రాజమండ్రి గోదావరి తీరంలో అలల సవ్వడి నిశ్శబ్దంగా వినిపిస్తోంది. రవి తన తల్లి అస్థికల నిమజ్జన కార్యక్రమాన్ని పూర్తి చేసి, భారమైన హృదయంతో కొవ్వూరు వైపు ఉన్న గట్టు మీద కూర్చున్నాడు.

సూర్యుడు అస్తమిస్తున్న వేళ, ఆ ఎర్రని ఆకాశం వైపు చూస్తుంటే రవికి తన గత జీవితమంతా ఒక సినిమాలా కళ్లముందు కదలాడింది. ఒక మధ్యతరగతి కుటుంబంలో పుట్టిన రవికి, తన తండ్రి ఒక ప్రభుత్వ పాఠశాల ఉపాధ్యాయుడిగా ఉన్న రోజులు గుర్తున్నాయి.

తండ్రి తక్కువ జీతంతో తన తల్లిదండ్రులను, భార్యాబిడ్డలను పోషించడానికి ఎంతో కష్టపడేవారు. కానీ రవికి ఎనిమిదేళ్ల వయసున్నప్పుడు, గుండెపోటుతో తండ్రి హఠాత్తుగా కన్నుమూశారు.

ఆ చిన్న వయసులోనే రవి ప్రపంచం ఒక్కసారిగా తలకిందులైంది. తండ్రి లేని వెలితి ఆ ఇంట చీకటిని నింపగా, అప్పటివరకు ఇంటి గడప దాటని తల్లి పైన పెను భారమే పడింది. ఆ పసి ప్రాయంలో రవికి తండ్రి లేని లోటు ఎంతటిదో పూర్తిగా అర్థం కాకపోయినా, ఇంట్లో పెరుగుతున్న నిశ్శబ్దం అతడిని భయపెట్టేది. తండ్రి అందించిన ఆ కాస్త జీతంతోనే ఇల్లు గడిచేది, ఇప్పుడు ఆ ఆదాయం ఆగిపోవడంతో ఆర్థిక ఇబ్బందులు చుట్టుముట్టాయి.

తన తండ్రి తన చదువు గురించి ఎన్నో కలలు కనేవారని, తాను గొప్ప ప్రయోజకుడవ్వాలని ఆశించేవారని రవికి గుర్తుంది. తండ్రి అంత్యక్రియల సమయంలో బంధువులు వచ్చి వెళ్తుంటే, ఆ చిన్నవాడు బిక్కచూపులు చూస్తూ తన తల్లి వైపు చూశాడు.

ఆమె కళ్లల్లో కన్నీళ్లు ఉన్నా, తన కొడుకు భవిష్యత్తు కోసం ఆ కన్నీళ్లను గుండెల్లోనే అదిమిపెట్టి ధైర్యాన్ని కూడగట్టుకోవడం రవి గమనించాడు. ఇంటి పెద్ద దిక్కు కోల్పోయిన ఆ కుటుంబం ఒక్కసారిగా వీధిన పడినట్లు అనిపించినా, తల్లి పట్టుదల ఆ గాలివాటపు దీపాన్ని ఆరిపోకుండా కాపాడింది. ఆ సంఘటన రవి మనసులో చెరగని ముద్ర వేసింది, తన తల్లి తన కోసం ఎంతటి త్యాగానికైనా సిద్ధపడుతుందని అతడు ఆనాడే గ్రహించాడు.

ఆ రోజు నుండి రవి బాల్యం ఒక బాధ్యతగా మారింది. ప్రతి అడుగులోనూ తండ్రి జ్ఞాపకం వెంటాడుతుంటే, తల్లి పడుతున్న కష్టం అతడికి స్ఫూర్తినిచ్చేది. ఒక సాధారణ మధ్యతరగతి జీవితం నుండి కటిక పేదరికంలోకి జారిపోకుండా ఉండటానికి ఆమె చేసే పోరాటం చూస్తూ రవి నిశ్శబ్దంగా పెరిగాడు. ఆటపాటలకు దూరమై, ఇంటి పరిస్థితులను అర్థం చేసుకునే పరిణతి అతడిలో అకాలంగా ప్రవేశించింది.

