హైదరాబాద్లోని ఒక పేరున్న బహుళజాతి సంస్థలో సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్గా పనిచేస్తున్న కార్తీక్, ఆధునిక యువతకు ప్రతినిధి. తన కెరీర్, పదోన్నతులు, మరియు బ్యాంక్ బ్యాలెన్స్ తప్ప మరో లోకం తెలియని కార్తీక్, తన అపార్ట్మెంట్లోని పక్క ప్లాట్లో నివసించే కృష్ణారావు గారిని చూసి ఎప్పుడూ వెటకారంగా నవ్వుకునేవాడు. రిటైర్డ్ ప్రధానోపాధ్యాయుడైన కృష్ణారావు గారు తన పెన్షన్ డబ్బులతో సమీపంలోని మురికివాడల్లోని పిల్లలకు ఉచితంగా పాఠాలు చెప్పడం, ప్రభుత్వ ఆసుపత్రులలో దిక్కులేని రోగులకు సహాయం చేయడం వంటి పనులు చేసేవారు. "ఈ కాలంలో ప్రతిఫలం లేని పనులు ఎందుకు? టైమ్ వేస్ట్ కాకపోతే!" అని కార్తీక్ తన స్నేహితులతో తరచూ అంటూ ఉండేవాడు. సామాజిక బాధ్యత పట్ల కనీస అవగాహన లేని కార్తీక్, కేవలం విలాసవంతమైన జీవితమే పరమావధి అని నమ్మేవాడు. తోటి మనిషి కష్టాల్లో ఉంటే స్పందించడం కంటే తన వ్యక్తిగత ఎదుగుదలే ముఖ్యమని భావించే క్రమంలో మానవ విలువలను పూర్తిగా విస్మరించాడు. అయితే, ప్రకృతి కార్తీక్ కోసం ఒక గొప్ప గుణపాఠాన్ని సిద్ధం చేసి ఉంచింది.
ఒక శనివారం అర్థరాత్రి కార్తీక్కు అకస్మాత్తుగా తీవ్రమైన గుండెనొప్పి రావడంతో పాటు శ్వాస తీసుకోవడం కష్టమైంది. భయంతో తన అత్యంత సన్నిహిత స్నేహితులకు, సహోద్యోగులకు ఫోన్ చేశాడు, కానీ ఎవరూ ఫోన్ ఎత్తలేదు. ఆపదలో ఉన్నప్పుడు తాను సంపాదించిన హోదా కానీ, తన స్నేహ సంబంధాలు కానీ అండగా నిలవలేకపోయాయి. సరిగ్గా అదే సమయంలో, కార్తీక్ మూలుగులు విన్న కృష్ణారావు గారు అప్రమత్తమై తలుపు తట్టారు. వెంటనే పరిస్థితిని అర్థం చేసుకున్న ఆయన, తన వయసును కూడా లెక్కచేయకుండా తన పాత కారులోనే కార్తీక్ను అత్యవసర విభాగానికి తరలించారు. ఆసుపత్రిలో అడ్మిషన్ ప్రక్రియ నుండి మందుల వరకు అన్నీ తనే చూసుకుని, తెల్లవార్లూ ఆసుపత్రి కారిడార్లో కూర్చుని కార్తీక్కు కొండంత అండగా నిలిచారు. ఆ రాత్రి కృష్ణారావు గారు చూపిన తెగువ, దయ కార్తీక్ ప్రాణాలను కాపాడటమే కాకుండా అతని అహంకారాన్ని కూడా కరిగించివేశాయి.
మరుసటి రోజు స్పృహలోకి వచ్చిన కార్తీక్, తన పక్కనే కుర్చీలో అలసిపోయి నిద్రపోతున్న కృష్ణారావు గారిని చూసి కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు. తన వద్ద ఉన్న సంపద, హోదా, మరియు నెట్వర్క్ ఆపద సమయంలో తనను కాపాడలేకపోయాయని, కేవలం కృష్ణారావు గారి నిస్వార్థ సేవ మరియు సమయస్ఫూర్తి వల్లనే తాను ఈరోజు బ్రతికి ఉన్నానని లోతుగా గ్రహించాడు. "సార్, నన్ను క్షమించండి. మిమ్మల్ని, మీ సేవను ఎప్పుడూ తక్కువ చేసి చూశాను. కానీ మీరు మాత్రం నా ప్రాణం కాపాడి నాకు పునర్జన్మను ఇచ్చారు," అని ఆయన చేతులు పట్టుకుని పశ్చాత్తాపంతో కుమిలిపోయాడు. దానికి ఆయన ఎంతో వాత్సల్యంతో కూడిన చిరునవ్వుతో, "కార్తీక్, సమాజం అంటే కేవలం మన చుట్టూ ఉండే కాంక్రీట్ గోడలు కాదు, మనుషుల మధ్య ఉండే ఆప్యాయత మరియు ప్రేమానురాగాలు. నీ తెలివితేటలు, నీ అపారమైన జ్ఞానం నీ ఒక్కడికే కాకుండా సమాజానికి కూడా ఉపయోగపడినప్పుడే నీ జీవితానికి, నీ వృత్తికి అసలైన సార్థకత లభిస్తుంది. ఈ అనుభవం నీలో మానవత్వాన్ని మేల్కొల్పుతుందని ఆశిస్తున్నాను," అని చెప్పారు. ఆయన మాటలు కార్తీక్ హృదయంలో ఒక కొత్త ఆలోచనా దృక్పథానికి పునాది వేశాయి, అతనికి జీవితం పట్ల ఉన్న ప్రాధాన్యతలను పూర్తిగా మార్చివేశాయి.
