ఎనిమిదేళ్ల కార్తీక్ చురుకైన, అత్యంత తెలివైన బాలుడు. స్థానిక పాఠశాలలో మూడో తరగతి చదువుతున్న అతనికి కొత్త విషయాలు నేర్చుకోవడం, చిత్ర విచిత్రమైన కథల పుస్తకాలు చదవడం, సాయంత్రం వేళల్లో వీధుల్లో వేగంగా సైకిల్ తొక్కడం, తన తోటి స్నేహితులతో కలిసి మైదానంలో ఆడుకోవడం అంటే చాలా ఇష్టం.

ప్రతి రోజు లాగే ఒక సాయంత్రం పాఠశాల గంట మోగిన తర్వాత, సంచి భుజాన వేసుకుని తన ప్రాణస్నేహితులతో ముచ్చట్లు చెప్పుకుంటూ ఎంతో సంతోషంగా ఇంటి వైపు నడుచుకుంటూ వస్తున్నాడు. ఆ సమయంలో పిల్లలంతా రేపటి ఆటల గురించి, తరగతి విశేషాల గురించి నవ్వుతూ మాట్లాడుకుంటున్నారు.

దారి మధ్యలో స్నేహితులు ఒక్కొక్కరుగా తమ తమ ఇళ్లకు వెళ్లే వీధుల్లోకి విడిపోయి వెళ్లిపోయారు. చివరకు ఆ నిర్మానుష్యమైన మార్గంలో కార్తీక్ ఒక్కడే మిగిలాడు. సూర్యాస్తమయం అవుతుండటంతో ఆ ప్రాంతమంతా కాస్త చీకటి పడుతోంది.

సరిగ్గా అదే సమయంలో అద్దాలకు నల్లటి రంగు ఉన్న ఒక తెల్లటి కారు నెమ్మదిగా వచ్చి అతని పక్కన ఆగింది. కారు వెనుక సీటు కిటికీ అద్దం కిందకు దిగింది. అందులో ఉన్న ఇద్దరు వ్యక్తులు ముఖానికి నకిలీ చిరునవ్వును పులుముకుని, అత్యంత ఆత్మీయత నటిస్తూ, "బాబూ... మీ డాడీకి ఒక చిన్న రోడ్డు ప్రమాదం జరిగింది. తీవ్రమైన గాయాలు కావడంతో అత్యవసరంగా ఒక ప్రైవేట్ ఆసుపత్రికి తీసుకువెళ్ళాం. నిన్ను కూడా వెంటనే రమ్మని మీ డాడీనే మమ్మల్ని పంపించాడు, ఆలస్యం చేయకుండా త్వరగా కారు ఎక్కు," అని ఎంతో కంగారు పెడుతున్నట్లు చెప్పారు.

ఆ గుర్తుతెలియని వ్యక్తుల కళ్లల్లోని చంచలత్వం, వారి ప్రవర్తన చూస్తుంటే అతనికి ఏదో ముప్పు పొంచి ఉన్నట్లు అనిపించింది. పాఠశాలలో ఉపాధ్యాయులు అపరిచిత వ్యక్తుల పట్ల అప్రమత్తంగా ఉండాలని, వారు చెప్పే అబద్ధపు మాటలకు లొంగిపోకూడదని చెప్పిన విషయాలు కార్తీక్ మనోఫలకంపై మెదిలాయి.

సాధారణంగా తన తండ్రి ఏ పని ఉన్నా చుట్టుపక్కల తెలిసిన వారికి చెబుతాడు కానీ, ఇలా ఎప్పుడూ చూడని వ్యక్తులను పంపించడని గ్రహించాడు. ఆ వ్యక్తులు కారు తలుపు తీసి లోపలికి లాగడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్లుగా ముందుకు వంగారు. ఆ తీవ్రమైన ఆందోళనకర పరిస్థితిలో కూడా కార్తీక్ ఏమాత్రం భయపడి ఒత్తిడికి లోనవకుండా, తన చాకచక్యాన్ని ప్రదర్శించాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. ఆ వ్యక్తుల మాటలు వినగానే కార్తీక్ గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకోవడం ప్రారంభమైంది, కానీ అతని మనసులో ఏదో అనుమానం కూడా మొదలైంది.

