నిశ్శబ్ద అతిథి - డా: సి.హెచ్. ప్రతాప్

Nisshbda Atidhi

జీవితంలో కొన్ని అనుభవాలు మన నమ్మకాలనే ప్రశ్నిస్తాయి. వాటిని కలలని కొట్టిపారేయడానికి మనసు అంగీకరించదు. నిజంగా జరిగాయని నిరూపించడానికి ఆధారాలుండవు. అయినప్పటికీ ఆ అనుభవాలు మన జ్ఞాపకాల్లో చెరగని ముద్ర వేస్తాయి. కాలం గడిచేకొద్దీ ఎన్నో సంఘటనలు మరుగునపడినా, కొన్ని క్షణాలు మాత్రం నిన్ననే జరిగినంత స్పష్టంగా గుర్తుంటాయి. నా జీవితంలో అలాంటి ఒక రాత్రి ఉంది. ఆ రాత్రి నాకు ఎదురైన అనుభవాన్ని ఇప్పటికీ పూర్తిగా అర్థం చేసుకోలేకపోతున్నాను. కానీ అది నా జీవితాన్ని చూసే దృక్పథాన్ని మార్చేసిందని మాత్రం నిశ్చయంగా చెప్పగలను.

నా పేరు అరవింద్. వయసు ముప్పై సంవత్సరాలు. సాధారణంగా ఆ వయసులో మనిషి ఎన్నో ఆశలతో, ఉత్సాహంతో భవిష్యత్తువైపు అడుగులు వేస్తుంటాడు. కానీ అప్పటికి నేను జీవితంపై ఆశ కోల్పోయే స్థితికి చేరుకున్నాను. మంచి ఉద్యోగం, నెలనెలా జీతం, తలదాచుకోవడానికి చిన్న ఇల్లు.. పైకి చూస్తే నా జీవితం సాఫీగానే సాగుతున్నట్లు కనిపించేది. నన్ను కలిసినవారంతా అదృష్టవంతుడినని భావించేవారు. కానీ ఆ చిరునవ్వు వెనుక ఎంతటి వేదన దాగి ఉందో ఎవరికీ తెలియదు. మనిషిని కుంగదీసేది కష్టాల తీవ్రత మాత్రమే కాదు; ఆ కష్టాలను పంచుకునేందుకు ఆప్తులెవరూ లేకపోవడం కూడా.

కొన్నేళ్లపాటు శ్రమించి ఉద్యోగంలో మంచి గుర్తింపు సంపాదించుకున్న నాకు ఒక ప్రాజెక్టు వైఫల్యం ఊహించని ఎదురుదెబ్బగా మారింది. నేను నాయకత్వం వహించిన బృందం నెలల తరబడి కష్టపడి పూర్తిచేసిన ప్రాజెక్టు, చివరి దశలో సాంకేతిక సమస్యల కారణంగా ఆశించిన ఫలితాన్ని ఇవ్వలేదు. లోపం మా నియంత్రణలో లేని వ్యవస్థలో తలెత్తినా, బాధ్యత మాత్రం నాపైనే పడింది. నిన్నటివరకు నా పనితీరును ప్రశంసించిన అధికారులు ఇప్పుడు అనుమానంగా చూడసాగారు. సమావేశాల్లో అవమానకరమైన ప్రశ్నలు ఎదురయ్యేవి. సహోద్యోగులు కూడా నాతో మునుపటిలా స్వేచ్ఛగా మాట్లాడటం మానేశారు. ఉద్యోగం ఎప్పుడు పోతుందో తెలియని అభద్రత నన్ను నిరంతరం వెంటాడేది.

మరోవైపు ఆర్థిక సమస్యలు ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నాయి. ఉన్నత చదువుల కోసం తీసుకున్న విద్యారుణం, ఉద్యోగంలో స్థిరపడే క్రమంలో చేసిన అప్పులు ఇంకా పూర్తిగా తీరలేదు. జీతంలో ఎక్కువ భాగం రుణవాయిదాలకు, ఇంటి అద్దెకు, ఇతర అవసరాలకు సరిపోయేది. నెలాఖరు సమీపిస్తుందంటే భయం మొదలయ్యేది. బ్యాంకు నుంచి వచ్చే సందేశాలు, రుణవాయిదాల గడువులు, పెరుగుతున్న ఖర్చులు నా మనసుపై మరింత ఒత్తిడి పెంచేవి. ఎంత పొదుపుగా జీవించినా పరిస్థితి మెరుగుపడుతున్న సూచనలు కనిపించేవి కావు.