ఆ మాటలు కార్తీక్ జీవితాన్నే మార్చివేసాయి. కోలుకున్న తర్వాత అతను కేవలం ఆర్థిక సహాయానికే పరిమితం కాకుండా, తన సాంకేతిక పరిజ్ఞానాన్ని సమాజ హితం కోసం వాడాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. కృష్ణారావు గారితో కలిసి అనాథాశ్రమాలకు వెళ్లడం ప్రారంభించాడు. అక్కడి పిల్లల కోసం ఒక చిన్న కంప్యూటర్ ల్యాబ్ ఏర్పాటు చేసి, వీకెండ్స్లో వారికి కోడింగ్ మరియు డిజిటల్ స్కిల్స్ నేర్పించడం మొదలుపెట్టాడు. అంతేకాకుండా, ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో మౌలిక సదుపాయాల కల్పన కోసం తన స్నేహితులందరినీ ఏకం చేసి 'యువ స్వచ్ఛంద సేన' అనే ఒక డిజిటల్ ప్లాట్ఫారమ్ను రూపొందించాడు. దీని ద్వారా రక్తదానం, ఆకలితో ఉన్నవారికి ఆహార పంపిణీ వంటి కార్యక్రమాలను వ్యవస్థీకృత పద్ధతిలో నిర్వహించడం ప్రారంభించాడు. ఈ క్రమంలో కార్తీక్ తన ఐటి రంగ స్నేహితులను మరియు సహోద్యోగులను కూడా ఈ సేవలో భాగస్వాములను చేశాడు. కేవలం వినోదం కోసం ఖర్చు చేసే సమయాన్ని, డబ్బును ఆపదలో ఉన్నవారికి ఆసరాగా మార్చాడు. అతని చొరవతో వెలిసిన ఈ ప్లాట్ఫారమ్ ఇప్పుడు వందలాది మంది దాతలను, వేలాది మంది అవసరార్థులను ఒక్కటి చేస్తోంది. సాంకేతికత అనేది కేవలం వ్యాపారాలకే కాదు, పేదల కన్నీళ్లు తుడవడానికి కూడా అద్భుతమైన సాధనమని అతను నిరూపించాడు. ఈ మార్పు కార్తీక్ లో ఒక తెలియని ప్రశాంతతను, ఆత్మతృప్తిని నింపింది. మురికివాడల్లోని పిల్లలు తనను 'కార్తీక్ అన్నా' అని పిలుస్తుంటే, తన బ్యాంక్ బ్యాలెన్స్ పెరిగినప్పుడు కూడా కలగని ఒక గొప్ప అనుభూతిని అతను పొందుతున్నాడు.
కార్తీక్ చూపిన చొరవతో అతని స్నేహితులు కూడా మారారు. సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్లే కాకుండా వైద్యులు, న్యాయవాదులు కూడా ఆ గ్రూపులో చేరి పేదలకు ఉచిత సేవలు అందించడం మొదలుపెట్టారు. కార్తీక్ ఇప్పుడు కేవలం కోడింగ్ మాత్రమే చేయడం లేదు, తన జ్ఞానంతో ఎంతోమంది జీవితాల్లో వెలుగులు నింపుతున్నాడు. తన ఆఫీసులో కూడా 'సోషల్ రెస్పాన్సిబిలిటీ' గ్రూప్ మొదలుపెట్టి, కార్పొరేట్ నిధులను గ్రామీణ అభివృద్ధికి మళ్లించేలా కృషి చేస్తున్నాడు. కృష్ణారావు గారి మార్గదర్శకత్వంలో కార్తీక్ ఒక సాధారణ ఉద్యోగి నుండి ఒక సామాజిక నాయకుడిగా ఎదిగాడు. నిస్వార్థంగా చేసే సేవ మనిషికి ఇచ్చే గౌరవం, ఆత్మతృప్తి ఏ సంపద ఇవ్వలేదని అతను ఇప్పుడు గర్వంగా చెబుతుంటాడు.
మనం ఇతరుల కోసం చేసే చిన్న సహాయం వారి జీవితంలో ఒక మహా విప్లవానికి దారితీయవచ్చు. మానవ సేవయే మాధవ సేవ అని నమ్మి అడుగులు వేస్తే, ఈ సమాజం స్వర్గధామం అవుతుంది. పదవుల కోసం చేసే పని కంటే, పరోపకారం కోసం చేసే సేవ మనల్ని యుగపురుషులుగా తీర్చిదిద్దుతుంది. మన సంపాదనలో కొంత భాగాన్ని, మన సమయంలో కొంత సమయాన్ని సమాజానికి వెచ్చించినప్పుడే మానవ జన్మకు అసలైన పరిపూర్ణత లభిస్తుంది.
