ఆరు నెలల తర్వాత కిరణ్ కళ్లను తెరిచాడు.
కళ్లముందు తెల్లటి పైకప్పు. చుట్టూ మందుల వాసన. చెవులకు యంత్రాల శబ్దం. ఎదురుగా నిలబడి ఉన్న నర్సు చిరునవ్వుతో, “ఎలా ఉంది ఇప్పుడు?” అని అడిగింది.
కిరణ్ ఆమెను చూస్తూ ఒకే ప్రశ్న అడిగాడు.
“నేను ఎవరు?”
ఆమె ముఖంలోని చిరునవ్వు మాయమైంది.
ఆరు నెలలుగా కోమాలో ఉన్న కిరణ్ ప్రాణాలతో బయటపడ్డాడు. కానీ అతని గతం మాత్రం అతన్ని వదిలి వెళ్లిపోయింది. తన పేరు తప్ప తన జీవితానికి సంబంధించిన ఏ జ్ఞాపకమూ గుర్తులేదు.
ఆసుపత్రిలో చికిత్స కొనసాగింది. ప్రతిరోజూ కొద్దిసేపు నడవమని వైద్యులు సూచించారు. నడక శరీరానికి బలం ఇచ్చింది కానీ జ్ఞాపకాలను మాత్రం తిరిగి తీసుకురాలేదు.
ఆ సమయంలో అతనికి నర్సు మాధవి పరిచయమైంది. ఆమె మందులు ఇవ్వడమే కాదు, అతనితో మాట్లాడేది, ధైర్యం చెప్పేది. “గతం గుర్తుకు రావడం లేదని బాధపడకండి. ముందు వర్తమానాన్ని బలంగా చేసుకోండి” అని చెప్పేది.
కొంతకాలానికి కిరణ్ ఆసుపత్రి నుంచి బయటకు వచ్చాడు. తన గతం తెలియకపోయినా, భవిష్యత్తును నిర్మించుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. ఫ్రంట్‌లైన్ ఆపరేషన్స్ కోర్సు పూర్తి చేసి, అదే ఆసుపత్రిలో సహాయక ఉద్యోగం సంపాదించాడు. ప్రధానంగా రిసెప్షన్, రోగుల వివరాలు, కౌంటర్ పనులు చూసేవాడు.
ఒక మధ్యాహ్నం భోజనం ముగించుకుని కౌంటర్ వైపు తిరిగి వస్తున్న కిరణ్‌కు ఆసుపత్రి ప్రధాన ద్వారం వద్ద ఏదో కలకలం కనిపించింది. ఇద్దరు పోలీసులు రక్తసిక్తమైన చేతితో ఉన్న ఓ వ్యక్తిని లోపలికి తీసుకొస్తున్నారు.
“ఇతని పేరు రఘు,” అని ఓ పోలీసు అధికారి చెప్పాడు. “తన ప్రేయసి మోసం చేసి తన దగ్గరున్న డబ్బంతా తీసుకెళ్లిందని ఆరోపిస్తూ, ఆమె ఉంటున్న ఇంటి తలుపు పగులగొట్టి లోపలికి వెళ్లేందుకు ప్రయత్నించాడు. స్థానికులు పోలీసులకు సమాచారం ఇవ్వడంతో, అక్కడికి చేరుకున్న పోలీసులు అతన్ని అడ్డుకున్నారు. ఈ క్రమంలో జరిగిన తోపులాటలో ఓ కానిస్టేబుల్‌కు గాయమైంది. అయితే కొద్దిసేపటికే రఘు తన ఆవేశాన్ని అదుపులోకి తెచ్చుకుని, తాను చేసిన తప్పును అంగీకరించాడు. గాయపడిన కానిస్టేబుల్‌కు వెంటనే వైద్యం అందించాలని కోరుతూ పోలీసులకు లొంగిపోయాడు. అతని చేతికి కూడా గాయం కావడంతో చికిత్స కోసం ఇక్కడికి తీసుకొచ్చాం.”
ఆ వివరాలు వింటున్న కొద్దీ కిరణ్‌కు గుండెల్లో ఏదో తెలియని అలజడి మొదలైంది. పోలీసు చెప్పిన ప్రతి మాట అతని మెదడులో ఏదో మూసుకుపోయిన తలుపును తట్టినట్టుగా అనిపించింది. ఒక్కసారిగా అతని కళ్లముందు కొన్ని అస్పష్టమైన దృశ్యాలు మెరుపుల్లా మెరిశాయి.
ఒక కారు...
ఒక స్త్రీ ముఖం...
సముద్రపు అలలు...
తనను ఆందోళనగా పిలుస్తున్న ఓ స్వరం...
