ఆదివారం ఉదయం…
సముద్రం నుంచి వీస్తున్న మృదువైన గాలి ,కిటికీ లోపలికి జారుకుంటూ, నా ఆలోచనల్ని మెల్లగా కదిలిస్తోంది. అలలు దూరంగా వచ్చి ఒడ్డున చల్లగా చెదిరిపోతున్న శబ్దం—అది ఒక నిశ్శబ్ద సంగీతంలా అనిపిస్తోంది.
నేను కిటికీ అంచున నిలబడి చూస్తూ ఉన్నాను.
తీరాన ఒక వృద్ధుడు తన మనవడితో నెమ్మదిగా నడుస్తున్నాడు.
మనవడు అడిగే ప్రతి చిన్న ప్రశ్నకు, అతను ఓపికగా, ప్రేమగా సమాధానం చెబుతున్నాడు.
ఆ దృశ్యం నా గుండెను తాకింది.
నాకు ఒక బలహీనత ఉంది—
నాన్న వయసులో ఉన్నఎవ్వరినైనా చూస్తే… నా మనసు నెమ్మదిగా గతంలోకి జారిపోతుంది.
1995… జనవరి 23…
రాత్రి 11:30.
ఆ సమయానికి గ్రామం అంతా నిశ్శబ్దంలో మునిగిపోయి ఉంటుంది.
కానీ ఆ నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ తలుపు తట్టిన శబ్దం వినిపించింది.
అలాంటి శబ్దానికి ముందుగా స్పందించేది ఎప్పుడూ ఒకరే—మా నాన్న.
“అన్నా… నా కొడుక్కి బాగోలేదు…” అని సుగుణ గొంతు వణుకుతూ వినిపించింది.
నాన్న ఒక్క క్షణం ఆలస్యం చేయలేదు.
అతను దుస్తులు మార్చుకుంటూ, మాటల్లోనే ధైర్యం ఇస్తూ బయటికి పరుగెత్తాడు.
నేను అర్ధనిద్రలో ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తూ ఉండిపోయాను.
రెండు రోజుల క్రితం జరిగిన ఘర్షణ నా మదిలో మెదిలింది.
అదే సుగుణ—తన కొడుకుకి ఉద్యోగం ఇప్పించలేదని నాన్నతో వాగ్వాదం చేసింది.
అవసరం ఉన్నప్పుడే వచ్చే బంధం.
కానీ…
నాన్నకు అలాంటి జ్ఞాపకాలు ఉండవు.
అతనికి ఒకటే జ్ఞాపకం—ఎవరో ఒకరు కష్టంలో ఉన్నారు, తోచినంత సహాయం చేయాలి
అది నాకు కొత్త కాదు.
మా ఊర్లో ఎవరికైనా జ్వరం వచ్చినా, నాన్నకు నిద్ర పట్టదు.
ఎవరికైనా అడ్మిషన్, ఉద్యోగం, పెళ్లి , ఆరోగ్య సమస్య—ఏదైనా, అది మా ఇంటి సమస్యగా మారిపోతుంది.
ఊర్లో ,మా ఇల్లు ఒక సత్రం.ఉన్నంతలో నలుగురికి పంచడం,కలిసి భోజనం చెయ్యడం మానాన్నకి అలవాటు.
ఆ రాత్రి పిలుపు…
ఫోన్ మోగింది.
“శ్రీ… వెంటనే సుగుణ అత్తింటికి రా.”
ఆ మాటల్లో తడబాటు లేదు—అది ఆజ్ఞ.
నేను నెమ్మదిగా బయలుదేరాను.
ప్రతి అడుగులోనూ కోపం, అసహనం, అసంతృప్తి.
“శ్రీ… ఈ డబ్బు తీసుకో. వెంటనే హైదరాబాద్ కి తీసుకెళ్లు. పరిస్థితి సీరియస్…”
నాన్న గొంతు కంపించింది.
అతని కళ్లలో భయం నేను మొదటిసారి చూసాను.
అది తన కొడుకుకోసం కాదు…
ఇతరుల కోసం.
బస్సులో ప్రయాణం ప్రారంభమైంది.
సుగుణ కొడుకు నా ఒడిలో నిద్రపోతూ, వేడిగా ఊపిరి తీసుకుంటున్నాడు.