తండ్రి పేరు కూడా వారికి తెలుసు. ఆ ఆగంతకులు తన తండ్రి పేరును స్పష్టంగా ఉచ్ఛరించడంతో ఒక్క క్షణం కార్తీక్ తీవ్రమైన అయోమయంలో పడ్డాడు. వారు చెబుతున్నది నిజమేనేమోనన్న సందేహం కలిగినా, ఆ తర్వాతి క్షణంలోనే పాఠశాలలో ఉపాధ్యాయులు అపరిచిత వ్యక్తుల ప్రమాదాల గురించి చెప్పిన హెచ్చరికలు అతనికి గుర్తొచ్చాయి. "తెలియని వాళ్లతో ఎప్పుడూ వెళ్లకూడదు, వారు ఎంత నమ్మకంగా మాట్లాడినా లోబడకూడదు" అన్న గురువుల మాటలు అతని మనసులో గట్టిగా నాటుకున్నాయి. ప్రమాదాన్ని పసిగట్టిన కార్తీక్ ఎంతో ధైర్యాన్ని కూడగట్టుకుని, తన జేబులో చేయి పెట్టి మొబైల్ ఫోన్ తీస్తున్నట్లు నటిస్తూ, "నేను మా అమ్మకు ఫోన్ చేస్తాను, ఆసుపత్రి చిరునామా కనుక్కుంటాను," అన్నాడు కార్తీక్.

ఆ మాట వినగానే కారులో ఉన్న వ్యక్తుల ముఖాల్లో ఒక్కసారిగా ఆందోళన, కోపం స్పష్టంగా కనిపించాయి. "ఫోన్ అవసరం లేదు. అక్కడ సమయం లేదు, త్వరగా కారు ఎక్కు," అంటూ వారు సీటుపై నుంచి ముందుకు జరిగి అతనిపై తీవ్రమైన ఒత్తిడి చేయడం ప్రారంభించారు. ఆ వ్యక్తుల కళ్లల్లోని క్రూరత్వాన్ని చూసి భయపడిన ఆ బాలుడు వెనక్కి తిరిగి గట్టిగా కేకలు వేస్తూ పరుగెత్తేలోపే, కారులోంచి ఒకడు మెరుపు వేగంతో బయటకు వచ్చి అతని చేతిని పట్టుకుని బలవంతంగా లోపలికి లాగాడు. కార్తీక్ ఎంతగా అరిచినా ఆ నల్లటి అద్దాల వెనుక అతని గొంతు నొక్కివేయబడింది. క్షణాల వ్యవధిలో కారు తలుపులు మూసుకుపోగా, ఆ వాహనం అత్యంత వేగంగా అక్కడి నుంచి దూసుకుపోయింది.

ఇంటికి సమయానికి చేరుకోకపోవడంతో కార్తీక్ తల్లి పద్మ తీవ్రమైన ఆందోళన చెందింది. నిమిషాలు గడుస్తున్నా కొడుకు రాకపోవడంతో కలవరపడుతూ పాఠశాలకు ఫోన్ చేసింది. "బాలుడు ఎప్పుడో అందరితో కలిసి ఇంటికి బయలుదేరాడు" అని అక్కడ ఉన్న సిబ్బంది నుంచి సమాధానం వచ్చింది. ఆ మాట వినగానే ఆమె గుండె ఆగినంత పనైంది. వెంటనే తండ్రి రమేష్ కూడా కార్యాలయం లోని తన ముఖ్యమైన పనులన్నీ పక్కనబెట్టి కంగారుగా ఇంటికి చేరుకున్నాడు. తల్లిదండ్రులిద్దరూ ఇరుగుపొరుగు వారిని అడుగుతూ, కార్తీక్ ప్రతిరోజు నడిచి వచ్చే వీధులన్నీ గాలించారు. ఆ పరిసర ప్రాంతాల్లో ఎక్కడ వెతికినా కార్తీక్ ఆనవాళ్లు కనిపించలేదు. చీకటి పడుతుండటంతో వారి మనసుల్లో రకరకాల అనుమానాలు, భయాలు మొదలయ్యాయి.

