రాత్రి రెండు గంటల నలభై ఏడు నిమిషాలు.

హైదరాబాద్‌లోని కూకట్‌పల్లి ప్రాంతం సాధారణంగా ఎప్పుడూ నిద్రపోదు. కానీ ఆ అర్ధరాత్రి దాటిన సమయంలో మాత్రం ఆ వీధులన్నీ ఒక వింతైన నిశ్శబ్దంలో మునిగిపోయి ఉన్నాయి. దూరంగా జాతీయ రహదారి మీద వెళ్తున్న ఏదో భారీ ట్రక్కు టైర్ల చప్పుడు మినహా బయట ప్రపంచంలో ఇంకే అలికిడీ లేదు. గాలి పూర్తిగా ఆగిపోయింది. ఆ ఉక్కపోతకు గదిలో ఉన్న పాత సీలింగ్ ఫ్యాన్ 'కిర్రు... కిర్రు' మంటూ ఒక లయబద్ధమైన శబ్దం చేస్తూ తిరుగుతోంది.

కిటికీ అద్దాల గుండా వీధి దీపాల పసుపు పచ్చని వెలుతురు గదిలోకి సగం దూరి, నేల మీద ఒక పొడవాటి నీడలా పడి ఉంది. ఆ మసక వెలుతురులో మంచం మీద పడుకున్న రామ్ కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నాడు కానీ, అతనికి నిద్ర పట్టడం లేదు. ఇరవై నాలుగేళ్ల వయసు, ఉదయం తొమ్మిది నుండి రాత్రి ఎనిమిది వరకు సాఫ్ట్‌వేర్ ఉద్యోగంలో మెదడును కరిగించే పని, ఆ తర్వాత ఈ చిన్న అపార్ట్‌మెంట్ గదిలో ఒంటరితనం. ఇదీ అతని దినచర్య. అతని జీవితం ఒక సురక్షితమైన చట్రంలో సాగిపోతోందని అతను బలంగా నమ్ముతున్నాడు. కానీ, ఆ భద్రత అంతా ఒక భ్రమ మాత్రమే అని నిరూపించడానికి కాలం అప్పటికే ముందడుగు వేసింది.

సరిగ్గా అదే సమయంలో అతని తలగడ పక్కన ఉన్న మొబైల్ ఫోన్ హఠాత్తుగా వైబ్రేట్ అవ్వడం మొదలైంది. ఆ చీకటి గదిలో ఫోన్ స్క్రీన్ నుండి వస్తున్న నీలి రంగు వెలుతురు రామ్ ముఖం మీద పడి, అతని కళ్ళను ప్రకాశవంతంగా మార్చింది. ఆ నీలి వెలుతురు గదిలోని వాతావరణాన్ని క్షణాల్లో మార్చేసింది.

కళ్ళు చికిలిస్తూ ఫోన్ స్క్రీన్ వైపు చూశాడు రామ్. స్క్రీన్ మీద పది అంకెల నంబర్ లేదు. 'అనామక నంబర్' (Unknown Number) అని మాత్రమే కనిపిస్తోంది. అర్ధరాత్రి ఈ సమయంలో ఎవరు ఫోన్ చేస్తున్నారో అర్థం కాక, ఒక క్షణం సందేహించాడు. ఆ తర్వాత నెమ్మదిగా కాల్ లిఫ్ట్ చేసి చెవి దగ్గర పెట్టుకున్నాడు.

"హలో..." అని నిద్రమత్తుగా అన్నాడు రామ్.

అటు వైపు నుండి వెంటనే సమాధానం రాలేదు. ఒక రెండు సెకన్ల పాటు కేవలం ఒకరి శ్వాస తీసుకుంటున్న చప్పుడు మాత్రమే వినిపించింది. ఆ శ్వాసలో ఒక రకమైన చల్లదనం ఉంది. అది వింటుంటేనే రామ్ వెన్నుపాము గుండా ఒక సన్నటి వణుకు పుట్టింది.

"హలో, ఎవరు మాట్లాడుతున్నారు?" అని కాస్త గట్టిగా అడిగాడు రామ్.

"నీ తండ్రి చనిపోలేదు రామ్..." అని ఒక గంభీరమైన, ఏమాత్రం భావోద్వేగం లేని గొంతు అటు వైపు నుండి పలికింది.