బడికి వెళ్లే వయసులోనే తన తల్లి పడే ప్రతి కష్టాన్ని తన సొంత భారంగా భావించేవాడు. ఆమె ముఖంపై కనిపించే అలసటను చూసినప్పుడల్లా, భవిష్యత్తులో ఆమెకు గొప్ప విశ్రాంతిని ఇవ్వాలనే పట్టుదల అతడిలో పెరిగింది. తోటి పిల్లలు కొత్త బొమ్మలతో ఆడుకుంటుంటే, రవి మాత్రం తన పుస్తకాల్లోనే తన తల్లి కలలను వెతుక్కునేవాడు. చదువు ఒక్కటే తమ కష్టాలను కడిగివేసే ఆయుధమని గ్రహించి, నిరంతరం శ్రమిస్తూ ఆమె ఆశలకు ఊపిరిగా నిలిచాడు.

తండ్రి మరణం తర్వాత ఇంటి బాధ్యత అంతా తల్లి భుజాన పడింది. ఆమె ఏ రోజూ అధైర్యపడలేదు. రవిని గొప్పగా చదివించాలని నిశ్చయించుకుంది. తెల్లవారుజామునే లేచి వంట మనిషిగా ఇళ్లలోకి వెళ్లేది. మధ్యాహ్నం పూట అప్పడాలు, వడియాలు పట్టి, ఆవకాయ పచ్చళ్లు తయారు చేసి అమ్మేది.

రాత్రి పూట కళ్లు కాయలు కాచేలా కుట్టు మిషన్ తొక్కుతూ బట్టలు కుట్టేది. తన కడుపు కట్టుకుని రవికి ఏ లోటూ రాకుండా చూసుకుంది. చిరిగిన బట్టలతోనే కాలం వెళ్లదీస్తూ, కొడుకుకు కొత్త బట్టలు కొనిపెట్టేది. ఆమె కష్టాన్ని చూసి రవి మనసు తల్లడిల్లిపోయేది. "అమ్మా, నువ్వు ఇన్ని పనులు చేయకు" అని తను అంటే, "నువ్వు బాగా చదువుకుని ప్రయోజకుడివైతే నాకు అదే చాలు నాన్నా" అని చిరునవ్వుతో చెప్పేది. ఆమె పడే శ్రమను చూస్తుంటే రవికి కడుపు తరుక్కుపోయేది.

తెల్లవారుజామున నాలుగు గంటలకే లేచి ఇరుగుపొరుగు ఇళ్లలో వంటలు ముగించుకుని, ఇంటికి రాగానే మళ్లీ మండుటెండలో అప్పడాలు ఎండబెట్టేది. ఆ ఎండ వేడికి ఆమె ముఖం కందిపోతున్నా, కొడుకు ఫీజు కట్టడానికి కావాల్సిన సొమ్ము కోసం ఆ బాధను చిరునవ్వుతో భరించేది. సాయంత్రం వేళల్లో కంటికి సరిగ్గా కాంతి లేకపోయినా, కిరోసిన్ దీపం బుడ్డి వెలుతురులో రాత్రి పొద్దుపోయే వరకు బట్టలు కుట్టేది.

ఆమె వేళ్లు సూది పోటుతో కమిలిపోయినా, మిషన్ శబ్దం రవి చదువుకు ఆటంకం కలగకుండా తక్కువ శబ్దంతో పని చేసేది. పండగలు వచ్చినా, శుభకార్యాలు ఉన్నా ఆమె పాత చీరనే ఉతుక్కుని కట్టుకునేది కానీ, రవికి మాత్రం కొత్త చొక్కా కొనివ్వడంలో ఎప్పుడూ వెనకాడలేదు. ఒక్కోసారి ఇంట్లో తిండి తక్కువగా ఉన్నప్పుడు, తనకు ఆకలిగా లేదని అబద్ధం చెప్పి తన పళ్లెంలోని అన్నాన్ని కూడా రవికి వడ్డించేది.

