ఆ సాయంత్రం మేఘన పార్కులోని బెంచీపై ఒంటరిగా కూర్చుంది. చుట్టూ పిల్లల నవ్వులు, పెద్దల మాటలు వినిపిస్తున్నాయి. అక్కడ ఎంతోమంది ఉన్నా, తన మనసును అర్థం చేసుకునేవారు ఒక్కరూ లేరని ఆమెకు అనిపించింది.
ఒకప్పుడు మేఘన తన సంతోషాన్నీ, బాధనూ నమ్మినవారితో పంచుకునేది. ప్రేమ పేరుతో తన జీవితంలోకి వచ్చిన వ్యక్తి ఆమె నమ్మకాన్ని వమ్ము చేసి వెళ్లిపోయాడు. అప్పటి నుంచి ఆమె అందరితో మాట్లాడుతోంది; తన మనసులోని మాటలను మాత్రం ఎవరికీ చెప్పడం లేదు.
ఎవరైనా “ఎలా ఉన్నావు?” అని అడిగితే, “బాగున్నాను” అని నవ్వేది. ఆ నవ్వులో సంతోషం కంటే తన బాధను దాచుకోవాలనే ప్రయత్నమే ఎక్కువగా కనిపించేది.
అంతలో ఒక చిన్నారి సీతాకోకచిలుకలా అటూ ఇటూ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది. ఆమె చేతిలో రంగురంగుల పూలగుత్తి ఉంది. అందులోని పూలను పార్కులో కనిపించినవారికి పంచుతోంది.
ఒంటరిగా కూర్చున్న వృద్ధుడికి ఒక పువ్వు ఇచ్చింది. అలసిపోయిన పారిశుద్ధ్య కార్మికురాలికి మరొకటి అందించింది. ఏడుస్తున్న బాలుడి చేతిలో ఇంకొక పువ్వు పెట్టింది. పువ్వు అందుకున్న ప్రతి ఒక్కరి ముఖంలోనూ చిరునవ్వు వికసించింది.
చివరగా ఆ చిన్నారి మేఘన దగ్గరకు వచ్చింది.
“ఈ పువ్వు మీకు” అంటూ తెల్లని పువ్వును అందించింది.
“నాకెందుకు?” అని మేఘన అడిగింది.
“అందరూ నవ్వుతున్నారు. మీరు మాత్రమే బాధగా కనిపిస్తున్నారు” అంది చిన్నారి.
మేఘన వెంటనే నవ్వడానికి ప్రయత్నించింది.
“చూడు, ఇప్పుడు నేనూ నవ్వుతున్నాను కదా!”
చిన్నారి ఆమె కళ్లలోకి చూసింది.
“మీ పెదవులు నవ్వుతున్నాయి. కానీ మీ కళ్లు ఇంకా బాధపడుతున్నాయి.”
ఆ మాట వినగానే మేఘన నవ్వలేకపోయింది. తనకు దగ్గరైనవారు కూడా గుర్తించని బాధను, పరిచయం లేని చిన్నారి గుర్తించింది.
“ఈ పూలన్నీ ఎందుకు పంచుతున్నావు?” అని మేఘన అడిగింది.
“ఈ రోజు మా అమ్మ పుట్టినరోజు. అమ్మ ఇప్పుడు మాతో లేదు. అమ్మకు ఇవ్వాలని ఈ పూలు కొన్నాను. కానీ ఇవ్వలేను కదా! అందుకే బాధలో ఉన్నవారికి పంచుతున్నాను. వాళ్లు నవ్వితే, మా అమ్మ నవ్వినట్లే అనిపిస్తుంది” అంది చిన్నారి.
తల్లిని కోల్పోయిన బాధను మోస్తున్న ఆ చిన్నారి తన కన్నీళ్లను దాచుకొని ఇతరులకు ఆనందాన్ని పంచుతోంది. తాను పొందలేని సంతోషాన్ని ఇతరులకు అందిస్తోంది.
మేఘనకు ఆ చిన్నారిని చూస్తుంటే మనసు కరిగిపోయింది. తన బాధనే ప్రపంచంలోకెల్లా పెద్దదిగా భావించిన ఆమెకు, ఆ పసిపాప మాటలు కొత్త ఆలోచనను కలిగించాయి. తనలాగే బాధను మోస్తున్నా, ఆ బాధను ఇతరులకు ఆనందాన్ని పంచడానికి ఉపయోగించుకుంటున్న ఆ చిన్నారి మనసు ఆమెను కదిలించింది.
