ఆకాశం నిర్మలంగా ఉంది, కానీ ఏడేళ్ల లయ మనసు మాత్రం మేఘావృతమై ఉంది. వంటింటి మూలన మోకాళ్ల మధ్య తల దాచుకుని కూర్చుని ఉందా చిన్నారి. ఎదురుగా సవతి తల్లి దుర్గ పిశాచిలా ఊగిపోతూ అరుస్తోంది. "అసలు నిన్ను కనగానే మీ అమ్మ చచ్చిపోవడం ఏంటే? నువ్వు పుట్టడమే ఒక దౌర్భాగ్యం. పెళ్లయ్యి ఇంట్లో అడుగు పెట్టిన రోజునుండే నీకు చాకిరీ చెయ్యాల్సి వచ్చింది. నువ్వు ఒక అరిష్టం!" అంటూ దుర్గ విసిరిన మాటలు లయ గుండెల్ని చీల్చేశాయి. లయ తండ్రి రామారావు గది బయట నిలబడి అంతా వింటున్నాడే తప్ప నోరు మెదపడం లేదు. భార్య పోయిన పది రోజులకే లోకం కోసం, చిన్న పిల్ల సంరక్షణ కోసం అని దుర్గను పెళ్లి చేసుకున్నాడు. కానీ ఏడాది తిరిగేసరికే దుర్గకు కొడుకు పుట్టాడు. ఆ మరుసటి ఏడాది ఇంకొకడు. ఇప్పుడు ఆ ఇంట్లో లయ ఒక పనిమనిషి కంటే హీనంగా మారిపోయింది. లయకు ఏడవాలని ఉన్నా కన్నీళ్లు రావడం లేదు. ఆ లోపల ఉన్న బాధ అంతా ఒక రకమైన కసిగా మారుతోంది. బడికి వెళ్లడమే ఆమెకు పెద్ద ఊరట. ఇంట్లో చేసే చాకిరీ వల్ల ఆమె శరీరం గట్టిపడింది. స్కూల్లో వ్యాయామ ఉపాధ్యాయుడు రవి గారు లయలోని చురుకుదనాన్ని గమనించారు. ఒకరోజు ఆయన లయను పిలిచి, "అమ్మా, బాస్కెట్ బాల్ ట్రయల్స్ ఉన్నాయి, పాల్గొంటావా?" అని అడిగారు. లయ తల ఊపింది. ఆ బంతిని కోర్టులో విసురుతున్నప్పుడు ఆమెకు తన కష్టాలన్నీ ఆ బంతితో పాటు దూరంగా వెళ్తున్నట్లు అనిపించేది. మైదానంలో పరుగెడుతుంటే గాలి ఆమె గాయాలను తడుముతున్నట్లు ఉండేది. కాలం కరిగిపోతోంది. లయ ఇప్పుడు హైస్కూలుకు వచ్చింది. ఇంట్లో తమ్ముళ్లకు పనులు చేయడం, దుర్గ చేతి దెబ్బలు తినడం నిత్యకృత్యం. కానీ స్కూల్లో మాత్రం లయ ఒక సంచలనం. జిల్లా స్థాయి పోటీల్లో లయ బాస్కెట్ బాల్ ఆడుతుంటే, ప్రత్యర్థి జట్టు ఆమెను అడ్డుకోలేకపోయింది. ఆమె వేగం వెనుక ఒక తపన ఉంది. ప్రతి గెలుపు ఆమె ఆత్మవిశ్వాసాన్ని పెంచింది. రాష్ట్ర స్థాయిలో బంగారు పతకం సాధించినప్పుడు లయ ఫోటో పేపర్లో వచ్చింది. కానీ ఇంట్లో ఆమెకు దక్కింది మాత్రం పస్తులు. "ఆటలాడితే అన్నం వస్తుందా?" అని దుర్గ పేపర్ను చింపేసింది. జాతీయ స్థాయి పోటీల కోసం లయ ఎంపికైంది. తన బాధను ఎవరికీ చెప్పుకోకుండా, తన కన్నీటిని చెమటగా మార్చి కోర్టులో చిందించింది. సౌత్ జోన్ టోర్నమెంట్లో ఆమె వేసిన షూట్స్ చూసి జాతీయ కోచ్లు నివ్వెరపోయారు.ఆసియా క్రీడలలో లయ తన సత్తా చాటింది. ఆమెకు ఇప్పుడు ఒకటే లక్ష్యం....ప్రపంచం తనను చూసి జాలి పడకూడదు, గర్వపడాలి. ట్రైనింగ్ క్యాంప్లో ఉన్నప్పుడు కూడా ఆమెకు తన తల్లి లేని లోటు గుర్తొచ్చేది. "అమ్మా.. నువ్వు ఉంటే నా గెలుపును చూసి మురిసిపోయేదానివి కదా" అని ఒంటరిగా అనుకునేది. కానీ వెంటనే ఆ బాధను తన శక్తిగా మార్చుకుని ప్రాక్టీస్ మొదలుపెట్టేది. ఆసియా క్రీడల్లో స్వర్ణ పతకం సాధించిన లయ, నేరుగా ఒలింపిక్స్కు క్వాలిఫై అయింది. ప్రపంచం మొత్తం ఎదురుచూస్తున్న క్షణం. గ్యాలరీలో వేలమంది జనం. బాస్కెట్ బాల్ కోర్టులో లయ తన జట్టును నడిపిస్తోంది. ఫైనల్ మ్యాచ్లో అమెరికాతో తలపడుతున్నారు. స్కోరు చాలా దగ్గరగా ఉంది. చివరి సెకనులో లయ ఒక అద్భుతమైన లాంగ్ షాట్ వేసింది. రిఫరీ విజిల్ ఊదాడు. లయ సాధించింది! భారత్కు ఒలింపిక్ వెండి పతకం దక్కింది. విజయ వేదికపై నిలబడి మెడలో మెడల్ పడుతుంటే, లయ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆ నీళ్లలో పాత జ్ఞాపకాలు మెదిలాయి...ఆకలితో ఉన్న రాత్రులు, సవతి తల్లి తిట్లు, తండ్రి మౌనం. కానీ ఇప్పుడు ఆ గాయాలన్నీ మానిపోయాయి. ఆమె ఇప్పుడు ఒక విజేత. టీవీలో మెడల్ వేసుకుని మురుస్తున్న లయను చూసి, తన తమ్ముళ్లు గర్వంగా "మా అక్క!" అని అరుస్తున్నారు. సవతి తల్లి దుర్గ గర్వం అణిగిపోయింది. రామారావు కళ్లలో పశ్చాత్తాపం నీడలు కనిపిస్తున్నాయి. లయ తన డైరీలో ఇలా రాసుకుంది:"గాయం అనేది శారీరకమైనా, మానసికమైనా దాన్ని భరించడం కాదు.. దాన్ని ఇంధనంగా మార్చుకుని నీ లక్ష్యం వైపు ప్రయాణించాలి. లోపల ఉండే మంట నిన్ను కాల్చకూడదు, నీ విజయానికి వెలుగునివ్వాలి." మరి మీరు మరో లయ గా మారండి.