ఆకలితో అల్లాడిపోతున్నా ఆమె కడుపులోని బాధ కంటే కొడుకు ఆకలి తీరినప్పుడు అతడి ముఖంలో కనిపించే ఆనందమే ఆమెకు గొప్ప తృప్తినిచ్చేది. పొరుగింటి వారు పిలిచి పెట్టిన పలహారాలను కూడా తను తినకుండా జాగ్రత్తగా దాచిపెట్టి రవి కోసం మోసుకొచ్చేది. తన కాళ్లకు చెప్పులు లేకపోయినా, ఎర్రటి ఎండలో కిలోమీటర్ల కొద్దీ నడిచి వెళ్లి పచ్చళ్ల డబ్బాలను అమ్మి వచ్చేది. శారీరక శ్రమతో ఆమె శరీరం శుష్కించిపోతున్నా, రవి ఎదుగుదల చూసి ఆ బాధలన్నీ మర్చిపోయేది. ఆమె త్యాగం ఒక నిరంతర ప్రవాహంలా సాగుతూ, రవి భవిష్యత్తుకు బంగారు బాటలు వేసింది.

రవి స్కూలు నుండి రాగానే అలిసిపోయి ఉంటాడని, తన కష్టాన్ని దాచిపెట్టి ఎంతో ఆప్యాయంగా పలకరించేది. ఊరి జనం ఆమెను చూసి జాలిపడినా, ఆమె మాత్రం ఆత్మగౌరవంతో కష్టపడి పనిచేసేది. అప్పులు చేయకుండా కొడుకును పెంచాలని ఆమె పడ్డ తపన చూసి రవి చిన్ననాడే ఒక నిర్ణయానికి వచ్చాడు. తన తల్లి కళ్లల్లో ఆనందం చూడటమే తన జీవిత ధ్యేయమని అనుకున్నాడు. ఆమె నిరంతర శ్రమ, అంకితభావం రవికి ఒక గొప్ప పాఠంగా మారాయి.

రవి కష్టపడి చదివి అగ్రికల్చర్ బీఎస్సీ పూర్తి చేశాడు. పట్టణంలో మంచి ఉద్యోగం వచ్చే అవకాశం ఉన్నా, కన్నతల్లిని ఒంటరిగా వదిలి వెళ్లడం ఇష్టం లేక తన సొంత ఊరిలోనే వ్యవసాయం చేస్తూ ఉండిపోయాడు.

తల్లికి విశ్రాంతినివ్వాలని, ఆమెను కంటికి రెప్పలా చూసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. కానీ కాలం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు. వయసు మళ్లిన కొద్దీ ఆమె ఆరోగ్యం క్షీణించింది. పక్షవాతం వచ్చి మంచాన పడింది. ఆ సమయంలో రవి ఒక కొడుకుగా కాకుండా, ఒక తల్లిలా ఆమెను సాకాడు. సమయానికి మందులు వేయడం, స్నానం చేయించడం, గోరుముద్దలు తినిపించడం వంటి పనులన్నీ తనే దగ్గరుండి చేసేవాడు.

రాత్రిళ్లు ఆమెకు నొప్పులు వస్తే నిద్రలేకుండా కాళ్లు ఒత్తేవాడు. ఆమెను మంచం మీద నుండి లేపి బయట ప్రకృతిని చూపించడానికి తన భుజాలపై మోసేవాడు. డాక్టర్లు ఆశలు వదులుకున్నా, రవి మాత్రం తన సేవలతో ఆమెను బతికించుకోవాలని నిరంతరం ప్రయత్నించేవాడు.

మందుల కోసం, పోషకాహారం కోసం తను పడుతున్న శ్రమను ఆమె చూసి కళ్ల నీళ్లు పెట్టుకుంటే, "అమ్మా, చిన్నప్పుడు నన్ను నువ్వు ఎలా చూసుకున్నావో ఇప్పుడు నేను అలాగే చూసుకుంటున్నాను, నువ్వు బాధపడకు" అని ధైర్యం చెప్పేవాడు. తన స్నేహితులందరూ పట్టణాల్లో స్థిరపడి విలాసవంతమైన జీవితం గడుపుతున్నా, రవికి మాత్రం తన తల్లి సేవలోనే పరమార్థం కనిపించేది. మంచాన పడి మాట్లాడలేని స్థితిలో ఉన్నా, ఆమె కళ్లలో కనిపించే కృతజ్ఞత అతడికి కొండంత బలాన్ని ఇచ్చేది.

