పవిత్రమైన గంగాతీరంలో, వారణాసి హృదయంలో శాశ్వతంగా రగిలే చితిమంటల మధ్య నిలిచిన మణికర్ణిక ఘాట్... ఇక్కడ జీవితం మరియు మరణం ఒకే శ్వాసలో కలిసిపోతాయి. నిత్యం పాడే మంత్రధ్వనులు, గంగా తరంగాల స్పర్శ, ఆకాశాన్ని తాకుతూ ఎగిరే ధూమస్తంభాలు – ఇవన్నీ కలిసి ఒక అద్భుతమైన, భయానకమైన, అయినా ఆధ్యాత్మిక శాంతిని సృష్టిస్తాయి. ఇక్కడ మరణం దుఃఖం కాదు – శరీరం వదిలే 'విముక్తి' యొక్క ద్వారం. పార్వతీదేవి చెవిపోగులు పడిన పవిత్ర క్షేత్రం ఇది. శివుడు తన భక్తులతో ఇక్కడే నివసిస్తాడని, ఇక్కడ దహనం అయిన ఆత్మకు మోక్షం లభిస్తుందని భక్తులు నమ్ముతారు. జనన-మరణ చక్రం ఇక్కడే తెంచబడుతుందనే నమ్మకంతో దూరదూరాల నుంచి జనం వస్తారు... కొందరు మోక్షం కోసం, కొందరు చివరి శ్వాసను ఇక్కడే వదిలేయడానికి. అలా అడుగు పెట్టిన వారిలో లక్ష్మి ఒకరు. కాశీ మహా నగరంలో ఏంతో పవిత్రంగా భావించే గంగా నది ఒడ్డున నిర్మించిన మణికర్ణిక ఘాట్ ఎంతో సందడి సందడిగా ఉంది... విభిన్నమైన ప్రాంతాల్లోని, విభిన్నమైన మనస్తత్వాలు,అనేక సమస్యల్లో జీవితానికి చిన్న మలుపు కావాలనుకునే ఎందరో చివరి ఆశ తో వస్తారు. మణికర్ణిక ఘాట్ ముందు, గంగా నది ఒడ్డున, రాతిపై కూర్చుని ఉంది లక్ష్మి. ఆమె వయస్సు యాభై దాటినా, ఆమె కళ్ళల్లో ఇంకా ఆ బాల్యం యొక్క అమాయకత్వం తొంగి చూస్తుంది . సమాజం ఆమెను హిజ్రా అని పిలిచింది, కానీ ఆమె హృదయంలో ఆమె ఎప్పుడూ ఒక స్త్రీయే. తను మారిందా? సమాజం మార్చేసిందా? లేదా దైవం ఆమెను ఇలా సృష్టించిందా?.అంటే సమాధానం ప్రశ్నగా మిగిలిపోయింది . ఆమె జీవితంలో ఎన్నో మలుపులు, అలసి సొలసి మణికర్ణిక ఘాట్ వద్దకూ వచ్చి ఆగింది – అనుకోకుండా ఆమె ఇష్టపడిన మణికర్ణిక ముందు, జీవితం మరియు మరణం కలిసే చోట.అదే ఆమె జీవితానినికి ముగింపు దైవం లిఖించాడేమో! లక్ష్మి జన్మించింది ఒక చిన్న గ్రామంలో, రమేష్ అనే బాలుడిగా. చిన్నప్పటి నుంచి ఆమెకు తన శరీరం అపరిచితంగా అనిపించేది. బాలురు ఆటలు ఆడుతుంటే, ఆమె అమ్మలు ధరించే చీరలు, బంగారు గాజులు చూసి మురిసిపోయేది. "నువ్వు ఎందుకు అమ్మాయిల్లా ప్రవర్తిస్తావు?" అని తండ్రి కొట్టేవాడు. సమాజం ఆమెను "మగవాడు" అని ముద్ర వేసింది, కానీ ఆమె హృదయం "మహిళ" అని పిలుస్తుంది. పదిహేనేళ్ల వయసులో, ఇంటి నుంచి తరిమేశారు.