అనగనగా చాలా కాలం క్రితం, భూమిపై కరువు తాండవిస్తోంది. నదులు ఎండిపోయాయి, మొక్కలు వాడిపోయాయి, పశుపక్ష్యాదులు నీటి కోసం అల్లాడుతున్నాయి. ఆకాశం నుండి చినుకు కూడా రాలడం లేదు. ఎందుకంటే, ఆకాశంలో, మేఘాలను, నీటి ప్రవాహాలను వృత్రుడు అనే ఒక భయంకరమైన రాక్షసుడు తన అధీనంలోకి తీసుకున్నాడు. వృత్రుడు ఒక మహాకాయుడు, సర్పం లాంటి శరీరం, దట్టమైన చీకటితో నిండిన రూపం. అతను నీటిని తనలో బంధించి, భూమిపై చీకటి, నిస్సహాయతను వ్యాపింపజేశాడు. జీవరాశి మొత్తం అతని కబంధ హస్తాల్లో చిక్కుకుని విలవిల్లాడుతోంది. దేవతలు సైతం వృత్రుడి శక్తి ముందు నిస్సహాయులయ్యారు. వారి ప్రార్థనలు ఆకాశాన్ని చేరడం లేదు. అప్పుడు, దేవతలందరూ తమ నాయకుడు, ఉరుములకు, వర్షాలకు, యుద్ధానికి అధిపతి అయిన ఇంద్రుడిని ఆశ్రయించారు. "దేవా! ఈ వృత్రుడిని అంతం చేసి, మాకు జీవనాధారాన్ని తిరిగి ప్రసాదించు!" అని వేడుకున్నారు. ఇంద్రుడు ప్రజల ఆర్తనాదాలు విన్నాడు. తన త్రిలోకాల అధిపతిగా, ధైర్యవంతుడిగా, తన ప్రజల కష్టాలను తీర్చడానికి పూనుకున్నాడు. అతను తన శక్తిని పెంచుకోవడానికి పవిత్రమైన సోమరసం సేవించాడు. ఆ సోమరసం శక్తితో ఇంద్రుడి శరీరం ఉరుము మెరుపుల కాంతితో ప్రజ్వలించింది. అప్పుడు, దేవతల శిల్పి అయిన త్వష్టా దేవుడు ఇంద్రుడికి తన అత్యంత శక్తివంతమైన ఆయుధాన్ని, వజ్రాయుధాన్ని అందించాడు. ఆ వజ్రం మెరుపుతీగలా, శత్రువులను క్షణాల్లో నాశనం చేయగల శక్తిని కలిగి ఉంది. వజ్రాయుధాన్ని చేతపట్టి, సింహగర్జన చేస్తూ ఇంద్రుడు వృత్రుడిని ఎదుర్కొన్నాడు. ఆకాశం దద్దరిల్లింది. ఇంద్రుడు రావడం చూసిన వృత్రుడు భీకరంగా గర్జించాడు. వారి మధ్య పోరు మొదలైంది. వృత్రుడు తన సర్ప శరీరాన్ని విస్తరించి, ఇంద్రుడిని బంధించడానికి ప్రయత్నించాడు. తన చీకటి శక్తులతో ఇంద్రుడిపై దాడి చేశాడు. కానీ ఇంద్రుడు వెనకడుగు వేయలేదు. ఇంద్రుడు తన వజ్రాయుధాన్ని ఝళిపించాడు. ఆ మెరుపు కాంతి వృత్రుడి చీకటిని చీల్చుకుంటూ వెళ్ళింది. వజ్రాయుధం వృత్రుడి తలని ఛేదించింది. ఒక భయంకరమైన అరుపుతో వృత్రుడు నేలకూలాడు. అతని భారీ శరీరం విరిగిపోయింది. వృత్రుడు మరణించగానే, అద్భుతం జరిగింది! అతనిలో బంధించబడిన నీటి ప్రవాహాలు ఒక్కసారిగా విముక్తి పొందాయి. ఆకాశంలో దట్టమైన మేఘాలు ఏర్పడ్డాయి, అవి ఉరుములతో, మెరుపులతో కలిసి భారీ వర్షాన్ని కురిపించాయి. భూమి మొత్తం వర్షపు చినుకులతో పులకించిపోయింది. ఎండిపోయిన నదులు పొంగిపొర్లాయి, పొలాలు పచ్చబడ్డాయి, జీవరాశి మొత్తం కొత్త ప్రాణంతో నిండిపోయింది. చీకటి తొలగిపోయి, సూర్యరశ్మి తిరిగి వచ్చింది. ఇంద్రుడు వృత్రుడిని సంహరించి, లోకానికి తిరిగి జీవనాధారం, వెలుగును ప్రసాదించాడు. అప్పటి నుండి ఇంద్రుడు వృత్రఘ్న (వృత్రుడిని సంహరించినవాడు) గా కీర్తించబడ్డాడు. ఈ కథ కేవలం ఒక యుద్ధం మాత్రమే కాదు, చీకటిపై వెలుగు, అజ్ఞానంపై జ్ఞానం, బంధనాలపై స్వేచ్ఛ సాధించిన విజయానికి ప్రతీకగా నిలిచింది.
