గోదావరి తీరంలోని వెలగపూడిలో మాధవరావు కొత్తింటి గృహప్రవేశం జరుగుతోంది. పూల అలంకరణలు, బంధువుల పలకరింపులు, వంటల ఘుమఘుమలతో ఇల్లంతా సందడిగా ఉంది. అతిథులను భోజనాలకు పిలుస్తుండగా గేటు దగ్గర ఓ వృద్ధుడు కనిపించాడు. అతని చేయి పట్టుకుని చిన్నారి నిలబడింది.
“బాబూ… పాపకు కాస్త అన్నం పెట్టిస్తారా? ఉదయం నుంచీ ఏమీ తినలేదు,” అన్నాడు వృద్ధుడు.
మాధవరావు పనుల హడావిడిలో, “వెనకవైపు కూర్చోండి పెద్దాయనా. అతిథుల భోజనాలు అయ్యాక పెడతారు,” అంటూ లోపలికి వెళ్లిపోయాడు.
వృద్ధుడు మనవరాలిని తీసుకుని పెరట్లో కూర్చున్నాడు.
“తాతయ్యా… మనం అతిథులం కాదా?” అడిగింది పాప.
“వాళ్లు పిలిచినవాళ్లు తల్లీ. మనం అన్నం అడగడానికి వచ్చాం కదా,” అన్నాడు. ఆ మాట చెప్పేటప్పుడు పాప కళ్లలోకి చూడలేకపోయాడు.
వారి మాటలు విన్న మాధవరావు తల్లి సీతమ్మ రెండు విస్తళ్లు వేసింది.
“రండి, చేతులు కడుక్కోండి. పాపకు అన్నం కలిపి పెడతాను.”
“అమ్మా, ఇప్పుడేనా? లోపల ఇంకా వడ్డన జరుగుతోంది,” అన్నాడు మాధవరావు.
“అక్కడ వడ్డించడానికి మనుషులున్నారు నాయనా. ఇక్కడ ఈ పాప ఆకలి సంగతి నేనే చూస్తాను.”
పాప మొదటి ముద్దను తాత నోటికి అందించింది.
“నువ్వు తిను తాతయ్యా. నాకు ఆకలేస్తుందని చెప్పొద్దన్నావు కదా… అందుకే పొద్దున్న బస్సులో కూడా చెప్పలేదు.”
మాధవరావు నిలబడిపోయాడు.
వృద్ధుడు వణుకుతున్న చేతితో పాప తల నిమిరాడు.
“బస్సు దిగాక పెడదామనుకున్నాను తల్లీ. దుకాణంలో ధర అడిగితే… మన దగ్గరున్న డబ్బు సరిపోలేదు.”
సీతమ్మ మరికొంచెం అన్నం వడ్డిస్తూ వివరాలు అడిగింది. అతని పేరు రామకోటి. కూతురు చనిపోయాక మనవరాలు వెన్నెలను పెంచుతున్నాడు. ఆసుపత్రిలో మందులు కొనేసరికి తిరుగు ప్రయాణానికి మాత్రమే డబ్బు మిగిలింది.
వెన్నెల విస్తరిలో కొంత అన్నాన్ని పక్కకు జరిపింది.
“ఇంకా తినమ్మా. ఎందుకు ఆపేశావు?” అడిగింది సీతమ్మ.
“ఇది తీసుకెళ్లొచ్చా అమ్మమ్మా? రాత్రికి తాతయ్యకు పెడతాను. నిన్న కూడా నాకు పెట్టి, నీళ్లు తాగి పడుకున్నాడు.”
మాధవరావు పాప పక్కన కూర్చున్నాడు. లోపల అతిథులు వదిలేసిన అన్నం ఉన్న విస్తళ్లను పనివాళ్లు తీసుకెళ్తున్నారు. వాటివైపు చూడలేక తల తిప్పుకున్నాడు.
“వెన్నెలా… అది కూడా తిను. రాత్రికి మీ ఇద్దరికీ వేరుగా కట్టిస్తాను.”
“నిజంగానా? అయితే తాతయ్యకు మందు కూడా వేయొచ్చు. అన్నం తిన్నాక వేసుకోమన్నారు.”
వృద్ధుడు కళ్లను తుడుచుకున్నాడు.
“పాప ముందు అడగడానికి మనసొప్పలేదు బాబూ. కానీ ఇంకెంతసేపు నడిపించగలను?”
మాధవరావు అతని చేతిపై చేయివేశాడు.
“మీరు గేటు దగ్గరే చెప్పారుగా పెద్దాయనా. వినాల్సినవాడిని నేనే. మిమ్మల్ని ఇంతసేపు కూర్చోబెట్టాను.”
వాళ్లకు భోజనం కట్టించి, బస్సెక్కించి వచ్చాడు. ఆ రాత్రి కొత్తింట్లో పడుకున్నా వెన్నెల మాటలు అతనిని నిద్రపోనివ్వలేదు.
మరుసటి రోజు తన బియ్యం దుకాణం పక్కగదిలో మధ్యాహ్న భోజనం ప్రారంభించాడు. ఆసుపత్రికి వచ్చేవారికి, పని దొరకని కూలీలకు అక్కడ విస్తరి సిద్ధంగా ఉండేది. వచ్చినవాళ్లను పేర్లు అడగకుండా కూర్చోబెట్టి వడ్డించేవాడు.
నెలరోజులకు వెన్నెల తాతతో వచ్చింది. చేతిలో చిన్న సంచి ఉంది.
“మా చెట్టు జామపండ్లు. అమ్మమ్మకు ఇవ్వాలని తాతయ్యతో కోయించాను.”
సీతమ్మ పండ్లు అందుకుని పాపను దగ్గరకు తీసుకుంది.
“అన్నం తిన్నావా తల్లీ?”
వెన్నెల తాతవైపు చూసి నవ్వింది.
“ఇప్పుడు ముందు తాతయ్య తింటున్నాడు అమ్మమ్మా. తర్వాతే నన్ను తినమంటున్నాడు.”
రామకోటి కళ్లలో తడి మెరిసింది. మాధవరావు మౌనంగా రెండు విస్తళ్లు వేశాడు. ఈసారి వాళ్లు అన్నం అడగాల్సిన అవసరం రాలేదు.