ఆమె శరీరానికి ఎక్కడా రాపిడి తగలకుండా, ఎప్పటికప్పుడు శుభ్రం చేస్తూ ఆమెను దేవతలా పూజించేవాడు. ఊరి జనం రవి చూపిస్తున్న మాతృభక్తిని చూసి ఆశ్చర్యపోయేవారు. తల్లి పడే ప్రతి చిన్న ఇబ్బందిని తన కష్టంగా భావించి, ఆమెకు ఉపశమనం కలిగించడానికి రకరకాల ప్రయత్నాలు చేసేవాడు. ఆమెకు ఇష్టమైన పాత పాటలను రేడియోలో వినిపిస్తూ, ఆ సంగీతం ద్వారా ఆమెకు మానసిక ప్రశాంతతను అందించేవాడు. శారీరకంగా బలహీనపడినా, తన కొడుకు చేతి స్పర్శ తగిలితే చాలు ఆమె ముఖంలో ఒక వింత వెలుగు విరిసేది.

చుట్టుపక్కల వారు "ఎన్నాళ్లిలా కష్టపడతావు నాన్నా, నీకంటూ ఒక జీవితం ఉండాలి కదా" అని అన్నా, అతడు మాత్రం "అమ్మే నా జీవితం, ఆమె ఊపిరి ఉన్నంత కాలం సేవ చేయడమే నా అదృష్టం" అని బదులిచ్చేవాడు. శీతాకాలం చలికి ఆమె వణకకుండా వెచ్చని దుప్పట్లు కప్పి, మండు వేసవిలో ఆమెకు ఉక్కబోయకుండా విసనకర్రతో విసురుతూ ఆమె కంటిపాపలా కాపాడుకున్నాడు.

ఆమె ఆహారంలో ప్రతి మెతుకు సులభంగా జీర్ణమయ్యేలా ఎంతో శ్రద్ధగా వండి తినిపించేవాడు. రవి పడుతున్న ఈ నిరంతర శ్రమ అతడి కళ్ల కింద నల్లటి చారలు తెచ్చినా, తన తల్లి మంచం పక్కన కూర్చున్నప్పుడు కలిగే సంతృప్తి ముందు ఆ శ్రమ ఏమాత్రం అనిపించలేదు. ప్రతిరోజూ ఉదయం ఆమెకు తల దువ్వి, కళ్లకు కాటుక పెట్టి, ఆమెను ఆ గదిలో ఉన్న చిన్న దేవుని పటంలో లాగే భావించేవాడు. తన తల్లికి పక్షవాతం వల్ల కలిగే నొప్పులు తన శరీరానికే తగులుతున్నాయా అన్నంతగా అతడు ఆమె బాధను పంచుకున్నాడు. ఎంతో ఓర్పుతో, నిరాశ చెందకుండా, ఆమె ప్రతి అవసరాన్ని ముందే గుర్తించి తీర్చే ఆ మహోన్నత వ్యక్తిత్వం రవిని ఆ గ్రామంలో అందరికీ ఆదర్శంగా నిలిపింది. అతడికి ఆ తల్లి పాదాలే తీర్థయాత్రలు, ఆమె సేవయే పరమ ధర్మం.

ఆమె నిద్రపోయే వరకు పక్కనే కూర్చుని పాత కథలు చెప్తూ, ఆమె మనసును ప్రశాంతంగా ఉంచేవాడు. ఎన్ని వ్యయప్రయాసలు ఎదురైనా, తన తల్లికి తన చేతులతో సేవ చేసే భాగ్యం కలగడం తన పూర్వజన్మ సుకృతంగా భావించేవాడు.