అన్నింటికంటే నన్ను ఎక్కువగా బాధించేది ఒంటరితనం. రోజంతా ఎదురైన అవమానాలను, ఆందోళనలను మనసువిప్పి చెప్పుకునేందుకు ఎవరూ లేరు. ఇంటికి తిరిగివచ్చాక ఎదురుచూసేది నాలుగు గోడలు, నిశ్శబ్దం మాత్రమే. అలాంటి సమయాల్లో చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలు నన్ను వెంటాడేవి. ముఖ్యంగా నుదుటిపై చేయివేసి, ప్రేమగా దగ్గరకు తీసుకుంటూ ఓదార్చే అమ్మ స్పర్శ గుర్తుకొచ్చేది. ఆ జ్ఞాపకం కొద్దిసేపు ఊరట కలిగించినా, వెంటనే చెప్పలేని వెలితిని మిగిల్చేది. ఎంత ఎదిగినా, ఎన్ని బాధ్యతలు మోస్తున్నా, కొన్ని సందర్భాల్లో మనిషి మనసు అమ్మ ఒడిలో సేదతీరాలని తపిస్తుంది.

ఆ రోజు మాత్రం నా సహనానికి చివరి పరీక్షలా మారింది. ఉదయం జరిగిన కార్యాలయ సమావేశంలో నా పనితీరుపై తీవ్రమైన విమర్శలు ఎదురయ్యాయి. ఎన్నో నెలల శ్రమను ఒక్క వైఫల్యంతో కొట్టిపారేయడం నన్ను తీవ్రంగా కలచివేసింది. మధ్యాహ్నం బ్యాంకు నుంచి రుణవాయిదా గురించి ఫోన్ వచ్చింది. సాయంత్రానికి ఉద్యోగం కొనసాగుతుందో లేదోనన్న అనిశ్చితి మరింత పెరిగింది. రోజంతా మనసులో పేరుకుపోయిన ఆందోళనతో రాత్రి పదకొండు గంటల సమయంలో ఇంటికి చేరుకున్నాను.

తలుపు తెరిచి లోపలికి అడుగుపెట్టగానే గదిలోని నిశ్శబ్దం నన్ను చుట్టుముట్టింది. వంట చేసుకోవాలన్న ఆసక్తి లేదు. ఆకలిగా ఉన్నా భోజనం చేయాలనిపించలేదు. దుస్తులు మార్చుకునే ఓపిక కూడా లేక మంచంపై వాలిపోయాను. కిటికీ తెరల సందుల్లోంచి వీధిదీపం వెలుతురు గదిలోకి పడుతోంది. పైకప్పు ఫ్యాను తిరుగుతున్న శబ్దం తప్ప మరేమీ వినిపించడం లేదు. రోజంతా జరిగిన సంఘటనలు ఒకదాని తర్వాత మరొకటి కళ్లముందు కదలాడుతున్నాయి. నా కష్టాలకు ముగింపు ఎప్పుడో తెలియని నిస్సహాయతతో కళ్లను గట్టిగా మూసుకున్నాను. ఎంతసేపటికి నిద్రపట్టిందో తెలియదు.

హఠాత్తుగా మెలకువ వచ్చింది.

ఎందుకు మేల్కొన్నానో అర్థం కాలేదు. గదిలో ఎలాంటి శబ్దమూ వినిపించలేదు. అయినా ఎవరో నా సమీపంలో ఉన్నారనే విచిత్రమైన అనుభూతి కలిగింది. నిద్రమత్తులోనే తలతిప్పి మంచం చివరివైపు చూశాను.

అక్కడ ఎవరో నిలబడి ఉన్నారు!

ఒక్కసారిగా నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం ప్రారంభించింది. భయంతో ఒళ్లంతా చెమటలు పట్టాయి. రాత్రి నిద్రపోయే ముందు తలుపుకు లోపలి నుంచి గడియ పెట్టుకున్న విషయం స్పష్టంగా గుర్తుంది. మరి ఆ వ్యక్తి గదిలోకి ఎలా వచ్చారు? దొంగతనానికి ఎవరైనా ప్రవేశించారా? లేక నిద్రమత్తులో ఏదైనా భ్రమ కలుగుతోందా?

కళ్లద్దాలు లేకపోవడంతో ఆ ఆకారం స్పష్టంగా కనిపించడం లేదు. మంచం పక్కనున్న బల్లపైకి చేయి చాపాను. కళ్లద్దాలు చేతికి తగిలినట్లే తగిలి జారి కిందపడ్డాయి. గుండె దడదడలాడుతుండగానే కొద్దిగా వంగి వాటిని అందుకుని పెట్టుకున్నాను. తర్వాత ధైర్యం కూడదీసుకుని మళ్లీ అటువైపు చూశాను.