ఆ ఒక్క మాట వినగానే రామ్ గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినంత పనైంది. అతని శరీరంలోని నరాలన్నీ బిగుసుకున్నాయి. పదిహేనేళ్ల క్రితం ఒక కారు ప్రమాదంలో తన తండ్రి రాజేంద్ర చనిపోయాడని అతనికి తెలుసు. ఆ పీడకల నుండి బయటపడటానికి తన తల్లి పడ్డ కష్టం, తాను పడ్డ వేదన అతనికి ఇంకా గుర్తున్నాయి. అలాంటిది ఇప్పుడు అర్ధరాత్రి ఒక గుర్తుతెలియని వ్యక్తి ఫోన్ చేసి ఇలా మాట్లాడటం అతనికి కోపం తెప్పించింది.

"ఎవరు నువ్వు? నాన్న గురించి మాట్లాడే అర్హత నీకెక్కడిది? ఏం వాగుతున్నావు?" అని కోపంగా అన్నాడు రామ్. అతని గొంతులో ఆగ్రహం ఉన్నప్పటికీ, లోపల ఎక్కడో ఒక తెలియని భయం మొదలైంది.

"నేను చెప్పేది విను. నీ తండ్రి యాక్సిడెంట్ లో చనిపోలేదు. అతన్ని చంపించారు. ఆ విషయం నీకు, నీ కుటుంబానికి తెలియకుండా జాగ్రత్త పడ్డారు. ఇప్పుడు వాళ్ల కన్ను నీ మీద పడింది. నువ్వు ఇప్పుడు చాలా ప్రమాదంలో ఉన్నావు రామ్..." అని అత్యంత ప్రశాంతంగా, కానీ భయంకరమైన స్పష్టతతో చెప్పింది ఆ గొంతు.

"ఎవరు వాళ్లు? నాన్నను ఎవరు చంపారు? అసలు నువ్వు ఎవరు?" అని కంగారుగా అడిగాడు రామ్. అతను మంచం మీద నుండి లేచి కూర్చున్నాడు. అతని నుదుటి మీద అప్పటికే సన్నటి చెమట పట్టింది.

"సమయం లేదు. ఎవరినీ నమ్మకు. నీ చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం నువ్వు అనుకుంటున్నంత సురక్షితమైనది కాదు. నీ రక్తం నిన్ను వెతుక్కుంటూ వస్తోంది..." అని ఆ చివరి మాటలు చెప్పి, అవతలి వ్యక్తి ఫోన్ కట్ చేశాడు.

గదిలో మళ్ళీ అదే నిశ్శబ్దం. కానీ ఇప్పుడు ఆ నిశ్శబ్దం రామ్ కి ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసేలా అనిపిస్తోంది. ఫోన్ స్క్రీన్ వైపు అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. అతని చేతులు వణుకుతున్నాయి. వెంటనే కాల్ లాగ్ ఓపెన్ చేసి, ఆ నంబర్ కి తిరిగి కాల్ చేయడానికి ప్రయత్నించాడు.

"మీరు డయల్ చేసిన నంబర్ మనుగడలో లేదు..." అని ఒక యాంత్రికమైన వాయిస్ వినిపించింది.

ఫోన్ పక్కన పడేసి, రెండు చేతులతో తల పట్టుకున్నాడు రామ్. మెదడులో వందలాది ప్రశ్నలు సుడిగుండంలా తిరుగుతున్నాయి. 'నాన్న చనిపోలేదా? చంపించారా? నన్ను ఎవరు ప్రమాదంలో పడేయాలనుకుంటున్నారు? నా రక్తం నన్ను వెతుక్కుంటూ రావడం ఏంటి?'

అతను గబగబా మంచం దిగాడు. గొంతు తడారిపోవడంతో నీళ్లు తాగడానికి వంటగది వైపు అడుగులు వేశాడు. హాల్ లోకి రాగానే, అక్కడ లైట్ వేసి ఉండటం గమనించాడు. ఆ మసక వెలుతురులో అతని తల్లి జానకి వంటగది ప్లాట్‌ఫామ్ దగ్గర నిలబడి, నీళ్ల బాటిల్ మూత తీస్తూ కనిపించింది. ఆమె కట్టుకున్న పాత కాటన్ చీర, అలసిపోయిన ఆమె ముఖం, ఇవన్నీ రామ్ కి ఎప్పటి నుండో అలవాటైన దృశ్యాలే. కానీ ఈ రాత్రి ఆమెను చూస్తుంటే, ఆమె వాతావరణం చుట్టూ ఏదో ఒక దాచబడిన రహస్యం ఉన్నట్లుగా అనిపించింది.