ఆమె శ్వాసలో శ్వాసగా మారి, ప్రతి క్షణం ఆమె క్షేమం కోసమే పరితపించేవాడు. లోకం దృష్టిలో రవి ఒక విఫలమైన యువకుడిగా కనిపించవచ్చు, కానీ ఒక కొడుకుగా తాను సాధించిన తృప్తి ముందు ఏ పదవి, ఏ హోదా సాటి రావని అతడు నమ్మాడు.

గత నెల రోజులుగా ఆమె పరిస్థితి మరింత విషమించింది. చివరి క్షణాల్లో ఆమె కళ్లు తెరిచి రవి వైపు ఎంతో ప్రేమగా చూసింది. ఆమె ప్రాణం రవి ఒడిలోనే అనంత వాయువుల్లో కలిసిపోయింది.

గోదావరి గట్టున కూర్చుని ఈ జ్ఞాపకాలను నెమరువేసుకుంటున్న రవి కళ్లల్లో నీళ్లు సుడులు తిరుగుతున్నాయి. తన తల్లి తన కోసం చేసిన త్యాగం, పడిన శ్రమ వెలకట్టలేనివి. ఆమె భౌతికంగా దూరమైనా, ఆమె నేర్పిన క్రమశిక్షణ, చూపిన ప్రేమ తనలో ఎప్పటికీ నిలిచి ఉంటాయని రవి భావించాడు.

చీకటి పడుతున్న వేళ, గట్టు మీద నుండి లేస్తూ రవి ఆకాశం వైపు చూసి గట్టిగా అనుకున్నాడు. ఆమె చివరి శ్వాస విడిచేటప్పుడు ఆ ముఖంలో ఒక వింతైన ప్రశాంతత కనిపించింది, బహుశా తన కొడుకును ఒక ప్రయోజకుడిగా, బాధ్యత గల మనిషిగా చూశానన్న తృప్తి కాబోలు.

ఆమె చనిపోయిన ఆ క్షణం రవికి ప్రపంచమే శూన్యమైనట్లు అనిపించింది. ఇన్నాళ్లూ తను పడ్డ కష్టం, చేసిన సేవలు అన్నీ ఆమె చిరునవ్వు కోసమే కదా అని తలచుకుని బావురుమన్నాడు. గోదావరి అలలు పాదాలను తాకుతుంటే, ఆ స్పర్శ తన తల్లి స్పర్శలాగే అతడికి అనిపించింది.

ఆమె అస్థికలు నదిలో కలిసిపోతుంటే, తన జీవితంలోని ఒక అద్భుతమైన అధ్యాయం ముగిసిందని గ్రహించాడు. కానీ ఆమె వదిలి వెళ్ళిన ఆశయాలు, నేర్పిన విలువలు అతడి గుండెల్లో సజీవంగా ఉన్నాయి. పచ్చళ్లు అమ్మిన ఆ చేతులు, బట్టలు కుట్టిన ఆ వేళ్లు, తనను నిరంతరం ఆశీర్వదించిన ఆ మనసు ఇక లేవన్న నిజాన్ని జీర్ణించుకోవడం అతడికి సాధ్యం కావడం లేదు. చుట్టూ ఉన్న చీకటి కంటే తన మనసులోని భారమే ఎక్కువగా ఉంది.

గట్టు మీద నడుస్తున్నప్పుడు ప్రతి అడుగులోనూ ఆమె జ్ఞాపకాలు వెంటాడుతూనే ఉన్నాయి. తన తల్లి తన కోసం ఆహారాన్ని త్యాగం చేసిన రోజులు, తన చదువు కోసం నిద్రలేని రాత్రులు గడిపిన సందర్భాలు కళ్లముందు కదలాడాయి.

ఈ సమాజంలో ఒక సాధారణ స్త్రీగా పుట్టి, అసాధారణమైన ధైర్యంతో తండ్రి లేని కొడుకును పెంచిన ఆమె ఒక వీరనారిగా రవికి కనిపించింది. ఆమె భౌతిక కాయం బూడిదై ఉండవచ్చు కానీ, ఆమె ఆత్మ మాత్రం ఎప్పుడూ తనను కాపాడుతూనే ఉంటుందని అతడు బలంగా నమ్మాడు.