ఆ ఆకారం ఇంకా అక్కడే ఉంది.

ఆమె ఒక స్త్రీ. పూల ముద్రలున్న చీర కట్టుకుని, దానిపై గోధుమరంగు స్వెటర్ ధరించి ఉంది. తలను కొద్దిగా ఒకవైపు వంచి నా వైపు చూస్తోంది. కిటికీలోంచి పడుతున్న వెలుతురులో ఆమె ముఖం ఇప్పుడు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఆశ్చర్యమేమిటంటే ఆమె ముఖంలో భయపెట్టే ఛాయలేమీ లేవు. పెదవులపై సున్నితమైన చిరునవ్వు, కళ్లలో అపారమైన ఆప్యాయత కనిపిస్తున్నాయి.

ఆ చూపు ఎక్కడో చూసినట్లు అనిపించింది.

ఆమె తలవంచిన తీరు, పెదవులపై చిరునవ్వు, ముఖ్యంగా ఆ కళ్లలోని ప్రేమ.. అన్నీ నాకు ఎంతో పరిచయమైనవిగా తోచాయి. ఎప్పుడో మరచిపోయాననుకున్న జ్ఞాపకం మనసు లోతుల్లోంచి మెల్లగా పైకి వస్తోంది. నా భయం క్రమంగా ఆశ్చర్యంగా మారింది. కళ్లు ఆమె ముఖంపైనే నిలిచిపోయాయి.

అంతలో నా చిన్ననాటి దృశ్యమొకటి కళ్లముందు మెదిలింది.

నాకు జ్వరం వచ్చినప్పుడు రాత్రంతా పక్కనే కూర్చుని నుదుటిపై తడిగుడ్డ వేసే ఓ స్త్రీ.. నేను పాఠశాలకు వెళ్లేటప్పుడు తలుపు దగ్గర నిలబడి చిరునవ్వుతో వీడ్కోలు చెప్పే ఆప్యాయమైన ముఖం.. భయపడినప్పుడు నన్ను గుండెలకు హత్తుకుని ఓదార్చే వెచ్చని స్పర్శ..

నా కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

ఆమె ఎవరో నా మనసు గుర్తుపట్టింది. కానీ ఆ నిజాన్ని అంగీకరించడానికి నా బుద్ధి సిద్ధంగా లేదు. ఒక్క క్షణం ఊపిరి ఆగిపోయినట్లయింది. గొంతులోంచి అతి కష్టంగా ఒకే ఒక మాట బయటకు వచ్చింది.

‘‘అమ్మా..!’’

అవును. నా ఎదుట నిలబడి ఉన్నది మా అమ్మే!

ఎంత ఆశ్చర్యం! ఎన్ని సంవత్సరాల తర్వాత ఆ ముఖాన్ని చూస్తున్నాను! ఆనందమా, భయమా, ఉద్వేగమా, నమ్మలేని ఆశ్చర్యమా.. నా అంతరంగాన్ని ఏ భావం ఆక్రమించిందో చెప్పలేకపోయాను. ఆమెను చూస్తుండగానే కళ్లలోంచి కన్నీళ్లు జారిపడ్డాయి. ఎన్నాళ్లుగానో గుండెల్లో దాచుకున్న బాధంతా ఒక్కసారిగా బయటకు వస్తున్నట్లు అనిపించింది.

కానీ ఆ క్షణంలో ఒక విషయం నన్ను మరింత ఆశ్చర్యపరిచింది.

నా జ్ఞాపకాల్లో నిలిచిపోయిన అమ్మ చివరి రూపం అది కాదు. అనారోగ్యంతో కృశించిన శరీరం, చికిత్సలతో అలసిపోయిన ముఖం, నొప్పిని దాచుకుంటూ నవ్వడానికి ప్రయత్నించే పెదవులు.. అవే నేను చివరిసారిగా చూసిన అమ్మ గుర్తులు. కానీ ఇప్పుడు నా ఎదుట నిలబడి ఉన్న ఆమె పూర్తి ఆరోగ్యంతో, ప్రశాంతంగా కనిపిస్తోంది. ఇరవై ఎనిమిదేళ్ల వయసులో అమ్మ ఎలా ఉండేదో, మా పాత కుటుంబ ఫొటోల్లో నేను చూసిన రూపం అచ్చం అలాగే ఉంది. ఆ పూల చీర, గోధుమరంగు స్వెటర్ కూడా నాకు గుర్తున్నాయి.