"అమ్మా..." అని నెమ్మదిగా పిలిచాడు రామ్.

ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగింది ఆమె. "ఏంటి రామ్, ఇంకా పడుకోలేదా? ఏమైంది, ముఖం అలా పెట్టుకున్నావు?" అని ఆందోళనగా అడిగింది అమ్మ.

రామ్ ఆమె కళ్ళలోకి నేరుగా చూశాడు. ఆ కళ్ళలో ఎప్పుడూ కనిపించే వాత్సల్యంతో పాటు, ఇప్పుడు ఒక సన్నటి భయం కూడా ఉన్నట్లు అనిపించింది. అతను తన మనసులోని మాటను దాచుకోలేకపోయాడు.

"అమ్మా... నాన్న నిజంగానే ఆ రోజు యాక్సిడెంట్ లో చనిపోయాడా?" అని సూటిగా అడిగాడు రామ్.

ఆ ప్రశ్న గాలిలో కలవకముందే... ఆమె చేతిలో ఉన్న స్టీల్ గ్లాస్ జారి కింద పడింది. 'టంగ్' మనే పెద్ద శబ్దం ఆ నిశ్శబ్దమైన ఇంట్లో ప్రతిధ్వనించింది. గ్లాస్ లోని నీళ్లు నేల మీద చెల్లాచెదురుగా పడ్డాయి. ఆమె ముఖం ఒక్కసారిగా రక్తహీనంగా మారిపోయింది. పెదవులు వణుకుతున్నాయి. ఆమె కళ్ళు పెద్దవి అయ్యాయి. ఆ క్షణంలో ఆమె ముఖంలో కనిపించిన భయం, రామ్ తన జీవితంలో ఎప్పుడూ చూడలేదు.

"ఏ... ఏం మాట్లాడుతున్నావురా పిచ్చివాడిలా?" అని తడబడుతున్న గొంతుతో అడిగింది అమ్మ. ఆమె చూపులు రామ్ ని కాకుండా, కింద పడిన గ్లాస్ వైపు చూస్తున్నాయి.

"నాకు సమాధానం కావాలి అమ్మా. నాన్న ఎలా చనిపోయాడు? ఎవరైనా చంపేశారా?" అని గట్టిగా అడిగాడు రామ్, అతని గొంతులో అసహనం పెరుగుతోంది.

"ఎవరో ఆకతాయిలు ఫోన్ చేసి ఉంటారు. ఇలాంటి పనికిమాలిన మాటలు పట్టించుకోకు. అన్నీ మర్చిపోయి వెళ్లి పడుకో" అని వణుకుతున్న చేతులతో నేల మీద పడిన నీళ్ళను తుడవడానికి ప్రయత్నిస్తూ చెప్పింది అమ్మ.

ఆమె మాటల్లోని తొందరపాటు, ఆమె శరీర భాష, ఆమె కళ్ళలో దాచుకుంటున్న నిజం... ఇవన్నీ రామ్ కి స్పష్టంగా చెబుతున్నాయి. ఆమె అబద్ధం ఆడుతోంది. పదిహేనేళ్లుగా ఆమె తన కడుపులో ఏదో ఒక పెద్ద రహస్యాన్ని దాచుకుని బతుకుతోంది. ఆ రహస్యం తన తండ్రి మరణానికి సంబంధించింది.

"నువ్వు నాకు ఏదో దాస్తున్నావు అమ్మా. నాన్న మరణం వెనుక నాకేదో తెలియని నిజం ఉంది. నాకు తెలియాలి" అని పట్టుబడుతూ అన్నాడు రామ్.

ఆమె ఒక్కసారిగా పైకి లేచి, "నిజం తెలుసుకుని ఏం చేస్తావు రామ్? నా జీవితం ఇప్పటికే నాశనమైంది. నిన్ను కాపాడుకోవడానికే నేను ఇన్ని ఏళ్లుగా ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకుని బతుకుతున్నాను. దయచేసి నన్ను ఇంకేం అడగకు. నేను బతికి ఉండటం నీకు ఇష్టమైతే, ఈ రాత్రి జరిగిన విషయాన్ని ఇక్కడితో మర్చిపో" అని కళ్ళెంబడి నీళ్లు తెచ్చుకుంటూ, బతిమాలుతున్నట్లుగా చెప్పింది అమ్మ. ఆమె గొంతులో ఒక భయంకరమైన నిస్సహాయత ఉంది.