కిరణ్‌కు తల తిరిగింది. నిలబడలేక పక్కనే ఉన్న గోడను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
ఆ మాటలు కిరణ్ చెవుల్లో పడగానే ఏదో తెలియని ప్రకంపన అతని శరీరమంతా వ్యాపించింది.
“ప్రేయసి... డబ్బంతా మోసం... ఇంటి తలుపు... పోలీసులతో గొడవ...”
ఆ పదాలన్నీ అతని చెవుల్లో మారుమోగుతూనే ఉన్నాయి.
ఒక్కసారిగా అతని కళ్లముందు చీకటి కమ్ముకుంది.
ఆ చీకటిలో...
ఒక స్త్రీ నవ్వు వినిపించింది.
ఆ నవ్వులో ప్రేమ లేదు. ఏదో తెలియని క్రూరత్వం ఉంది.
తర్వాత ఒక కారు ఇంజిన్ శబ్దం...
సముద్రపు అలల గర్జన...
కిరణ్ గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.
“ఎవరు... ఆమె ఎవరు?”
అతని మెదడులో మరో దృశ్యం మెరిసింది.
ఒక టేబుల్‌పై రెండు ప్లేట్లు.
తన ఎదురుగా కూర్చున్న ఓ యువతి.
ఆమె పెదవులపై చిరునవ్వు.
తాను ఆహారం నోట్లో పెట్టుకున్న వెంటనే ప్రపంచం తన చుట్టూ తిరుగుతున్నట్టు అనిపించడం...
ఆమె కళ్లలో కనిపించిన ఆ వింత మెరుపు...
“నువ్వు... నన్ను మోసం చేశావు...”
ఎవరో తన గొంతులోంచి వచ్చినట్టుగా ఆ మాట వినిపించింది.
తర్వాత...
ఒక కొండ అంచు.
తన కారు.
డ్రైవర్ సీట్లో తాను.
బయటకు దిగుతున్న ఆ స్త్రీ.
తలుపు మూసుకుపోయిన శబ్దం.
ఆమె చేతులు స్టీరింగ్‌పై తన చేతులను బలంగా ఉంచడం...
కారు ఒక్కసారిగా ముందుకు దూసుకెళ్లింది!
“ఆపండి!”
కిరణ్ నోటినుంచి అనుకోకుండా ఒక కేక వెలువడింది.
ఆసుపత్రి సిబ్బంది, పోలీసులు ఒక్కసారిగా అతని వైపు తిరిగి చూశారు.
కానీ కిరణ్‌కు వాళ్లెవరూ కనిపించలేదు.
తన కారు సముద్రంలోకి పడిపోతోంది!
నీరు కారు కిటికీల్లోకి దూసుకొస్తోంది!
ఊపిరి ఆడటం లేదు!
చేతులు కదలడం లేదు!
చివరి శక్తినంతా కూడగట్టుకుని కారు తలుపును తోసి బయటకు రావడం...
సముద్రపు అలలతో కొట్టుకుపోతూ ఒడ్డువైపు ఈదడం...
తర్వాత...
“అయ్యా! కళ్లుతెరవండి!”
ఓ అపరిచితుడి స్వరం.
అదే స్వరం ఇప్పుడు ఆసుపత్రి గదిలో నుంచి వినిపించింది.
కిరణ్ ఒక్కసారిగా వాస్తవంలోకి వచ్చాడు.
ఎదురుగా రఘు నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని కళ్లలో ఆందోళన.
“మీకు బాగానే ఉందా?” అని రఘు అడిగాడు.
ఆ స్వరం...
ఆ స్వరం కిరణ్ గుండెల్లో మెరుపులా పిడుగు పడినట్టయ్యింది.
“నువ్వేనా... నన్ను సముద్రం ఒడ్డున చూసింది?”
రఘు ఒక్కసారిగా నిశ్చేష్టుడయ్యాడు.
“ఏమన్నారు?”
కిరణ్ సమాధానం చెప్పలేకపోయాడు.
అతని కళ్లముందు ఇప్పుడు ఒకే ముఖం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
ఆ ముఖం...
తనను ప్రేమిస్తున్నానని చెప్పిన స్త్రీది.
తనను మరణం అంచుల వరకు తీసుకెళ్లిన స్త్రీది.
కానీ ఆమె అసలు పేరు ఏమిటి?
కిరణ్ నుదుటిపై చెమటలు పట్టాయి.
అప్పుడే అతని వెనుక నుంచి మాధవి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది.
“కిరణ్! ఏమైంది?”
కిరణ్ గోడను ఆనుకుని నిలబడి, వణుకుతున్న స్వరంతో ఒక్క మాట అన్నాడు—
“మాధవీ... నాకు అన్నీ గుర్తుకొస్తున్నాయి!”