అతని నుదిటిపై చెయ్యి పెట్టినప్పుడు… నా కోపం కొద్దిగా కరిగింది.
“ఈ పిల్లాడు తప్పు చేశాడా…?”
“లేదా పరిస్థితులే అతన్ని ఇక్కడికి తీసుకువచ్చాయా…?”
నా మనసులో ప్రశ్నలు తాకుతున్నాయి.
బయట చీకటి…
లోపల సందేహాలు.
ఆసుపత్రి గదుల్లో వెలుగు ఎక్కువ… కానీ మనసుల్లో చీకటి.
డాక్టర్లు పరుగులు తీస్తున్నారు.
సుగుణ ప్రార్థనలు చేస్తోంది.
కొన్ని గంటల తర్వాత—
“ప్రమాదం తప్పింది.”
ఆ ఒక్క వాక్యం…
ఒక ప్రాణాన్ని మాత్రమే కాదు—ఒక తల్లి ప్రపంచాన్ని కాపాడింది.
సుగుణ నా చేతులు పట్టుకుని ఏడ్చింది.
“అన్న” దేవుడు…”
ఆ మాటలు నా గుండెల్ని తాకాయి.
ఊరికి తిరిగి వచ్చేసరికి, నాన్న మామూలుగానే జనాలతో నిండిపోయి ఉన్నాడు.
ఎవరికో సలహా…
ఎవరికో సహాయం…
ఎవరికో ధైర్యం…
అతనికి అలసట లేదు.
అతనికి సమయం లేదు.
అతనికి “నా కోసం” అనే భావన లేదు.
“నాన్న…” అని నేను పిలిచాను.
ఆయన నా వైపు తిరిగి చూశాడు.
“మన కోసం కాస్తైనా ఆలోచించలేవా…?” అని నేను అడిగాను.
చిరునవ్వే సమాధానం “శ్రీ… మనం మన కోసం మాత్రమే జీవిస్తే… జీవితం చిన్నదవుతుంది.
ఇతరుల కోసం జీవిస్తే… అది పెద్దదవుతుంది.”
ఆ మాటలు…
ఆ రోజు నా చెవుల్లోకి వచ్చి ఆగిపోయాయి.
మనసులోకి మాత్రం చాలా ఆలస్యంగా ప్రవేశించాయి.
ఇప్పుడు, ఈ సముద్ర తీరంలో నిలబడి ఉన్న నేను—
అప్పుడు ఉన్న నేను కాదు.
జీవితం నన్ను కూడా పరీక్షించింది.
పరిస్థితులు నన్ను కూడా మలిచాయి.
నాన్న లేని ఈ రోజుల్లో…
ఆయన అర్థం అవుతున్నాడు.
నాన్న నాకు డబ్బు ఇవ్వలేదు…
కానీ విలువలు ఇచ్చాడు.
నాకు కావలసిన అవసరాలన్నీ ఇవ్వలేదు…
కానీ జీవితం ఎలా గెలవాలో చూపించాడు.
నాన్న మా కోసం ఒ మెట్టు దిగాడేమో
కానీ అందరి మనసుల్లో, ఒ నిలువెత్తు భగవంతుడే
ఇప్పుడు “నాన్న…” అని పిలిచే అవకాశం లేదు.
కానీ…
“నాన్నలా జీవించాలి” అనే అవకాశం ఇంకా ఉంది.
నా కొడుక్కి కాల్ చేశాను.
“ఎక్కడున్నావు…?” అని అడిగాను.
గొంతు వినిపించగానే…
నా గుండెలో ఒక ప్రశాంతత.
సముద్రపు అలలు ఇంకా వస్తూనే ఉన్నాయి…
వెళ్తూనే ఉన్నాయి…
జీవితం కూడా అలానే.
మా నాన్న ఒక అల లాంటివాడు—
తనను తాను ఒడ్డుకి తాకించుకుని…
ఇతరుల జీవితాలను స్పృశించి వెళ్లిపోయాడు.
నేను ఇప్పుడు అర్థం చేసుకున్నాను—
జీవితం మన కోసం కాదు…
మన ద్వారా ఇంకెవరైనా నిలబడటానికి.
ఆ గాలి మళ్లీ వీచింది.
ఈసారి…
అది జ్ఞాపకాలను కాదు—
ఒక దారి చూపించింది.
