం, పద్ధతిగా గంజి పెట్టిన కాటన్ చీర, చేతికి లెదర్ వాచ్, అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా నుదుటున స్పష్టంగా మెరిసిపోయే ఆ పెద్ద ఎర్రటి బొట్టు. ఆమె ఆఫీసు కారిడార్లో నడుస్తుంటే, అప్పటిదాకా కబుర్లు చెప్పుకునే మగ ఉద్యోగులు అప్రయత్నంగానే సైలెంట్ అయిపోయి తమ సీట్లలో కూర్చునేవారు. ఆమె ఎవరితోనూ అనవసరంగా మాట్లాడదు. అటెండర్ ఆమె కనుసైగ చూడగానే ఫైల్స్ అన్నీ టేబుల్ మీద సిద్ధం చేస్తాడు. ఆమెకు ఎవరన్నా లంచం ఆశ చూపినా, పనిలో నిర్లక్ష్యం వహించినా ఆ పెద్ద బొట్టు కింద ఉన్న కళ్లు నిప్పులు చెరుగుతాయి. ఆఫీసులో ఆమె అంటే భయం కాదు, ఒక రకమైన అంతుచిక్కని గౌరవం. సాయంత్రం ఐదు గంటలు అవ్వగానే, ఆమె తన బ్యాగ్ సర్దుకుని గంభీరంగా ఆఫీసు గడప దాటేవరకు ఏ ఒక్కరూ బయటకు అడుగుపెట్టే ధైర్యం చేసేవారు కాదు. అది ఆమె మెయింటైన్ చేసే 'లెవెల్'. కానీ, ఈ గంభీరత వెనుక ఉన్న అసలు రంగు టీ బ్రేక్లో బయటపడేది. బయట టీ కొట్టు దగ్గర నిలబడి మగ ఉద్యోగులంతా ఆమె గురించి రకరకాలుగా మాట్లాడుకునేవారు. "చూశారా! ఆవిడ అహంకారం.. మనిషా, మిషనా?" "ఆ పెద్ద బొట్టు చూడు, తల పగులుతుందేమో అన్నట్టు ఉంటుంది. ఇంట్లో మొగుణ్ణి కూడా ఇలాగే కంట్రోల్ చేస్తుందేమో!" "ఆవిడ వేసుకునే చీర రంగు, ఆ నడక.. అంతా ఒక నాటకంలా ఉంటుంది" అంటూ పకపకమని నవ్వుకునేవారు. అయితే, ఒకరోజు రాజేశ్వరి గారు ఆఫీసుకి రాలేదు. ఒక వారం, రెండు వారాలు.. అలా నెల రోజులు గడిచాయి. చివరకు ఆమె తన ఉద్యోగానికి రాజీనామా చేసిందన్న వార్త ఆఫీసులో అందరినీ షాక్కు గురిచేసింది. "అంత పెద్ద ఆఫీసర్ ఉద్యోగం ఎందుకు వదిలేసింది?" అని అందరూ గుసగుసలాడారు. నిజం తెలుసుకోవాలని కొందరు సహోద్యోగులు ఆమె ఇంటికి వెళ్లారు. అక్కడ వారికి కనిపించిన దృశ్యం చూసి వారి గుండెలు బరువెక్కాయి. ఆ ఇల్లంతా మందుల వాసన. ఎప్పుడూ రాజసం ఉట్టిపడే రాజేశ్వరి గారు, ఇప్పుడు చిక్కిపోయి, కళ్ల కింద నల్లటి చారలతో గుర్తుపట్టలేనంతగా మారిపోయారు. ఆమె భర్త గత ఏడాది కాలంగా క్యాన్సర్ చివరి దశలో ఉండి మంచాన పడ్డారు. ఆఫీసులో ఫైల్స్ చూస్తున్నప్పుడు ఆమె మెదడులో భర్త ఆరోగ్యం గురించిన ఆందోళన ఉండేది. రాత్రంతా కంటిమీద కునుకు లేకుండా అతనికి సేవలు చేసి, ఉదయాన్నే తన బాధ ఎవరికీ తెలియకూడదని, తన అసహాయతను ఎవరూ జాలితో చూడకూడదని ఆ పెద్ద బొట్టును ఒక ధైర్య కవచంలా ధరించి వచ్చేది. కొద్దిరోజులకే ఆమె భర్త మరణించారు. ఆయనను కాటికి సాగనంపి తిరిగి వచ్చిన రాజేశ్వరి గారి నుదుటి మీద ఇప్పుడు ఆ పెద్ద ఎర్రటి బొట్టు లేదు. ఎప్పుడూ చెరగని ఆ కాటన్ చీర మడతలు నలిగిపోయి ఉన్నాయి. ఆ బోసిపోయిన నుదుటిని చూసినప్పుడు, ఆఫీసులో ఆమెను ఎగతాళి చేసిన వారికి నోట మాట రాలేదు. ఆమె పెట్టుకున్న ఆ పెద్ద బొట్టు కేవలం అందం కోసం కాదు, అది ఆమె ఆత్మవిశ్వాసానికి, తన భర్తను కాపాడుకోవాలని ఆమె చేసిన పోరాటానికి చిహ్నం అని వారికి అప్పుడు అర్థమైంది. ఆ బొట్టు తుడిచాక ఆమెలో మిగిలింది కేవలం ఒక ఒంటరి మహిళ మాత్రమే. టీ బ్రేక్లో నవ్వుకున్న ఆ పెదవులు ఇప్పుడు పశ్చాత్తాపంతో వణికాయి. మనుషులను వారి పైరూపం చూసి అంచనా వేయకూడదని, ప్రతి కఠినత్వం వెనుక ఒక కన్నీటి కథ ఉంటుందని వారందరికీ ఆ రోజు అర్థమైంది.