ఆమె మాటలు రామ్ ని స్థంభింపజేశాయి. 'నిన్ను కాపాడుకోవడానికి' అని ఆమె అన్న మాటలు అతని చెవుల్లో మార్మోగుతున్నాయి. అంటే ఆ ఫోన్ చేసిన వ్యక్తి చెప్పింది నిజమేనా? తన తండ్రి మరణం వెనుక ఎవరో ఉన్నారా? వాళ్ళు ఇప్పుడు తన కోసం వస్తున్నారా?

అమ్మ కన్నీళ్లు చూసి రామ్ ఇక ఆమెను ఏమీ అడగలేకపోయాడు. మౌనంగా అక్కడి నుండి వెనక్కి తిరిగి తన గదిలోకి వచ్చాడు. తలుపు వేసుకుని, గోడకు ఆనుకుని నిలబడ్డాడు. గదిలోని వాతావరణం ఇప్పుడు మరింత బరువుగా అనిపించింది. ఉక్కపోతకు తోడు, అతని లోపల రగులుతున్న ఆలోచనలు అతన్ని ఊపిరి పీల్చుకోనివ్వడం లేదు.

అతను నెమ్మదిగా గది మూలన ఉన్న పాత గోధుమ రంగు చెక్క బీరువా దగ్గరికి వెళ్ళాడు. ఆ బీరువా తలుపులు తెరిచేటప్పుడు వచ్చిన 'క్రీచ్' మనే శబ్దం అతని గుండె చప్పుడును మరింత పెంచింది. అందులో కింద సొరుగులో అతని చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలు, పాత పుస్తకాలు, కొన్ని బొమ్మలు ఉన్నాయి. వాటన్నింటి కింద ఒక పాత ఫోటో ఆల్బమ్ ఉంది.

ఆ ఆల్బమ్ ని బయటకు తీశాడు. దాని మీద పడిన దుమ్మును చేతితో తుడిచాడు. పాత కాగితాల వాసన ఒక్కసారిగా అతని ముక్కుపుటాలను తాకింది. ఆ వాసనలో ఎన్నో ఏళ్ల నాటి గతం దాగి ఉంది. ఆ ఆల్బమ్ లో తన తండ్రి రాజేంద్రతో దిగిన ఒకే ఒక్క ఫోటో ఉంది. తన తొమ్మిదో పుట్టినరోజు నాడు, నాన్న తనను భుజాల మీద ఎక్కించుకుని నవ్వుతున్న ఫోటో అది. నాన్న ముఖం ఎలా ఉంటుందో మర్చిపోకుండా ఉండటానికి, రామ్ ఆ ఫోటోను తరచుగా చూసుకునేవాడు.

ఈ రాత్రి ఆ ఫోటోను మళ్ళీ చూస్తే, ఆ ముఖంలో తనకు ఏదైనా సమాధానం దొరుకుతుందేమో అన్న ఒక చిన్న ఆశ. ఆందోళనగా ఆల్బమ్ పేజీలను తిప్పాడు. ఒకటి... రెండు... మూడు... ఆరవ పేజీ. అక్కడే ఆ ఫోటో ఉండాలి.

కానీ ఆ పేజీ తెరిచిన క్షణంలో రామ్ శ్వాస ఆగిపోయింది.

అక్కడ ఫోటో లేదు. ఆ ఆల్బమ్ లోని ఆ పేజీని ఎవరో అత్యంత క్రూరంగా, వేగంగా చింపేసిన ఆనవాళ్లు ఉన్నాయి. కాగితం అంచులు అసమానంగా చిరిగిపోయి ఉన్నాయి. అది చూసి రామ్ కి మతిపోయింది. నిన్నటి వరకు ఆ ఫోటో అక్కడే ఉంది. ఈ ఇంట్లో తను, అమ్మ తప్ప ఎవరూ ఉండరు. అమ్మ ఆ ఫోటోను ఎందుకు చింపుతుంది?

అలా ఆలోచిస్తూనే, అతని చూపులు ఆ చిరిగిన పేజీ అంచు మీద పడ్డాయి. ఆ అంచు మీద ఎర్రగా, పచ్చిగా ఉన్న ఒక గుర్తు ఉంది.

అది ఒక వేలిముద్ర.

సాధారణ వేలిముద్ర కాదు. రక్తం అంటిన బొటనవేలును ఆ కాగితం మీద గట్టిగా నొక్కినట్లుగా ఉన్న రక్తపు వేలిముద్ర అది. ఆ రక్తం ఇంకా పూర్తిగా ఆరలేదు. గదిలోని మసక వెలుతురులో ఆ ఎర్రటి రంగు ఒక ప్రమాద సంకేతంలా మెరుస్తోంది.

