హైదరాబాద్లోని ఒక సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీలో పనిచేస్తున్న అజయ్, స్నేహ మదిలో సహజీవనం పట్ల మక్కువ ఏర్పడి అప్పటి నుండి ఒకే ఇంట్లో కలిసి ఉండాలని నిర్ణయించుకున్నారు. అజయ్ కోనసీమలోని ఒక సంప్రదాయ మధ్యతరగతి కుటుంబం నుండి వచ్చి నగరంలో స్థిరపడగా, స్నేహ ఉత్తరాంధ్రలోని ఒక క్రమశిక్షణ గల ఉపాధ్యాయ కుటుంబానికి చెందిన యువతి. వీరిద్దరూ తమ కెరీర్ ప్రారంభంలోనే పరిచయమై, ఆధునిక పోకడలకు ఆకర్షితులయ్యారు. పెళ్లి అనే బంధం లేకుండా, ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకోవడానికి ఇది సరైన మార్గమని వారు భావించారు. ప్రారంభంలో అంతా సినిమా కథలా ఎంతో అందంగా అనిపించింది. ఇద్దరికీ మంచి జీతాలు ఉండటం, అడిగే వారు లేకపోవడంతో విలాసవంతమైన జీవితాన్ని గడిపారు. తమ స్వేచ్ఛకు ఎవరూ అడ్డుచెప్పరనే ధీమాతో సంప్రదాయ విలువలను పక్కనపెట్టి, కేవలం వర్తమానంలోని సుఖాలకే ప్రాధాన్యతనిచ్చారు. సామాజిక కట్టుబాట్లు తమ వ్యక్తిగత ఎదుగుదలకు ఆటంకమని భావిస్తూ, ఒకే పైకప్పు కింద జీవించడం ద్వారా కలిగే తాత్కాలిక సంతోషమే శాశ్వతమని భ్రమపడ్డారు. బాధ్యతలతో పనిలేని ఈ కొత్త తరహా జీవనశైలి తమ బంధాన్ని మరింత దృఢపరుస్తుందని వారు గాఢంగా నమ్మారు.
కొన్ని నెలలు గడిచాక, వారి మధ్య చిన్న చిన్న విభేదాలు మొదలయ్యాయి. పెళ్లి అనే సామాజిక చట్టపరమైన బంధం లేకపోవడంతో, ఒకరి పట్ల ఒకరికి ఉండాల్సిన గౌరవం క్రమంగా తగ్గసాగింది. ఏదైనా సమస్య వచ్చినప్పుడు సర్దుకుపోయే గుణం కంటే, "నచ్చకపోతే వెళ్ళిపోవచ్చు" అనే ఉదాసీనత పెరిగింది. ఒకరోజు తీవ్రమైన గొడవ జరగడంతో, అజయ్ ఎటువంటి ముందస్తు హెచ్చరిక లేకుండా ఇల్లు వదిలి వెళ్ళిపోయాడు. అప్పుడు స్నేహకు తాను ఎంత ఒంటరిదో అర్థమైంది. సమాజంలో తలెత్తుకోలేక, తల్లిదండ్రులకు నిజం చెప్పలేక ఆమె మానసిక వేదనకు గురైంది. సహజీవనంలో ఉండే అతిపెద్ద ప్రమాదం ఇదే; ఇక్కడ బంధం కేవలం ఇష్టం మీద ఆధారపడి ఉంటుంది తప్ప, బాధ్యత మీద కాదు. పరస్పర సహకారం కొరవడిన చోట అనుబంధాలు పేకమేడల్లా కూలిపోతాయని ఆమె ఆలస్యంగా గ్రహించింది. చట్టబద్ధమైన భద్రత లేకపోవడం వల్ల ఆమె తన హక్కులను కూడా కోల్పోయింది. అజయ్ తన బాధ్యతల నుండి సులభంగా తప్పుకోగా, స్నేహ మాత్రం మానసిక గాయాలతో మిగిలిపోయింది. ఆత్మీయుల మద్దతు లేని ఈ ఒంటరి పోరాటం ఆమెను నిలువునా దహించివేసింది. క్షణికమైన ఆకర్షణను ప్రేమగా భ్రమపడటం వల్ల కలిగే పర్యవసానాలు ఎంత దారుణంగా ఉంటాయో ఆమెకు ఆ క్షణం బోధపడింది.
