2010… విశాఖపట్నం , బదిలీ రోజులు…

అది నా జీవితంలో మరో మలుపు మాత్రమే కాదు…నన్ను నేను మళ్లీ చూసుకునే ఒక అవకాశం.

కొత్తగా బదిలీ అయి, ఉద్యోగుల నివాస సముదాయానికి మొదటిసారి అడుగుపెట్టాను.
కొత్త ప్రదేశం… కొత్త వాతావరణం…చుట్టూ నిశ్శబ్దం—కానీ లోపల ఏదో అన్వేషణ.

ఆసక్తితో మెట్లు ఎక్కి పై అంతస్తుకు వెళ్లాను.

అక్కడ… నా కళ్ల ముందొచ్చింది—
ఒక పాత మేజాపై టెన్నిస్ బల్ల…కాళ్లు విరిగిపోయి…జాలి చించుకుపోయి…
కాలం దెబ్బలకు శిథిలమై, మూలలో మౌనంగా పడివుంది.

అది ఒక వస్తువు కాదు…అది ఒక కథ.

ఒక మధురమైన, మరచిపోలేని స్మృతి.

ఆ క్షణంలోనే—నా మనసు నెమ్మదిగా గతంలోకి జారిపోయింది…

అవి పాఠశాల రోజులు…

నేను ఎనిమిదో తరగతి చదువుతున్న రోజులు…గురుకుల పాఠశాల.

మా పీటీ మాస్టర్—ఒక ఉపాధ్యాయుడు మాత్రమే కాదు…ఒక ప్రేరణ.

ఆయన కళ్లలో ఒక దీక్ష ఉండేది—
ప్రతి విద్యార్థి ఆడాలి… ఎదగాలి… గెలవాలి.

ఇతర ఉపాధ్యాయులకు అది అంతగా నచ్చకపోయినా,
ఆయన మాత్రం దొరికిన ప్రతి క్షణాన్నీ మమ్మల్ని ఆటల్లో ముంచెత్తేవాడు.

ఆయనతోనే నాకు తెలిసింది—
ఆట అంటే కేవలం గెలుపు కాదు…అది ఒక ఆత్మవిశ్వాసం.

ఒకరోజు స్కూల్‌కి కొత్తగా క్రీడా సామగ్రి వచ్చింది.
అందులో—టేబుల్ టెన్నిస్ బోర్డు.

అది చూసిన క్షణమే నా మనసులో ఒక వెలుగు వెలిగింది.

ఇంతకుముందు టీవీలో మాత్రమే చూసిన ఆట…ఇప్పుడు నా ముందు నిలబడి ఉంది.

ఇంట్లో అన్నతో కలిసి, ఒక సాధారణ మేజాపై,ప్లాస్టిక్ బంతితో, చెక్క బ్యాట్‌తో ఆడిన ఆ చిన్న చిన్న క్షణాలు—ఇప్పుడు పెద్ద కలలా అనిపించాయి.

ఒకే బోర్డు… వందల మంది పిల్లలు…అవకాశం అరుదు.

కానీ ఆసక్తికి అడ్డుకట్ట లేదు.నేను, నా స్నేహితుడు—ప్రతిరోజూ తెల్లవారుజామున లేచి,
ఎవరూ రాకముందే వెళ్లి, ఆ బోర్డు ముందు నిలబడేవాళ్ళం.

ఆ నిశ్శబ్దంలో…
బంతి తాకిన శబ్దం…మన కలల శబ్దంలా వినిపించేది.

ఆ ఆటలో నేను నెమ్మదిగా నన్ను నేను కనుగొన్నాను.

మా మాస్టర్, నా పేరు “శ్రీమాన్” అయినా,
నన్ను “సీ-యున్” అని పిలిచేవాడు— చైనీస్ భాషలో సరదాగా.
ఆ పిలుపులో ప్రేమ ఉంది… నమ్మకం ఉంది.

ఒక్కసారిగా పాత జ్ఞాపకాల నుంచి బయటపడి,

ఆ పాత బల్లను చూస్తూ, నేను కాసేపు మౌనంగా నిల్చున్నాను.

అదే రోజు దానిని మరమ్మతు చేయించాను.

కొంచెం సరిచేసినా…
అది మళ్లీ జీవం పొందింది.