ఆమెను చూసిన వెంటనే అతని జ్ఞాపకాల తలుపులు ఒక్కసారిగా తెరుచుకున్నాయి.
అతను ఒకప్పుడు విజయవంతమైన వ్యాపారవేత్త. అతని చెల్లెలు దీప్తికి అతని ప్రేయసి నేహాపై మొదటి నుంచీ అనుమానం. “ఆమెకు నీ మీద ప్రేమ లేదు. నీ డబ్బుపైనే కన్ను” అని ఎన్నిసార్లు హెచ్చరించింది.
కిరణ్ మాత్రం చెల్లెలి మాటలను పట్టించుకోలేదు. నేహా తనను నిజంగా ప్రేమిస్తోందనే నమ్మకం అతనిలో బలంగా ఉండేది. దీప్తి ఎంతగా హెచ్చరించినా, “నేహా గురించి నీకు పూర్తిగా తెలియదు. ఆమెను అపార్థం చేసుకుంటున్నావు” అంటూ ఆమెతో వాదించేవాడు. నేహా తనపై చూపించే ప్రేమ, తన కోసం మాట్లాడే మాటలు, తనతో గడిపే సమయం—ఇవన్నీ నిజమైన అనుబంధానికి నిదర్శనాలేనని కిరణ్ భావించాడు.
చివరకు ఒక రోజు నేహా గురించి దీప్తి మరోసారి హెచ్చరించడంతో కిరణ్ ఆగ్రహాన్ని అదుపు చేసుకోలేకపోయాడు. “నా జీవితంలో ఎవరు ఉండాలో నిర్ణయించేది నేనే. నేహా గురించి ఇక ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకు” అని చెల్లెలిపై అరిచాడు. ఆవేశంలో ఇంటి నుంచి బయటకు వచ్చి నేరుగా నేహాను కలవడానికి వెళ్లాడు.
కానీ అక్కడ అతనికి ఎదురైన దృశ్యం అతని నమ్మకానికి పునాది కదిలించింది. నేహా తనతో చెప్పిన మాటలకు, ఆమె అసలు ప్రవర్తనకు పొంతన లేదని కిరణ్‌కు అర్థమైంది. తనను ప్రేమిస్తున్నానని చెప్పుకుంటూనే, తన డబ్బు, ఆస్తి, వ్యాపార వివరాల గురించి ఆమె చూపిస్తున్న ఆసక్తి అతనికి అనుమానం కలిగించింది. అంతేకాదు, తనతో పరిచయం ఏర్పడినప్పటి నుంచి తన వద్ద నుంచి పెద్ద మొత్తంలో డబ్బు తీసుకున్న విషయాలు కూడా అతని దృష్టికి వచ్చాయి.
“నేహా... నువ్వు నన్ను ప్రేమించలేదు. నా డబ్బు కోసమే నాతో సంబంధం పెట్టుకున్నావు కదా?” అని కిరణ్ నిలదీశాడు.
నేహా మొదట మాట తప్పించుకునే ప్రయత్నం చేసింది. కానీ కిరణ్ ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పలేక చివరకు కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.
“కిరణ్... నేను తప్పు చేశాను. నన్ను క్షమించు. డబ్బు కోసం నిన్ను ఉపయోగించుకున్న మాట నిజమే. కానీ ఇప్పుడు నేను నిజంగా నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను. నన్ను ఒక్కసారి నమ్ము. ఇకపై నీకు ఎలాంటి అన్యాయం జరగదు” అంటూ అతని చేతులు పట్టుకుని వేడుకుంది.
కిరణ్ మనసులో కోపం, బాధ, ప్రేమ—మూడు భావాలు ఒకేసారి పోరాడాయి. చెల్లెలి హెచ్చరికలు ఒకవైపు గుర్తుకొస్తున్నా, తనపై పశ్చాత్తాపంతో ఏడుస్తున్న నేహాను చూసి అతని హృదయం కరిగిపోయింది.
అదే అతని జీవితంలో అతిపెద్ద పొరపాటు.
నేహా కన్నీళ్లను నిజమైన పశ్చాత్తాపంగా భావించిన కిరణ్, ఆమెకు మరో అవకాశం ఇవ్వాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. తనను మోసం చేసిన వ్యక్తినే మళ్లీ నమ్ముతున్నానని తెలియక, ఆమెతో రాజీకి వచ్చాడు.
ఆ రోజు కిరణ్‌కు తెలియని విషయం ఒక్కటే—
ఆ కన్నీళ్లు పశ్చాత్తాపానికి సంబంధించినవి కావు...