సహజీవనం వల్ల యువత తమ విలువైన సమయాన్ని, భావోద్వేగాలను కోల్పోతున్నారు. ముఖ్యంగా అమ్మాయిలు సామాజికంగా, మానసికమైన ఇబ్బందులను ఎదుర్కొంటున్నారు. ఎటువంటి కమిట్మెంట్ లేని ఈ సంబంధాలు వ్యక్తిత్వ వికాసానికి ఆటంకంగా మారుతున్నాయి. ఒకరి మీద ఒకరికి నమ్మకం లేని చోట ప్రేమ చిగురించదు. కేవలం శారీరక ఆకర్షణ లేదా ఖర్చులను పంచుకోవడం కోసం కలిసి ఉండటం వల్ల జీవితంలో స్థిరత్వం లభించదు. ఏదైనా విపత్తు వచ్చినప్పుడు లేదా అనారోగ్యం పాలైనప్పుడు, తోడుగా నిలిచే వారు లేక యువత ఒంటరితనంతో కుంగిపోతున్నారు. ఇది వారి వృత్తిపరమైన జీవితంపై కూడా ప్రతికూల ప్రభావాన్ని చూపుతోంది. ఈ విధమైన అస్థిరమైన బంధాలు యువతలో ఏకాగ్రతను దెబ్బతీసి, వారిని మానసిక ఒత్తిడికి గురిచేస్తున్నాయి. తోడు ఉన్నారనే భ్రమలో ఉంటూనే, లోలోపల అభద్రతా భావంతో కొట్టుమిట్టాడటం వల్ల సృజనాత్మకత నశిస్తుంది. నైతిక విలువలు లోపించిన ఈ జీవనశైలి కారణంగా సామాజిక గౌరవాన్ని కోల్పోయి, గుర్తింపు కోసం పడే తాపత్రయం వారిని మరింత పతనానికి దారి తీస్తోంది. భవిష్యత్తుపై స్పష్టమైన లక్ష్యం లేకపోవడంతో యువత తమ కెరీర్ ప్రణాళికలను కూడా సరిగ్గా అమలు చేసుకోలేక పోతున్నారు.
ప్రస్తుత తరం యువత తెలుసుకోవాల్సిన విషయం ఏమిటంటే, స్వేచ్ఛ అంటే బాధ్యతారాహిత్యం కాదు. మన భారతీయ సంస్కృతిలో వివాహం అనేది కేవలం ఇద్దరు వ్యక్తుల కలయిక మాత్రమే కాదు, అది రెండు కుటుంబాల అనుబంధం. సమస్యలు వచ్చినప్పుడు పెద్దల సలహాలు, కుటుంబ సభ్యుల మద్దతు మనిషిని కుంగిపోకుండా కాపాడతాయి. సహజీవనంలో అటువంటి రక్షణ కవచం ఉండదు. తాత్కాలిక సంతోషాల కోసం శాశ్వతమైన బంధాలను, విలువలను వదులుకోవడం వివేకం అనిపించుకోదు. నైతిక విలువలు లేని సమాజం అస్తవ్యస్తంగా మారుతుంది. యువత తమ భవిష్యత్తును దృష్టిలో ఉంచుకుని, క్షణికావేశంలో తీసుకునే నిర్ణయాల వల్ల కలిగే పర్యవసానాలను ఆలోచించాలి.
నిజమైన ప్రేమ బాధ్యతను కోరుకుంటుంది. తోడుగా ఉండటం అంటే కేవలం ఒకే గదిలో నివసించడం కాదు, జీవితాంతం ఒకరి కష్టసుఖాలలో పాలుపంచుకుంటామని సామాజికంగా ప్రమాణం చేయడం. యువత తమ శక్తిని, మేధస్సును దేశాభివృద్ధికి, కుటుంబ గౌరవానికి ఉపయోగించాలి. సంప్రదాయాలను గౌరవిస్తూనే ఆధునికతను ఆహ్వానించాలి. సహజీవనం వంటి బలహీనమైన బంధాల వైపు మొగ్గు చూపకుండా, దృఢమైన కుటుంబ వ్యవస్థను నిర్మించుకోవాలి. అప్పుడే సమాజంలో గౌరవం, వ్యక్తిగత జీవితంలో ప్రశాంతత లభిస్తాయి. జీవితం అనేది ప్రయోగశాల కాదు, అది ఒక పవిత్రమైన యజ్ఞం అని గుర్తించి అడుగులు వేయాలి.