అది చూసిన మరుక్షణం రామ్ చేతుల్లోంచి ఆ ఆల్బమ్ కింద పడిపోయింది. అతని కళ్ళు భయంతో విప్పార్చుకున్నాయి. గుండె పగిలిపోయేలా కొట్టుకుంటోంది. గొంతులోంచి మాట రావడం లేదు.

ఆ రక్తపు వేలిముద్ర అర్థం ఒక్కటే. కొద్దిసేపటి క్రితం... తను నిద్రపోతున్న సమయంలో... ముక్కు మొహం తెలియని ఒక అపరిచిత వ్యక్తి ఈ గదిలోకి వచ్చాడు. తన మంచం పక్కనే నిలబడ్డాడు. తన బీరువా తెరిచాడు. తన తండ్రి ఫోటోను చింపుకుని వెళ్ళాడు. ఆ వచ్చిన వ్యక్తికి తన గతం తెలుసు, తన వర్తమానం తెలుసు.

ఆ ఫోన్ కాల్ కేవలం ఒక హెచ్చరిక కాదు. అది వేట మొదలైంది అని చెప్పే ఒక సంకేతం. తన తండ్రిని మింగేసిన చీకటి, ఇప్పుడు తన గది గుమ్మం దాటి లోపలికి వచ్చేసింది. తన కళ్లెదురుగానే ఆ అదృశ్య శత్రువు తన ఉనికిని చాటుకున్నాడు.

రామ్ గబగబా కిటికీ దగ్గరికి వెళ్లి బయటకు చూశాడు. వీధిలో ఎవరూ లేరు. అంతా ప్రశాంతంగా ఉంది. కానీ ఆ ప్రశాంతత వెనుక ఒక భయంకరమైన తుఫాను దాగి ఉందని అతనికి అర్థమైంది. తన తండ్రికి ఏమైంది? తన అమ్మ ఎందుకు భయపడుతోంది? తన గదిలోకి వచ్చిన ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి ఎవరు? తన రక్తంలో ఉన్న ఆ రహస్యం ఏంటి?

ఈ ప్రశ్నలన్నీ అతని మెదడును తొలిచేస్తున్నాయి. కింద పడి ఉన్న ఆ రక్తపు వేలిముద్ర ఉన్న ఆల్బమ్ వైపు చూశాడు. ఆ ఎర్రటి గుర్తు, ఒకప్పటి అతని ప్రశాంత జీవితానికి ముగింపు పలికి, ఒక భయంకరమైన కొత్త ప్రపంచంలోకి అతన్ని స్వాగతిస్తున్నట్లుగా ఉంది.

గదిలో ఉష్ణోగ్రత అకస్మాత్తుగా కొద్దిగా పెరిగినట్లు అనిపించింది. రామ్ కు తెలియకుండానే, భయంతో బిగుసుకున్న అతని పిడికిలిలోని నరాలు క్షణకాలం పాటు నీలి రంగులో మెరిసి మాయమయ్యాయి. ఆ క్షణం నుండి అతని జీవితం, చరిత్ర రాయబోయే ఒక భయంకరమైన యుద్ధానికి కేంద్రబిందువుగా మారబోతోంది.

వేట మొదలైంది. ఇక వెనక్కి తగ్గే అవకాశం లేదు.

కిటికీ ఇనుప చువ్వలను గట్టిగా పట్టుకుని వీధిలోకి చూస్తున్న రామ్ చేతులు ఇంకా వణుకుతూనే ఉన్నాయి. బయట వీధి దీపాల పసుపు పచ్చని వెలుతురులో ఒక వీధి కుక్క కుడి కాలు కుంటుతూ నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వెళ్తున్న దృశ్యం తప్ప మరే ప్రాణీ అక్కడ కనిపించడం లేదు. కానీ అతని మనసులో మాత్రం ఒక అదృశ్యమైన సుడిగుండం తిరుగుతోంది. వేట మొదలైంది అన్న నిజం అతని మెదడును తొలిచేస్తుంటే, అకస్మాత్తుగా అతనికి ఒక భయంకరమైన ఆలోచన తట్టింది.