తన తదుపరి కుట్రకు తెరలేపిన నాటకం.
కిరణ్ ఆమెను నమ్మాడు. ఇద్దరూ కలిసి భోజనానికి వెళ్లారు.
కానీ మొదటి ముద్ద నోట్లో పెట్టుకున్న వెంటనే అతని కళ్ల ముందు చీకట్లు కమ్ముకున్నాయి. నేహా ముఖంలో ప్రేమ లేదు. ఒక వికృతమైన చిరునవ్వు మాత్రమే ఉంది.
అతని ఆహారంలో మత్తుమందు కలిపింది.
అతను స్పృహ కోల్పోయిన తర్వాత, నేహా అతన్ని కారులో సముద్రతీరంలోని కొండచరియల దగ్గరకు తీసుకెళ్లింది. డ్రైవర్ సీటులో అతన్ని కూర్చోబెట్టి, కారు స్టీరింగ్‌పై అతని చేతిని ఉంచి, తాను బయటకు దిగింది.
కారు సముద్రంలోకి దూసుకెళ్లింది.
అదృష్టవశాత్తూ కిరణ్‌కు స్పృహ వచ్చింది. చివరి శక్తినంతా కూడగట్టుకుని కారు నుంచి బయటపడి ఒడ్డుకు చేరుకున్నాడు. అక్కడే స్పృహ తప్పిపోయాడు.
అప్పుడే అతన్ని చూసింది రఘు.ఆసుపత్రికి తరలించింది అతడే.కిరణ్ వెంటనే రఘును అడిగాడు.
“ఆమె పేరు నేహా కాదు కదా?”
రఘు ఆశ్చర్యపోయాడు.
“ఆమె నా ప్రేయసి. నాకు ఆమె స్వాతి అని తెలుసు. నా డబ్బంతా తీసుకుని పారిపోయింది.”
పోలీసులకు ఫిర్యాదు నమోదైంది. విచారణలో నిజం బయటపడింది. ఆమె అసలు పేరు నేహా కాదు, స్వాతి కాదు—ఎన్నో పేర్లతో పదిమందికి పైగా పురుషులను మోసం చేసిన నేరస్థురాలు. బాధితులంతా సాక్ష్యమిచ్చారు. చివరకు ఆమె పట్టుబడింది.
కిరణ్ ఇంటికి తిరిగి వెళ్లాడు.దీప్తి అతన్ని చూసి కన్నీళ్లతో కౌగిలించుకుంది.
“అన్నయ్యా... నువ్వు తిరిగి వస్తావని నేను ఎప్పుడూ నమ్మాను.”
కిరణ్ ఆమె చేతులు పట్టుకుని, “నన్ను కాపాడింది నీ మాట. నేను ఆలస్యంగా అర్థం చేసుకున్నాను. నన్ను క్షమించు” అన్నాడు.
ఇద్దరి మధ్య ఉన్న అపార్థాలు కరిగిపోయాయి.
రఘుకు మాత్రం ఆరు నెలల జైలు శిక్ష పడింది. మంచి ప్రవర్తనతో ముందుగానే విడుదలైన అతనికి కిరణ్ తన సంస్థలో ఉద్యోగం ఇచ్చాడు. అప్పటికి రఘు, దీప్తి మధ్య ఏర్పడిన అనుబంధం వివాహంగా మారింది.
మరోవైపు కిరణ్ తన జీవితాన్ని తిరిగి నిలబెట్టుకున్నాడు. తన చీకటి రోజులలో తోడుగా నిలిచిన మాధవిని వివాహం చేసుకున్నాడు.
కొద్ది నెలలకు రెండు పెళ్లిళ్లు ఒకే వేదికపై జరిగాయి.
కిరణ్–మాధవి.
రఘు–దీప్తి.
ఆ రోజు కిరణ్ ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూశాడు. ఆరు నెలల కోమా, పోయిన జ్ఞాపకాలు, సముద్రపు అంచు, మోసం, జైలు—అన్నీ తన జీవితంలోని చీకటి అధ్యాయాల్లా అనిపించాయి.
అతను మాధవి చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
జీవితం మనకు ఎప్పుడూ మనం కోరుకున్న కథను ఇవ్వదు.
కొన్నిసార్లు మనల్ని విరిచేస్తుంది... మోసం చేస్తుంది... అన్నీ కోల్పోయేలా చేస్తుంది.
కానీ అక్కడే కథ ముగియదు.మనల్ని కూల్చిన ద్రోహమే ఒకరోజు మనల్ని బలంగా నిలబెడుతుంది.
మనల్ని కోల్పోయిన చోటే కొత్త జీవితానికి తలుపు తెరుచుకుంటుంది.