తల్లి మరణం తర్వాత రవి తన జీవితాన్ని కేవలం వ్యక్తిగత అవసరాలకే పరిమితం చేయకూడదని నిర్ణయించుకున్నాడు. ఆమె జ్ఞాపకార్థం తన గ్రామంలో 'మాతృశ్రీ సేవా సమితి' అనే స్వచ్ఛంద సంస్థను ప్రారంభించాడు.

తన తల్లి పడిన కష్టాలను మరే ఇతర పేద మహిళ పడకూడదని, గ్రామంలోని నిరుపేద మహిళలకు ఉపాధి కల్పించేలా కుట్టు మిషన్ల శిక్షణ కేంద్రాన్ని ఏర్పాటు చేశాడు. తన తల్లి అప్పడాలు, వడియాలు అమ్ముతూ తనను చదివించిన విషయాన్ని గుర్తు చేసుకుంటూ, గ్రామీణ మహిళలు తయారు చేసే స్వచ్ఛమైన ఆహార పదార్థాలకు మార్కెటింగ్ సదుపాయం కల్పించి వారి ఆర్థిక ఎదుగుదలకు తోడ్పడ్డాడు.

వ్యవసాయ శాస్త్రవేత్తగా తనకున్న జ్ఞానాన్ని ఉపయోగించి, గ్రామంలోని రైతులకు ఉచితంగా సలహాలు ఇస్తూ, తక్కువ ఖర్చుతో అధిక దిగుబడి సాధించే పద్ధతులను నేర్పించాడు. ప్రభుత్వ పాఠశాలలో చదివే పేద విద్యార్థులకు తన తండ్రి పేరున ప్రతి సంవత్సరం పుస్తకాలు, దుస్తులు పంపిణీ చేసే కార్యక్రమాన్ని చేపట్టాడు.

ఈ సామాజిక సేవా పథకాల ద్వారా రవి తన తల్లి జ్ఞాపకాలను ఊరి ప్రజల గుండెల్లో పదిలం చేశాడు. తల్లి నేర్పిన పని సంస్కృతిని గౌరవిస్తూ, గ్రామంలోని మహిళలు స్వయం సమృద్ధి సాధించేలా వారికి వడ్డీ లేని చిన్న తరహా రుణాలు ఇప్పించే ఏర్పాట్లు చేశాడు. ఆధునిక వ్యవసాయ పద్ధతులపై రైతులకు శిక్షణనిస్తూ, రసాయనిక ఎరువులకు బదులుగా సేంద్రియ ఎరువుల ప్రాముఖ్యతను వివరించి భూసారాన్ని కాపాడే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు.

తన తల్లి పడిన ప్రతి శ్రమను ఒక పాఠంగా మలచుకుని, ఆర్థికంగా వెనుకబడిన ప్రతి కుటుంబంలోనూ వెలుగు నింపడమే తన ధ్యేయంగా ముందుకు సాగుతున్నాడు. చదువుకోవాలనే తపన ఉండి డబ్బు లేని విద్యార్థులకు తనవంతుగా స్కాలర్‌షిప్‌లు అందిస్తూ, తల్లి ఆశించిన విద్యావంతుల సమాజాన్ని నిర్మించడానికి అంకితమయ్యాడు.

తన తల్లికి పక్షవాతం వచ్చినప్పుడు తను అనుభవించిన వేదనను గుర్తుంచుకుని, వృద్ధులకు మరియు అనారోగ్యంతో ఉన్న నిరుపేదలకు ఉచిత వైద్య శిబిరాలను ఏర్పాటు చేశాడు. మంచాన పడి సేవ చేసే వారు లేని వృద్ధుల కోసం ఒక చిన్న ఆశ్రమాన్ని నిర్మించి, వారిని తన తల్లిదండ్రుల్లా భావించి సాకడం మొదలుపెట్టాడు.