అది కేవలం బల్ల కాదు—
నా బాల్యాన్ని మళ్లీ నాలోకి తీసుకువచ్చిన వేదిక.

నా పెద్ద కొడుకుకు ఆ ఆట నేర్పడం ప్రారంభించాను.

ఆ మొదటి సర్వ్…
ఆ చిన్నచిన్న తప్పులు…
ఆ నవ్వులు—

అవి నాకు నా గతాన్ని చూపించాయి.

రోజులు గడుస్తున్నాయి…

అతనిలో నేను నా బాల్యాన్ని చూసుకున్నాను.

ప్రతిరోజూ స్కూల్ నుంచి వచ్చాక—
“నాన్నా… నాకు కొత్త బ్యాట్ కొనిపెట్టండి,” అని అడిగేవాడు.

నా సమాధానం మాత్రం అదే—
“ఇంకా కొంత నేర్చుకో… తర్వాత కొనిస్తాను.”

అది సమాధానం కాదు…
ఒక వాయిదా.

ఒకరోజు అతను ప్రశ్నించాడు—
“నేను బాగా ఆడుతున్నాను… ఇంకా ఎంతకాలం వేచి చూడాలి?”

నేను ఒక సవాల్ పెట్టాను—
“నన్ను ఓడిస్తే… కొనిస్తాను.”

అది ఒక ఆటగా మొదలైంది…
కానీ నా అహంకారానికి పరీక్షగా మారింది.

ఆ రోజు రానే వచ్చింది.

ఆట ప్రారంభమైంది.

కానీ అతను మారిపోయాడు…

ప్రతి షాట్‌లో నిబద్ధత…
ప్రతి సర్వ్‌లో ధైర్యం…
ప్రతి కదలికలో నమ్మకం.

నేను ఆడుతున్నాను…
అతను గెలవడానికి ఆడుతున్నాడు.

చివరికి—

అతనే గెలిచాడు.

నేను ఓడిపోయాను.

ఆ ఓటమి… ఓటమి కాదు—
ఒక తండ్రిగా నా గర్వం.

అతను ఆనందంతో పరుగెత్తాడు.

నేను మాత్రం నిశ్శబ్దంగా నవ్వాను.

ఆదివారం ఉదయం…

పిల్లలు ఇంట్లో లేరు.

టెర్రస్‌కి వెళ్లాను.అక్కడ…ఇద్దరూ కలిసి ఆడుతున్నారు.

పెద్దవాడు చిన్నవాడికి నేర్పుతున్నాడు—
ఓపికగా… ప్రేమగా…

నా చూపు వారి చేతులపై పడింది—

రెండు కొత్త బ్యాట్లు.

“నాన్నా… తమ్ముడికి కూడా కావాలి.
నేనొక్కడే తీసుకుంటే వాడు బాధపడతాడు…
అందుకే రెండు కొనుకున్నాం.”

ఆ మాటలు విన్నప్పుడు—

నా గుండె నిండిపోయింది.అది కేవలం ప్రేమ కాదు…
అది బాధ్యత…అది పంచుకోవడం…
చిన్న వయసులో కనిపించిన పెద్ద మనసు.

నేను ఇద్దరినీ హత్తుకున్నాను.

మరునాడు బహుమతిగా నేను తీసుకొచ్చిన చెస్ బోర్డును ఇచ్చాను.

వాళ్లు ఆడటం ప్రారంభించారు.

నేను చూస్తూ నిల్చున్నాను.

ఆ క్షణంలో నాకు అర్థమైంది—

పిల్లలు మనకు పుట్టరు…
మనల్ని మళ్లీ మనుషులుగా చేయడానికి వస్తారు.

“Child is a father of man” అనే మాట—
ఆ రోజు నా జీవితంలో సజీవమైంది.

ఆ పాత టేబుల్ టెన్నిస్ బోర్డు—
ఇప్పుడు ఒక వస్తువు కాదు…

అది—
నా బాల్యం…
నా పిల్లల ప్రేమ…
మరియు నా జీవితం నేర్పిన పాఠం.

ఇప్పుడు నాకు తెలుసు—

జీవితం అంటే గెలవడం కాదు…
పంచుకోవడం.

ఆట అంటే నైపుణ్యం కాదు…
మనసు.

మరియు—

పిల్లలు చిన్నవాళ్లు కాదు…
మనకంటే పెద్ద గురువులు.