ఇక ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా వారు స్థానిక పోలీస్ స్టేషన్‌కు వెళ్లి తమ కుమారుడు కనిపించడం లేదని కన్నీళ్లతో ఫిర్యాదు చేశారు.

అక్కడ విధుల్లో ఉన్న సర్కిల్ ఇన్‌స్పెక్టర్ అర్జున్ ఆ దంపతుల ఆవేదనను చూసి, ఈ కేసును అత్యంత ప్రాధాన్యంగా తీసుకున్నాడు. నగరంలో ఇటీవల జరుగుతున్న కొన్ని అపహరణ సంఘటనలను మనసులో ఉంచుకుని, ఏమాత్రం నిర్లక్ష్యం చేయకూడదని భావించాడు.

"ఇలాంటి కేసుల్లో ప్రతి నిమిషం విలువైనదే. బాలుడిని సురక్షితంగా రక్షించడానికి వెంటనే ముమ్మర దర్యాప్తు ప్రారంభిద్దాం," అని తన ఆధీనంలోని ప్రత్యేక బృందానికి గట్టిగా ఆదేశించాడు. వెంటనే బృంద సభ్యులు కార్తీక్ పాఠశాల నుంచి ఇంటికి వచ్చే మార్గంలోని నిఘా కెమెరాల దృశ్యాలను సేకరించడానికి, అనుమానాస్పద వాహనాల వివరాలను సేకరించడానికి వేర్వేరు దిశల్లో రంగంలోకి దిగారు.

మొదట పాఠశాల నుంచి ఇంటి వరకు ఉన్న సీసీటీవీ కెమెరాల దృశ్యాలను పోలీసులు క్షుణ్ణంగా పరిశీలించారు. ఒక నిర్జన కూడలిలో ఒక తెల్లటి కారు కార్తీక్‌ను బలవంతంగా ఎక్కించుకొని అత్యంత వేగంతో వెళ్లిన దృశ్యం స్పష్టంగా కనిపించింది. కారు వెనుక ఉన్న నంబర్ ప్లేట్‌కు బురద పూసి ఉండటంతో నంబర్‌ను పూర్తిగా గుర్తించలేకపోయినా, కొన్ని అంకెలు మరియు అక్షరాలు మాత్రం అస్పష్టంగా కనిపించాయి. ఆ అక్షరాల ఆధారంగా రవాణా శాఖ రికార్డులను తనిఖీ చేయడం ప్రారంభించారు.

అంతలో కారులో ఉన్న కార్తీక్ చాలా భయపడ్డాడు. లోపల ఉన్న ఇద్దరు వ్యక్తులు కత్తులు చూపిస్తూ బెదిరిస్తుండటంతో వణికిపోయినా, ఏడవకుండా ఎంతో ధైర్యంగా ఆలోచించాడు. తన పాఠశాల సంచిలో చేయి పెట్టి, తన చేతిలో ఉన్న ఒక చిన్న రంగు పెన్సిల్‌ను ఆ వ్యక్తులకు తెలియకుండా మెల్లగా సీటు కింద పడేశాడు. కొద్దిసేపటి తర్వాత కారు ఒక మలుపు వద్ద వేగం తగ్గించినప్పుడు, తన స్కూల్ ఐడీ కార్డును కిటికీ సందు గుండా రోడ్డుపై పడేలా వదిలాడు. తాను ప్రయాణిస్తున్న మార్గాన్ని వెనుక వచ్చే వారు ఎవరో ఒకరు గుర్తిస్తారని, ఆ ఆధారాలు తన తండ్రికి దొరుకుతాయని ఆశించాడు.

అపహరణదారులు నగర సరిహద్దులకు దూరంగా, జనసంచారం లేని ఒక పాత పాడుబడిన గోదాములో కార్తీక్‌ను బంధించారు. వస్తువులన్నీ చెల్లాచెదురుగా ఉన్న ఆ చీకటి గదిలో అతడిని కూర్చోబెట్టి, "నీ తల్లిదండ్రులకు ఫోన్ చేసి కోటి రూపాయల డబ్బు అడుగుతాం. నువ్వు నిశ్శబ్దంగా ఉంటే నీకు ఏమీ కాదు, లేదంటే చంపేస్తాం" అని తీవ్రంగా హెచ్చరించారు.