అతను వేగంగా వెనక్కి తిరిగి తన పడకగది తలుపు వైపు చూశాడు. ఆ తలుపుకు లోపలి వైపు నుండి గడియ వేసి ఉంది. రాత్రి పడుకునే ముందు తను స్వయంగా ఆ గడియ వేశాడు. అది అతనికి స్పష్టంగా గుర్తుంది. అతను మెల్లగా అడుగులు వేసుకుంటూ వెళ్లి ఆ గడియను పరీక్షించాడు. ఇత్తడి గడియ చాలా బలంగా, ఎవరూ కదపలేని విధంగా అలాగే లాక్ చేసి ఉంది. కిటికీలు చూశాడు. కిటికీలకు ఉన్న ఇనుప గ్రిల్స్ చాలా పాతవి, వాటికి ఉన్న తుప్పు ఏమాత్రం చెదరలేదు. దోమలు రాకుండా కట్టిన మెష్ కూడా ఎక్కడా చిరిగిపోయి లేదు.

అదెలా సాధ్యం? తలుపులు మూసి ఉన్నాయి, కిటికీలు ప్యాక్ చేసి ఉన్నాయి. మరి ఆ అపరిచిత వ్యక్తి ఈ గదిలోకి ఎలా వచ్చాడు? గదిలోకి రావడమే కాకుండా, తన మంచం పక్కన ఉన్న బీరువాను తెరిచి, తనకు అత్యంత ఇష్టమైన ఆల్బమ్ తీసి, అందులో తన తండ్రి ఫోటోను చింపుకుని ఎలా వెళ్ళగలిగాడు? ఇదంతా తను నిద్రపోతున్నప్పుడు తన పక్కనే జరిగిందా? ఈ ఆలోచన రాగానే రామ్ వెన్నుపాము గుండా ఒక భయంకరమైన చలి ప్రవహించింది. తన వ్యక్తిగత భద్రత, తన ప్రాణాలు ఎంత సులభంగా ఇతరుల చేతుల్లోకి వెళ్ళిపోయాయో తలచుకుంటే అతనికి ఊపిరి ఆడటం కష్టంగా అనిపించింది.

అతను నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వెళ్లి కింద పడి ఉన్న ఆ పాత ఆల్బమ్ పక్కన మోకాళ్ల మీద కూర్చున్నాడు. ఆ చిరిగిన పేజీ అంచున ఉన్న ఆ రక్తపు వేలిముద్ర ఇంకా పచ్చిగానే ఉంది. ఆ గదిలోని ఉక్కపోతకు, పాత పుస్తకాల వాసనకు ఇప్పుడు ఒక కొత్త వాసన తోడైంది. ఇనుము తుప్పు పట్టినప్పుడు వచ్చే వాసన లాంటి ఒక ఘాటైన రక్తపు వాసన అది. ఆ వాసన అతని ముక్కుపుటాలను తాకగానే, అతని కళ్ళ ముందు పదిహేనేళ్ల క్రితం జరిగిన దృశ్యాలు ఒక సినిమా రీల్ లాగా తిరగడం మొదలైంది.

తన తండ్రి రాజేంద్ర చనిపోయిన రోజు. తెల్లటి బట్టతో కప్పబడిన ఒక శవపేటికను ఇంటికి తీసుకువచ్చారు. "యాక్సిడెంట్ చాలా ఘోరంగా జరిగింది, ముఖం గుర్తుపట్టలేని విధంగా ఛిద్రమైపోయింది, అందుకే శవపేటిక తెరవొద్దు" అని అప్పుడు అక్కడున్న ఎవరో బంధువులు చెప్పారు. తొమ్మిదేళ్ల వయసున్న రామ్, తన తండ్రిని చివరిసారిగా చూడాలని ఎంత ఏడ్చినా ఎవరూ ఆ పెట్టెను తెరవనివ్వలేదు. ఆ రోజు తన తల్లి జానకి ముఖంలో కన్నీళ్ల కంటే ఎక్కువగా ఒక రకమైన భయం, ఒక గడ్డకట్టుకుపోయిన నిశ్శబ్దం మాత్రమే ఉండటం అతనికి ఇప్పుడు స్పష్టంగా గుర్తొచ్చింది. ఆమె ఆ రోజు ఏడవలేదు, కేవలం భయంతో వణుకుతూ ఆ శవపేటిక వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆ రోజు ఆమె భర్తను కోల్పోయిన బాధలో అలా ఉండిపోయిందని రామ్ ఇన్నాళ్లూ అనుకున్నాడు. కానీ కాదు, ఆ పెట్టెలో ఉన్నది తన భర్త కాదు అని ఆమెకు ముందే తెలుసా? లేక తన భర్తను ఎవరో అత్యంత కిరాతకంగా అంతం చేశారన్న నిజం ఆమెను అలా భయపెట్టిందా?

