నేను ఒకసారి చనిపోయాను.

ఇది వింతగా అనిపించొచ్చు. కానీ అది నా జీవితంలో జరిగిన అత్యంత ప్రశాంతమైన అనుభవం.

మరణం గురించి మనం ఊహించేది చీకటి. నాకు మాత్రం అది ఒక నిశ్చల సరస్సులా అనిపించింది. అలలు లేవు. గర్జన లేదు. కేవలం ఆగిపోయినట్టున్న ఒక లోతు. ఆ ఆగిపోయిన క్షణంలో—మొదటిసారి నేను నన్నే చూశాను.

నా పేరు ఆది వర్మ. నేను ఒక నటుడిని. తెరపై ఎన్నో పాత్రలు పోషించాను.

కానీ నిజంగా జీవించడం ఏమిటో అర్థం చేసుకోవడానికి నాకు మరణం దగ్గరికి వెళ్లాల్సి వచ్చింది.

విజయవాడ దగ్గర ఒక చిన్న పట్టణంలో షూటింగ్ జరుగుతోంది. జ్వరం మొదలైంది. మొదట అది చిన్న విషయంలా అనిపించింది. “రెండు రోజుల్లో సెట్ అయిపోతుంది,” అని నవ్వుతూ చెప్పాను. శరీరం మాత్రం లోపల ఇంకో కథ చెబుతోంది. కొన్ని రోజుల్లోనే ఆ జ్వరం అగ్నిలా మండింది. మాటలు మధ్యలో ఆగిపోయాయి. ఒక సీన్ మధ్యలో నేలపై పడిపోయాను. “కట్… ఆది!” ఎవరో పిలిచారు. అది నా మొదటి జీవితానికి వచ్చిన కట్.

నన్ను ఒక పాత ప్రభుత్వ ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లారు. గోడలు మసకబారిపోయాయి. వాసన గట్టిగా ఉంది. డాక్టర్ మెల్లగా సరోజతో అన్నాడు “పరిస్థితి సీరియస్.”

నాకు వినిపించింది. అదే విచిత్రం. శరీరం స్పందించకపోయినా… నేను వినగలుగుతున్నాను.

కోమా చీకటి కాదు. అది మధ్యలో ఆగిపోయిన వెలుగు.

ఆరు వారాలు నేను అక్కడే ఉన్నాను—శరీరం మీద కాదు… దాని అంచున. సరోజ నా చెవిలోకి వాలి మెల్లగా అంది “ఆది… నువ్వు వినగలవని నాకు తెలుసు… రావాలి.” ఆ మాట లోపలకి వచ్చింది. చేతులు కదలలేదు. కానీ ఏదో కదిలింది.

ఆ గదిలో ప్రతి శబ్దం స్పష్టంగా వినిపించేది. డాక్టర్ అడుగులు. నర్సు నిట్టూర్పు. బంధువుల ప్రార్థనలు. మాటలకన్నా… వాటి మధ్య ఉన్న శూన్యం ఎక్కువగా వినిపించేది.

ఒక రోజు, ఒక చిన్న పిల్లవాడు లోపలికి వచ్చాడు. నన్ను చూసి అడిగాడు—“అంకుల్ నిద్రపోతున్నారా… లేక నటిస్తున్నారా?” నాకంతలో నవ్వొచ్చింది. బహుశా రెండూ.

అప్పుడే ఒక క్షణం వచ్చింది. గుండె ఆగిపోయింది. భయం అనిపించలేదు. ఒక తేలికపాటు మాత్రమే. నేను నా శరీరం పక్కన నిలబడ్డాను. ఒక నటుడు. ఒక పాత్ర. ఒక ఖాళీ శరీరం.

తర్వాత నేను జారిపోతూ వెళ్లాను. ఒక నీలి సొరంగం. దాని చివరలో తెల్లని వెలుగు. ఆ వెలుగు దగ్గరకు వెళ్లమని పిలిచింది. అది ఒత్తిడి చేయలేదు. కేవలం ఉంది.