నేను మంచంపై లేచి కూర్చున్నాను. ఆమెను దగ్గరకు పిలవాలనుకున్నాను. ఎన్నో సంవత్సరాలుగా నా మనసులో పేరుకుపోయిన బాధలను చెప్పుకోవాలనుకున్నాను. చిన్నప్పుడు చేసినట్లే ఆమె ఒడిలో తలపెట్టి ఏడవాలనుకున్నాను. కానీ మాటలు రావడం లేదు. ఆ దృశ్యం కనుమరుగైపోతుందేమోనన్న భయంతో ఆమెవైపు చూస్తూ ఉండిపోయాను.

అమ్మ మాత్రం ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.

ఆమె కళ్లలోని ప్రేమలో నాకు అపూర్వమైన ఓదార్పు కనిపించింది. నా బాధలన్నీ ఆమెకు ముందే తెలిసినట్లు, నేను ఎంతగా అలసిపోయానో అర్థం చేసుకున్నట్లు అనిపించింది. ఎన్నాళ్లుగానో ఎవరి దగ్గరా లభించని ఆప్యాయత ఆ నిశ్శబ్దంలో నాకు దొరికింది.

‘‘నువ్వు ఒంటరివాడివి కాదు నాన్నా.. ధైర్యంగా ఉండు.’’

ఆమె ఆ మాటలు పలకలేదు. అయినా ఆ చూపు నాకు అదే చెబుతున్నట్లు అనిపించింది.

ఆ అనుభూతి ఎంతసేపు కొనసాగిందో తెలియదు. ఒక్క క్షణం కన్నీళ్లు తుడుచుకునేందుకు కళ్లు మూసుకున్నాను. తిరిగి తెరిచేసరికి మంచం చివర ఎవరూ లేరు.

ఉలిక్కిపడ్డాను.

వెంటనే మంచం దిగాను. గదిలో లైటు వేశాను. చుట్టూ వెతికాను. తలుపు దగ్గరకు వెళ్లి చూశాను. గడియ లోపలివైపే ఉంది. కిటికీలు మూసి ఉన్నాయి. గదిలోకి ఎవరైనా వచ్చినట్లు, బయటకు వెళ్లినట్లు ఎలాంటి ఆనవాళ్లూ లేవు.

అంతా నిశ్శబ్దం.

ఇంతసేపు నా ఎదుట నిలబడి ఉన్న అమ్మ ఎక్కడికి వెళ్లింది? అసలు ఆమె నిజంగానే కనిపించిందా? లేక తీవ్ర ఒత్తిడితో అలసిపోయిన నా మనసు, నిద్రకూ మెలకువకూ మధ్య ఆ రూపాన్ని సృష్టించుకుందా?

ఆ ప్రశ్నలకు సమాధానం వెతుకుతుండగానే నా చూపు బల్లపై ఉన్న పాత ఫొటోపై పడింది. అందులో అమ్మ చిరునవ్వుతో నన్ను ఒడిలో కూర్చోబెట్టుకుని ఉంది. అదే పూల చీర. అదే స్వెటర్. కాసేపటి క్రితం చూసిన ముఖంలో ఉన్న ప్రశాంతతే ఆ ఫొటోలోనూ కనిపిస్తోంది.

ఫొటోను చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను. అప్పటివరకు ఆపుకున్న కన్నీళ్లు ఒక్కసారిగా పొంగుకొచ్చాయి.

ఎందుకంటే మా అమ్మ ఈ లోకాన్ని విడిచి అప్పటికే ఇరవై రెండేళ్లు గడిచిపోయాయి.

నాకు ఎనిమిదేళ్ల వయసున్నప్పుడు క్యాన్సర్ ఆమెను మా నుంచి దూరం చేసింది. అప్పుడు అమ్మ వయసు కేవలం ముప్పై సంవత్సరాలు. వ్యాధితో ఆమె పడిన బాధను, చివరి రోజుల్లో నన్ను దగ్గరకు తీసుకుని ముద్దుపెట్టుకున్న దృశ్యాన్ని నేను ఎన్నడూ మరచిపోలేదు. ఆమె మరణించిన తర్వాత నా జీవితంలో ఏర్పడిన ఖాళీని కాలం పూర్తిగా భర్తీ చేయలేకపోయింది.

కానీ ఆ రాత్రి నాకు కనిపించిన రూపం మాత్రం ఆ చివరి రోజుల బాధతో నిండిన అమ్మది కాదు. నా బాల్యంలో నన్ను ప్రేమగా చూసుకున్న, ఆరోగ్యంగా నవ్విన అమ్మది. బహుశా నా మనసు అత్యంత ఆప్యాయంగా దాచుకున్న రూపం అదే కావచ్చు.