ఈ ప్రశ్నలు వస్తుండగానే రామ్ గుండె చప్పుడు మరింత వేగవంతమైంది. అతని శరీరంలో ఉష్ణోగ్రత అకస్మాత్తుగా పెరగడం మొదలైంది. గదిలో వాతావరణం భరించలేనంత వేడిగా మారిపోయింది. అతని చేతి నరాలు ఉప్పొంగుతున్నాయి. అతను ఆ రక్తపు వేలిముద్రను తాకాలని తన కుడి చేతిని ముందుకు చాచాడు. కానీ అతని వేలు ఆ కాగితాన్ని తాకే క్షణంలో, అతని చెవుల్లో ఒక సన్నటి, అత్యంత పదునైన శబ్దం 'యీం...' మంటూ మోగడం మొదలైంది. ఆ శబ్దం ఎక్కడి నుండి వస్తుందో అర్థం కాక అతను రెండు చేతులతో చెవులు మూసుకున్నాడు. సరిగ్గా అదే సమయంలో గదిలోని పాత ట్యూబ్ లైట్ రెప్పపాటు కాలం పాటు మినుకుమినుకుమంది.

రామ్ కంగారుగా లేచి నిలబడ్డాడు. గది మూలన ఉన్న పాత డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ అద్దం ముందుకి వెళ్ళాడు. ఆ అద్దం వెనుక ఉన్న సిల్వర్ పూత పోవడం వల్ల అందులో ప్రతిబింబం స్పష్టంగా కనిపించదు. కానీ ఆ మసక అద్దంలో తన ముఖాన్ని చూసుకున్న రామ్ ఒక్కసారిగా నిశ్చేష్టుడయ్యాడు. అతని కళ్ళు ఎర్రగా కందిపోయి ఉన్నాయి. కానీ ఆ ఎరుపు రంగు మధ్యలో, అతని కనుపాపల చుట్టూ ఒక సన్నటి విద్యుత్ తీగ లాంటి నీలి రంగు వెలుతురు క్షణకాలం పాటు మెరిసి మాయమైంది. అది తన భ్రమేమో అనుకుని అతను కళ్ళు గట్టిగా మూసుకుని మళ్ళీ తెరిచాడు. ఇప్పుడు ఆ నీలి రంగు లేదు. కానీ ఆ క్షణంలో తన లోపల ఏదో తెలియని ఒక అమానుషమైన శక్తి నిద్రలేస్తున్నట్లుగా అతనికి స్పష్టంగా అనిపించింది. తన తండ్రి రక్తం... తన నరాల్లో ప్రవహిస్తున్న ఆ అదృశ్య రక్తం ఇప్పుడు ఒక కొత్త రూపాన్ని సంతరించుకుంటోందని అతనికి అర్థమైంది.

అకస్మాత్తుగా అతనికి తన తల్లి జానకి గుర్తుకు వచ్చింది. తన గదిలోకి వచ్చిన ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి తన తల్లికి ఏమైనా హాని చేశాడా అన్న భయం అతన్ని ఆవహించింది. వెంటనే అతను తన గది తలుపు గడియ తీసి, అత్యంత నిశ్శబ్దంగా హాల్ లోకి అడుగుపెట్టాడు. వంటగదిలో ఇప్పుడు ఎవరూ లేరు. కింద పడిన స్టీల్ గ్లాస్, నేల మీద చెల్లాచెదురుగా పడిన నీళ్లు అలాగే ఉన్నాయి. అతను పాదాల చప్పుడు కాకుండా నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ తన తల్లి పడుకునే గది తలుపు దగ్గరికి వెళ్ళాడు.

ఆ తలుపు కొద్దిగా తెరిచి ఉంది. లోపల జీరో వాట్ బల్బ్ వేసి ఉంది. ఆ మసక వెలుతురులో, జానకి మంచం మీద పడుకుని లేదు. ఆమె నేల మీద కూర్చుని ఉంది. ఆమె ముందు ఒక పాత ఇనుప పెట్టె ఉంది. ఇన్నాళ్లూ ఆ పెట్టెను ఆమె పాత బట్టలు దాచుకోవడానికి వాడుతుందని రామ్ అనుకునేవాడు. కానీ ఇప్పుడు ఆమె ఆ పెట్టెకు ఉన్న పాత ఇత్తడి తాళాన్ని రెండు చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుని, కళ్ళు మూసుకుని ఏదో మంత్రం జపిస్తున్నట్లుగా పెదవులు కదుపుతోంది. ఆమె కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు ఆగిపోకుండా కారుతూనే ఉన్నాయి. ఆమె భయంతో వణుకుతున్న తీరు చూస్తుంటే, ఆమె ఆ పెట్టెలోని దేన్నో బయటకు రానివ్వకుండా ఆపుతోందా, లేక బయట ఉన్న ప్రపంచం నుండి ఆ పెట్టెను కాపాడుతోందా అన్నది రామ్ కి అర్థం కాలేదు.