“కొద్దిసేపు నా పక్కన కూర్చుంటావా?” అని మేఘన అడిగింది.
చిన్నారి ఆమె పక్కన కూర్చుంది. ఇద్దరూ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండిపోయారు. ఆ నిశ్శబ్దంలో మాటలతో చెప్పలేని భావాలు ఒకరి నుంచి మరొకరికి చేరుకున్నాయి.
“మీరు కూడా ఎవరినైనా మిస్ అవుతున్నారా?” అని చిన్నారి అడిగింది.
మేఘన కాసేపు మౌనంగా ఉండి, “అవును. ఒకప్పుడు నా మనసుకు చాలా దగ్గరగా ఉన్న వ్యక్తిని నమ్మాను. కానీ ఆ నమ్మకం నిలవలేదు” అంది.
“అయితే మీరు కూడా బాధపడుతున్నారన్నమాట!” అంది చిన్నారి.
మేఘన చిరునవ్వు నవ్వింది. “అవును. కానీ నీతో మాట్లాడిన తర్వాత నా బాధ కొంచెం తేలికైనట్లు అనిపిస్తోంది.”
“నేనూ మీతో మాట్లాడిన తర్వాత సంతోషంగా ఉన్నాను. మా అమ్మ గురించి చెప్పుకుంటే నాకు అమ్మ దగ్గరగా ఉన్నట్లే అనిపిస్తుంది” అంది చిన్నారి.
ఒకరు తల్లిని కోల్పోయిన బాధలో ఉన్నారు; మరొకరు నమ్మకం కోల్పోయిన వేదనలో ఉన్నారు. వారి బాధలు తొలగిపోలేదు. గతం మారలేదు. అయినా, ఆ కొద్దిసేపటి పరిచయం ఇద్దరి మనసుల్లోనూ ఒంటరితనాన్ని తగ్గించింది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత చిన్నారి లేచి వెళ్లడానికి సిద్ధమైంది. మేఘన తన చేతిలోని తెల్లని పువ్వును ఆమెకు అందించింది.
“ఇది నీకు. అందరినీ నవ్విస్తున్న నువ్వూ నవ్వాలి కదా!” అంది.
చిన్నారి పువ్వును తీసుకొని మేఘనను హత్తుకుంది. తర్వాత చిరునవ్వుతో ఆమెకు వీడ్కోలు చెప్పి, తన చిన్నచిన్న అడుగులతో పార్కు గేటు వైపు పరుగెత్తింది.
ఆ చిన్నారి దూరమవుతున్న కొద్దీ మేఘన మనసులో ఒక కొత్త ఆలోచన మొదలైంది. తన బాధను ఎవరూ పూర్తిగా తొలగించలేకపోవచ్చు. గతంలో జరిగినదాన్ని ఎవరూ మార్చలేకపోవచ్చు. కానీ తనను అర్థం చేసుకునే ఒక మనసు పక్కన ఉంటే, ఆ బాధను భరించడం కొంత సులభమవుతుంది. అలాగే, తాను కూడా మరొకరి బాధను వినగలిగితే, వారి ఒంటరితనాన్ని కొంతైనా తగ్గించగలదు.
మేఘన బెంచీ మీద నుంచి లేచింది. పార్కులోకి వచ్చినప్పుడు తన చుట్టూ ఎంతోమంది ఉన్నా తాను ఒంటరిగా ఉన్నానని అనుకుంది. ఇప్పుడు ఒక్క చిన్నారి కొద్దిసేపు తన పక్కన కూర్చున్నందుకే, తన చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం కొంచెం మారినట్లు అనిపించింది.
ఆమె పెదవులపై ఈసారి బలవంతపు నవ్వు లేదు. తన బాధలన్నీ మాయమైపోయినందుకు కాదు; తన బాధను అర్థం చేసుకున్న ఒక చిన్న మనసు తనకు తారసపడినందుకు ఆ నవ్వు వచ్చింది.
జీవితంలో మనకు కావలసిందల్లా ప్రతి సమస్యనూ పరిష్కరించే వ్యక్తి కాదు. మనం బాధలో ఉన్నప్పుడు మన మాట వినే, మన మౌనాన్ని అర్థం చేసుకునే, మన పక్కన కాసేపైనా కూర్చునే ఒక మనసు. అలాంటి తోడు దొరకడమే నిజమైన భాగ్యం.