వారు ఫోన్ చేయడానికి బయటకు వెళ్లిన సమయంలో అక్కడ కూడా కార్తీక్ తన తెలివిని ప్రదర్శించాడు. గదిలోని కిటికీ కొద్దిగా తెరిచి ఉందని గమనించాడు.

కిటికీ గుండా బయట కనిపించిన విద్యుత్ స్తంభంపై ఉన్న ప్రాంతం పేరును, ఒక బోర్డును శ్రద్ధగా చదివి గుర్తుపెట్టుకున్నాడు. అలాగే గోదాము లోపల ఒక గోడపై ఉన్న ఒక పాత సరుకు రవాణా సంస్థ పేరు, ముద్రించిన నంబర్లను కూడా మనసులో గట్టిగా ముద్రించుకున్నాడు.

ఇదిలా ఉండగా, పోలీసులు నగరమంతా నాకాబందీ ఏర్పాటు చేసి వాహనాల తనిఖీలు చేపట్టారు. అన్ని ముఖ్యమైన కూడళ్లలోని సీసీటీవీ దృశ్యాలు, టోల్‌గేట్ రికార్డులు, అనుమానాస్పద వాహనాల వివరాలు పరిశీలిస్తూ దర్యాప్తును వేగవంతం చేశారు. అదే సమయంలో ఒక రహదారిపై పనిచేస్తున్న పరిశుభ్రత కార్మికుడు రోడ్డుపై పడి ఉన్న బాలుడి స్కూల్ ఐడీ కార్డును గుర్తించి, ఆ మార్గంలో వెళ్తున్న సమీప పోలీస్ బృందానికి అప్పగించాడు. ఆ కార్డును చూడగానే ఇన్‌స్పెక్టర్ అర్జున్ బృందానికి అపహరణదారులు ఏ మార్గంలో వెళ్లారనేదానిపై ఒక స్పష్టమైన అవగాహన వచ్చింది.

ఆ ప్రాంతంలోని నిఘా కెమెరాలను పరిశీలించగా అదే తెల్లటి కారు నగర శివార్ల వైపు ఉన్న మరో నిర్జన మార్గంలో వెళ్లినట్లు తెలిసింది. పోలీసులు వెంటనే ఆ దిశగా తమ గాలింపు చర్యలను మరింత తీవ్రం చేశారు.

కొన్ని గంటల తర్వాత అపహరణదారులు కార్తీక్ తండ్రికి ఫోన్ చేసి భారీ మొత్తంలో డబ్బు ఇవ్వాలని, లేదంటే కొడుకు ప్రాణాలు దక్కవని డిమాండ్ చేశారు. పోలీసులు ఆ కాల్ వచ్చిన మొబైల్ సిగ్నల్‌ను ఆధునిక సాంకేతిక పరిజ్ఞానం మరియు సైబర్ విభాగా సహాయంతో వెంటనే గుర్తించారు. ఆ సిగ్నల్ నగర శివారులోని పాడుబడిన పాత పారిశ్రామిక ప్రాంతాన్ని స్పష్టంగా సూచిస్తోంది.

అదే సమయంలో ఇన్‌స్పెక్టర్ అర్జున్ నేతృత్వంలోని ఒక ప్రత్యేక పోలీసు బృందం ఆ పారిశ్రామిక ప్రాంతంలోని పాత గోదాముల వద్ద నిశ్శబ్దంగా గాలింపు నిర్వహిస్తోంది. అక్కడ దొరికిన ఆధారాలను బట్టి వెతుకుతుండగా, ఒక మూసి ఉన్న గోదాము వెనుక వైపు కిటికీ ఇనుప గ్రిల్స్ సందు నుంచి ఒక చిన్న చేయి బయటకు వచ్చి ఊపుతున్నట్లు ఒక కానిస్టేబుల్ అప్రమత్తంగా గమనించాడు. ఆ కానిస్టేబుల్ తన పైఅధికారికి సైగ చేసి, రహస్యంగా దగ్గరకు వెళ్లి చూడగా కిటికీ లోపల నుంచి భయంతో చూస్తున్నది కార్తీకే అని నిర్ధారణ అయింది. బాలుడు లోపల ఉన్న ముగ్గురు వ్యక్తుల గురించి పోలీసులకు సైగలతోనే సమాచారం అందించాడు.