ఆ క్షణంలో నాకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది—“ఇక్కడికి వస్తే… ఇక నటించాల్సిన అవసరం ఉండదు కదా.” నేను నవ్వుకున్నాను.

కానీ… ఇంకో స్వరం వినిపించింది. “ఆది… ఇంకా నీ సీన్ పూర్తికాలేదు.” ఆ స్వరం ఎక్కడి నుంచో వచ్చింది. నాకు మాత్రం అది తెలిసినట్టే అనిపించింది.

నేను ఆగిపోయాను. ఆ వెలుగు ప్రశాంతంగా ఉంది. ఇక్కడికి వస్తే—ఏమీ బాధ ఉండదు. కానీ… నేను తిరిగి చూసాను. అసంపూర్ణంగా మిగిలిపోయిన జీవితం. సరోజ. అసంపూర్ణ సంభాషణలు. పూర్తికాని పాత్రలు.

“అవును” అన్నాను.

వెలుగు దూరమైంది. సొరంగం కరిగిపోయింది. నేను తిరిగి వచ్చాను.

కన్నులు తెరిచినప్పుడు సరోజ నా చేతిని పట్టుకుని ఏడుస్తోంది. డాక్టర్ “మిరాకిల్” అన్నాడు. నేను మాత్రం ఏమీ అనలేదు.

తర్వాతి రోజులు సులభం కాదు. నిద్ర భయం. నీళ్లు భయం. నిశ్శబ్దం కూడా భయం.

ఒక రోజు సరోజ నవ్వుతూ అంది—“మరణం చూసిన వాడికి ఇంకా ఏమి భయం?” ఆ మాటలో వ్యంగ్యం లేదు. అది అద్దం.

అప్పుడే నేను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాను. ఏది భయపెడుతుందో—దాని దగ్గరకు వెళ్తాను.

గోదావరి దగ్గర షూటింగ్ ఒప్పుకున్నాను. మొదటి రోజు నీళ్లు చూస్తూ నిలబడ్డాను. అవి నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాయి. కానీ నాకు ఒక ప్రశ్న అడుగుతున్నట్టనిపించింది “ఎంతకాలం పారిపోతావు?”

నేను నీళ్లలోకి అడుగు పెట్టాను. మెల్లగా.

కొన్ని రోజుల్లో భయం తగ్గింది. ఆ తర్వాత ఒక రోజు నీళ్ల మధ్యలో నిలబడి నేను అర్థం చేసుకున్నాను—నన్ను ముంచేది నీళ్లు కాదు. నేనే.

ఆ తర్వాత జీవితం మెల్లగా మారింది. బాహ్య దృష్టితో కాదు, లోపల.

ప్రతి క్షణం కొంచెం స్పష్టంగా కనిపించింది. గాలి తాకడం. మాటల మధ్య ఉన్న మౌనం. మనుషుల చూపుల్లో దాగి ఉన్న అలసట.

సంవత్సరాలు గడిచాయి. ప్రపంచం నన్ను గుర్తుపట్టింది. నాకు మాత్రం ఒకే గుర్తింపు—నేను ఒకసారి వెళ్లి… తిరిగి రావాలని నిర్ణయించుకున్న మనిషిని.

ఇప్పటికీ కొన్ని రాత్రుల్లో ఆ సొరంగం గుర్తుకొస్తుంది. ఆ వెలుగు కూడా.

నేను మెల్లగా నవ్వుకుంటాను. “కొంచెం ఆగు,” అని. “ఇంకా నా సీన్ పూర్తికాలేదు.”

నేను ఒకసారి చనిపోయాను. తిరిగి వచ్చాను. మిగతా అన్నీ—ఆ ఒక నిర్ణయానికి వచ్చిన ప్రతిధ్వనులు.