అమ్మానాన్న. "మా కుటుంబానికి మచ్చ" అని అమ్మ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది. అప్పుడు మొదలైంది ఆమె జీవితంలో మొదటి మలుపు – ఒంటరి తనం. రైలు ఎక్కి హైదరాబాద్ చేరుకుంది లక్ష్మి. అక్కడ హిజ్రాల గురుకులంలో చేరింది. గురు మాయమ్మ ఆమెను చేతపట్టుకుని, "ఇక్కడ నువ్వు మా కుటుంబం" అని చెప్పింది. అక్కడే ఆమె తనను తాను మార్చుకుంది – శస్త్రచికిత్స, హార్మోన్ ట్రీట్‌మెంట్. కానీ మార్పు అంత సులభం కాదు. సమాజం ఆమెను ఇంకా "హిజ్రా" అని మాత్రమే చూసింది – బాధలు పెట్టడానికి, హేళన చేయడానికి. వారు రోడ్ల మీద చప్పట్లు కొట్టి డబ్బు అడిగేవారు, కానీ లక్ష్మి ఆత్మగౌరవం కోల్పోయినట్టు అనిపించేది. "మేము దైవానికి సమానం" అని గురు చెప్పేది, కానీ సమాజం వారిని దైవం నుంచి దూరం చేసింది. ఒకరోజు, ఒక పెళ్లి సమారంభంలో, లక్ష్మి ఒక యువకుడిని చూసింది – అరవింద్. అతను ఆమెను సాధారణ మహిళలా చూసి మాట్లాడాడు. "నీ కళ్ళలో ఎంతో లోతు ఉంది" అని చెప్పాడు. ప్రేమ మొదలైంది. అరవింద్ ఆమె గతాన్ని తెలుసుకున్నా, "నువ్వు నా హృదయంలో రాణి" అని అన్నాడు. కానీ సమాజం అనుమతించలేదు. అరవింద్ కుటుంబం బెదిరించి, అతన్ని దూరం చేసింది. "హిజ్రాతో పెళ్లి? మా గౌరవం పోతుంది!" అని అరిచారు. అప్పుడు లక్ష్మి హృదయం ముక్కలైంది. ఆమె మారిందా? లేదా సమాజం ఆమెను మళ్లీ మార్చిందా? ఆ బాధలో ఆమె హైదరాబాద్ వదిలి, కాశీకి వచ్చింది – ఆధ్యాత్మికత కోసం, మోక్షం కోసం. కాశీలో ఆమె ఒక చిన్న ఆశ్రమంలో చేరింది. అక్కడ ఆమె భగవంతుని సేవ చేసేది, భక్తులకు ఆశీర్వాదాలు ఇచ్చేది. మణికర్ణికా ఘాట్ ఆమెకు ఇష్టమైన చోటు – అక్కడ మరణం చూస్తుంటే, జీవితం యొక్క అస్థిరత్వం తెలుస్తుంది. ఒకరోజు, ఆమెకు కాన్సర్ వచ్చినట్టు తెలిసింది. వైద్యులు "కొన్ని నెలలే" అన్నారు. ఆమె ఏమీ చేయలేదు, కానీ మణికర్ణిక ముందు కూర్చుని తన జీవితాన్ని గుర్తుచేసుకుంది. "దైవం నన్ను ఇలా సృష్టించింది, సమాజం నన్ను మార్చింది, కానీ నేను మారలేదు – నా హృదయం ఎప్పుడూ స్త్రీదే" అని ఆలోచించింది. ఆ రాత్రి, గంగా ఒడ్డున, లక్ష్మి కళ్ళు మూసుకుంది. ఆమె జీవితం ఆగిపోయింది – మణికర్ణిక ముందు, ఆమె ఇష్టపడిన చోట. కానీ ఆమె కథ మిగిలింది, సమాజానికి ఒక పాఠం – మార్పు ఎవరిదైనా, ప్రేమ మరియు గౌరవం అందరిదీ. ఆమె హృదయం కలిచివేసే కథ, మనందరినీ ఆలోచింపజేస్తుంది: మనం మారాల్సినది సమాజమా? లేదా మన దృష్టా?. ఇచ్చే సందేశం ఒక్కటే – రూపం ఏదైనా, మార్పు ఎవరిదైనా, మనిషిగా ప్రేమ మరియు గౌరవం పొందడం అందరి హక్కు. ఆమె హృదయం కలిచివేసే ఈ కథ మనందరినీ ఒక్కటే ప్రశ్నిస్తుంది: నిజంగా మారాల్సింది సమాజమా? లేక మన చూసే దృక్పథమా?