ఆమెను ఆ స్థితిలో చూసిన తర్వాత, ఆమెను ఇప్పుడు లోపలికి వెళ్లి నిలదీయడం వల్ల ఎలాంటి ప్రయోజనం ఉండదని, అది ఆమెను మానసికంగా మరింత కుంగదీస్తుందని రామ్ కి అర్థమైంది. ఆమె తనను ప్రాణాలకు తెగించి రక్షిస్తోంది. కానీ దేని నుండి? ఎవరి నుండి? ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానాలు ఆమె ఇవ్వదు అని అతనికి స్పష్టమైపోయింది. ఆ సమాధానాలు తనే వెతుక్కోవాలి.

నెమ్మదిగా వెనక్కి తగ్గి, ఎలాంటి అలికిడీ చేయకుండా తన గదిలోకి తిరిగి వచ్చాడు రామ్. తలుపు వేసి, నేల మీద పడి ఉన్న ఆ చిరిగిన ఆల్బమ్ పేజీని, ఆ రక్తపు వేలిముద్రను చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. మంచం మీద కూర్చుని ఆ కాగితం వైపే తీక్షణంగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. రాత్రి మూడు గంటల నలభై నిమిషాలు. బయట చీకటి ఇంకా అలాగే ఉంది. కానీ రామ్ జీవితంలో ఇన్నాళ్లూ ఉన్న ఒక భద్రతా భావం అనే చీకటి తెర మాత్రం పూర్తిగా తొలగిపోయింది.

తన చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం ఒక పెద్ద అబద్ధం అని, తను ప్రాణంగా ప్రేమించిన తన తండ్రి మరణం వెనుక ఒక భయంకరమైన కుట్ర ఉందని అతనికి ఇప్పుడు పూర్తిగా అర్థమైంది. తన నరాల్లో ప్రవహిస్తున్న రక్తం ఒక సాధారణ యువకుడి రక్తం కాదు, అది ఏదో ఒక నిగూఢ రహస్యానికి వారసత్వం అని ఆ ఫోన్ చేసిన వ్యక్తి చెప్పిన మాటలు అతని చెవుల్లో మళ్ళీ మళ్ళీ మార్మోగుతున్నాయి. ఇరవై నాలుగేళ్ల తన అమాయకపు జీవితం ఈ ఒక్క రాత్రితో పూర్తిగా అంతమైపోయింది. ఇప్పుడు అతని కళ్ళలో భయం లేదు, ఒక తెలియని కసి, తన గతం గురించి తెలుసుకోవాలన్న ఒక బలమైన ఆవేశం మాత్రమే కనిపిస్తున్నాయి.

చేతిలో ఉన్న ఆ రక్తపు కాగితాన్ని గట్టిగా పిడికిలిలో బిగించి పట్టుకున్నాడు రామ్. సూర్యోదయం కోసం అతని కళ్ళు కిటికీ వైపు చూస్తున్నాయి. ఆ రాబోయే ఉదయం తన జీవితంలో ఒక సాధారణ రోజు కాదని, అది తన రక్తంలో దాగి ఉన్న చీకటి సామ్రాజ్యంతో తలపడే ఒక భయంకరమైన యుద్ధానికి నాంది అని అతనికి తెలుసు. చీకటిని చీల్చుకుంటూ ఉదయం రాకముందే, రామ్ మనసులో ఒక అదృశ్యమైన తీర్మానం జరిగిపోయింది. ఇన్నాళ్లూ తన తండ్రిని వేటాడిన ఆ అదృశ్య శత్రువులు ఇప్పుడు తన కోసం వస్తున్నారు. కానీ వాళ్లకు తెలియని నిజం ఏమిటంటే, ఆ వేటలో తను ఒక సాధారణ ఎర కాదు.

రక్తం ఎంచుకున్న దారిలో, ఇప్పుడు వేటగాడు తనే కాబోతున్నాడు.

కథ కొనసాగుతుంది..