ఆ తర్వాత చాలా రోజులపాటు ఆ సంఘటన గురించి ఆలోచించాను. అది కలో, మెలకువలో కలిగిన భ్రమో, లేక నాకు అర్థంకాని మరో అనుభవమో తేల్చుకోలేకపోయాను. అప్పటి నా మానసిక స్థితి, నిద్రలేమి, ఒంటరితనం అలాంటి అనుభూతికి కారణమై ఉండవచ్చని కూడా అనిపించింది. అయితే నేను చూసిన రూపం, ఆ క్షణంలో పొందిన ఓదార్పు, మనసును నింపిన ప్రశాంతత మాత్రం ఇప్పటికీ స్పష్టంగా గుర్తున్నాయి.

ఆ రాత్రితో నా కష్టాలన్నీ మాయమైపోలేదు. అప్పులు అలాగే ఉన్నాయి. ఉద్యోగంలో సమస్యలు వెంటనే పరిష్కారం కాలేదు. మరుసటి ఉదయం కూడా అదే ప్రపంచాన్ని ఎదుర్కోవాల్సి వచ్చింది. కానీ నాలో ఏదో మార్పు వచ్చింది. అప్పటివరకు సమస్యల నుంచి తప్పించుకోవాలనుకున్న నేను, వాటిని ఎదుర్కోవడానికి సిద్ధమయ్యాను. అధికారులతో మాట్లాడి ప్రాజెక్టు వైఫల్యానికి సంబంధించిన వాస్తవాలను వివరించాను. అప్పులు తీర్చేందుకు ఆర్థిక ప్రణాళిక రూపొందించుకున్నాను. కొద్దికొద్దిగా జీవితాన్ని తిరిగి గాడిలో పెట్టుకునే ప్రయత్నం ప్రారంభించాను.

అందుకు కారణం ఆ రాత్రి చూసిన రూపమేనా? లేక ఎప్పటినుంచో నాలో నిద్రాణంగా ఉన్న ధైర్యాన్ని అమ్మ జ్ఞాపకం మేల్కొలిపిందా? నాకు తెలియదు.

ఇప్పటికీ కొన్ని రాత్రుల్లో ఒంటరిగా కూర్చున్నప్పుడు ఆ సంఘటన గుర్తుకొస్తుంది. అమ్మ నిజంగానే వచ్చిందని నేను ఎవరినీ నమ్మించడానికి ప్రయత్నించను. ఎందుకంటే ఆ అనుభవానికి నా దగ్గర నిరూపించగల ఆధారాలేమీ లేవు. కానీ ఆమె ప్రేమ నా జీవితంలో ఎంతటి బలాన్ని నింపిందో నాకు తెలుసు.

మనల్ని హృదయపూర్వకంగా ప్రేమించినవారు భౌతికంగా దూరమైనా, వారి ప్రేమ మన జ్ఞాపకాల నుంచి చెరిగిపోదు. జీవితం మనల్ని కుంగదీసినప్పుడు అదే ప్రేమ ఒక అదృశ్యమైన ఆసరాగా నిలిచి, మళ్లీ ముందుకు నడిచే ధైర్యాన్ని ఇస్తుంది. ఆ రాత్రి నా గదిలోకి నిజంగా ఎవరు వచ్చారో నాకు తెలియదు. కానీ నా జీవితంలోకి తిరిగి వచ్చినది మాత్రం అమ్మ నాలో నాటిన ఆత్మవిశ్వాసమే!

మరిన్ని కథలు

Jalayagnam
జలయజ్ఞం
- జీడిగుంట నరసింహ మూర్తి
Cheppani maata
చెప్పని మాట
- గవాస్కర్
Todokarundina ade bhagyamu
తోడు ఒక్కరున్నా అదే భాగ్యము!
- బొల్లిముంత వెంకట రమణా రావు
Nalakoobara manigreevulu
నలకూబర మణిగ్రీవులు.
- డా. బెల్లంకొండ నాగేశ్వరరావు.
Phone call
ఫోన్ కాల్
- డా: సి.హెచ్. ప్రతాప్
Vasudhaika kutumbam
వసుధైక కుటుంబం
- అంబల్ల జనార్దన్
Daivam manusha roopena
దైవం మానుషరూపేణా
- టి. వి. యెల్. గాయత్రి
Kanche chenu meste
కంచే చేను మేస్తే.
- డా. బెల్లంకొండ నాగేశ్వరరావు.