రవి చేస్తున్న ఈ సేవా కార్యక్రమాలు చూసి ఊరి ప్రజలు అతడిని మాతృభక్తికి నిలువెత్తు రూపంగా కొనియాడేవారు. తన తల్లి భౌతికంగా లేకపోయినా, ఈ సేవా కార్యక్రమాల ద్వారా ఆమె ప్రతి నిరుపేద ముఖంలో చిరునవ్వుగా కనిపిస్తోందని రవి మనస్ఫూర్తిగా నమ్మాడు.

రవి చేస్తున్న ఈ సేవా కార్యక్రమాలు కేవలం వితరణతో ఆగిపోలేదు; గ్రామంలోని ప్రతి పేద బిడ్డ చదువులోనూ అతడు తన తల్లి ఆశయాలను వెతుక్కున్నాడు.

తల్లి పేరుతో ఒక చిన్న గ్రామీణ గ్రంథాలయాన్ని ఏర్పాటు చేసి, జ్ఞాన సముపార్జన ద్వారానే పేదరికం నుండి విముక్తి లభిస్తుందని యువతకు అవగాహన కల్పించాడు. ప్రకృతి వ్యవసాయాన్ని ప్రోత్సహిస్తూ, ఊరి పొలిమేరల్లో వందలాది మొక్కలను నాటి వాటిని కంటికి రెప్పలా కాపాడుతున్నాడు.

తన తల్లి పడిన ప్రతి శ్రమ ఒక విత్తనమై, నేడు ఊరి జనం పాలిట కల్పవృక్షంలా మారిందని అతడు భావించాడు. ఆపదలో ఉన్న వారికి రవి అందించే సాయం చూసి, ప్రజలు అతడిని తన తల్లికి లభించిన గొప్ప బహుమతిగా భావించేవారు. తన జీవితాంతం నిస్వార్థ సేవకే అంకితం చేస్తూ, అమ్మ జ్ఞాపకాలను సజీవంగా ఉంచడమే తన ఏకైక ధ్యేయంగా రవి ముందుకు సాగుతున్నాడు.

"అమ్మా, నువ్వు పడిన కష్టానికి, చేసిన త్యాగానికి నేను ఇచ్చే అతిపెద్ద గౌరవం నీ ఆశయాలను గౌరవిస్తూ బతకడమే. నువ్వు నా కళ్లముందే లేకపోయినా, నా ప్రతి ఆలోచనలోనూ, నా ప్రతి అడుగులోనూ నీ నీడ ఉంటుందని నాకు తెలుసు. నీ రుణం ఈ జన్మకు తీర్చుకోలేనిది, కానీ నీ కొడుకుగా పుట్టినందుకు నేను గర్వపడుతున్నాను. సెలవు అమ్మా! ఈ లోకంలో ప్రతి మనిషికి ఏదో ఒక లక్ష్యం ఉంటుంది, కానీ నా జీవిత లక్ష్యం నీ ముఖంలో చిరునవ్వు చూడటమే. నువ్వు పచ్చళ్లు అమ్మి, బట్టలు కుట్టి నా చదువు కోసం పడ్డ కష్టం నా గుండెల్లో ఒక పవిత్రమైన యజ్ఞంలా నిలిచిపోయింది. కన్నతల్లి సేవను మించిన భాగ్యం ఈ భూమిపై మరొకటి లేదని నేను గర్వంగా చెబుతాను. నువ్వు నేర్పిన ఓర్పు, చూపిన ధైర్యం నా ప్రతి రక్తపు బొట్టులోనూ ప్రవహిస్తూనే ఉంటాయి. నీవు లేని ఈ లోకం నాకు శూన్యంగా అనిపించినా, నీ ఆశీస్సులు నన్ను నడిపిస్తాయని నాకు తెలుసు. మళ్ళీ జన్మంటూ ఉంటే నీ కడుపునే పుట్టి, నీకు మరింత సేవ చేసే అదృష్టాన్ని ఆ దేవుడు ప్రసాదించాలని కోరుకుంటున్నాను. అని హృదయపూర్వకంగా తల్లికి నివాళుళు అర్పిస్తూ అనుకున్నాడు రవి.