పోలీసులు ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా అత్యంత చాకచక్యంగా, వ్యూహాత్మకంగా ఆ పాత గోదామును అన్ని వైపుల నుంచి చుట్టుముట్టారు. ప్రధాన ద్వారాలను బద్దలు కొట్టుకుని లోపలికి దూసుకెళ్లారు.

"ఎవరూ కదలొద్దు... అందరూ చేతులు పైకెత్తండి... పోలీస్!" అని ఇన్‌స్పెక్టర్ అర్జున్ గంభీరమైన స్వరంతో హెచ్చరించారు.

ఆకస్మికంగా జరిగిన ఈ దాడితో తీవ్ర దిగ్భ్రాంతికి గురైన అపహరణదారులు ఆయుధాలు తీసుకుని వెనుక తలుపు గుండా పారిపోవడానికి ప్రయత్నించారు. కానీ అప్పటికే అక్కడ పొంచి ఉన్న మరో పోలీసు బృందం వారిని చుట్టుముట్టి, గట్టిగా అడ్డుకుంది. బలగాల చేతిలో చిక్కుకున్న ఆ ముగ్గురు నిందితులను కొద్ది నిమిషాల్లోనే లొంగదీసుకుని విజయవంతంగా అరెస్టు చేశారు. చీకటి గదిలో కట్టిపడేసి ఉన్న కార్తీక్‌ను సురక్షితంగా బంధాల నుంచి విడిపించి, ఎటువంటి గాయాలు కాకుండా బయటకు తీసుకొచ్చారు.

తల్లిదండ్రులు అక్కడికి చేరుకొని కార్తీక్‌ను హత్తుకొని కన్నీటి పర్యంతమయ్యారు. "నువ్వు ధైర్యంగా ఉండకపోతే ఏమయ్యేదో!" అని తల్లి అతన్ని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.

ఇన్‌స్పెక్టర్ అర్జున్ చిరునవ్వుతో, "కార్తీక్ చూపిన సమయస్ఫూర్తి మాకు ఎంతో సహాయపడింది. ఐడీ కార్డు పడేయడం, గుర్తులు గుర్తుంచుకోవడం వల్లే మేము త్వరగా అతన్ని చేరుకోగలిగాం," అని అభినందించాడు.

కొన్ని రోజుల తర్వాత పాఠశాలలో ప్రత్యేక కార్యక్రమం నిర్వహించారు. కార్తీక్‌ను ధైర్యసాహసాలకు గుర్తింపుగా సన్మానించారు. ఆ సందర్భంగా పోలీసు అధికారులు విద్యార్థులకు ముఖ్యమైన సూచనలు చేశారు.

"తెలియని వ్యక్తులతో ఎప్పుడూ వెళ్లకూడదు. ఎవరైనా బలవంతం చేస్తే గట్టిగా కేకలు వేయాలి. వెంటనే నమ్మకమైన పెద్దల సహాయం తీసుకోవాలి. ప్రమాదంలో ఉన్నప్పుడు ధైర్యం, సమయస్ఫూర్తి, పోలీసులపై నమ్మకం ప్రాణాలను కాపాడగలవు," అని వారు చెప్పారు.

ఆ రోజు నుంచి కార్తీక్ కథ ఆ పాఠశాలలో ప్రతి విద్యార్థికి ఒక గొప్ప పాఠంగా మారింది. అప్రమత్తత, ధైర్యం, సమయస్ఫూర్తి, పోలీసుల వేగవంతమైన చర్యలు కలిస్తే ఎంతటి ప్రమాదాన్నైనా అధిగమించవచ్చని ఆ చిన్నారి నిరూపించాడు.