గోదావరి తీరాన వెలసిన కోనసీమలో రామచంద్రపురం అనే అందమైన గ్రామం ఉండేది. పచ్చని కొబ్బరి తోటలు, గోదావరి గాలి, పక్షుల కిలకిలారావాల మధ్య జీవించే ఆ గ్రామంలో రామదాసు అనే యువ రైతు ఉండేవాడు. అతనికి పెద్దగా ఆస్తి లేదు. తండ్రి నుంచి వచ్చిన రెండు ఎకరాల పొలం, చిన్న పెంకుటిల్లు, శ్రీరాముడిపై అపారమైన భక్తి మాత్రమే అతని సంపద.
ప్రతి ఉదయం బ్రహ్మముహూర్తంలో లేచి గ్రామ రామాలయానికి వెళ్లి దీపం వెలిగించడం అతని నిత్యకృత్యం. ముందు రాముడు... తర్వాత ప్రపంచం అనేది అతని జీవన సూత్రం.
ఒకరోజు అతని జీవితంలో ఊహించని మార్పు వచ్చింది. అతని పొలాల కింద విలువైన ఖనిజాలు ఉన్నట్లు ప్రభుత్వం గుర్తించింది. కొద్ది నెలల్లోనే అతని ఖాతాలో కోట్లాది రూపాయలు జమ అయ్యాయి. నిన్నటి వరకు సాధారణ రైతుగా ఉన్న రామదాసు ఒక్కసారిగా కోటీశ్వరుడిగా మారిపోయాడు.
గ్రామమంతా ఒక్క మాటే.
"డబ్బు మనిషిని మారుస్తుంది. ఇక రామదాసు కూడా మారిపోతాడు. భగవంతుణ్ణి మరిచిపోతాడు.అతనికి డబ్బే ప్రాధానమవుతుంది"
రామదాసు నగర శివార్లలో ఒక అద్భుతమైన భవంతి నిర్మించాడు. పాలరాతి మెట్లు, ఖరీదైన దీపాలు, విశాలమైన ఉద్యానవనం, విలాసవంతమైన గదులు. దాన్ని చూసినవారు "ఇది ఇంద్రభవనమా?" అని ఆశ్చర్యపోయేవారు.
ఒకరోజు అతని చిన్ననాటి మిత్రుడు వెంకన్న ఆ ఇంటిని చూడటానికి వచ్చాడు. ఆ వైభవాన్ని చూసి విస్తుపోయాడు.
"రామదాసూ! ఇంత సంపద మధ్య ఉంటూ నువ్వు ఎలా మారలేదు? నేను నీ స్థానంలో ఉంటే ఈ భోగాల్లో మునిగిపోయేవాడిని" అని అడిగాడు.
రామదాసు చిరునవ్వు నవ్వాడు.
అతడిని ఇంటి చివరనున్న ఒక చిన్న గదిలోకి తీసుకెళ్లాడు. అక్కడ ఒక చిన్న శ్రీరాముడి విగ్రహం, తులసీమాల, నూనె దీపం మాత్రమే ఉన్నాయి.
"వెంకన్నా! ఈ భవంతి కట్టకముందే ఈ గదిని నా హృదయంలో నిర్మించుకున్నాను. బయట ఉన్న బంగారం నాది కాదు. కానీ ఇక్కడ వెలిగే దీపం నా ప్రాణం. అది ఆరిపోనంత వరకు సంపద నన్ను ఏమీ చేయలేదు" అన్నాడు.
వెంకన్న మౌనంగా నిలిచిపోయాడు.
కొన్నేళ్లు గడిచాయి. రామదాసు తన సంపదలో చాలా భాగాన్ని పేద విద్యార్థుల విద్యకు, గ్రామ పాఠశాలకు, ఆసుపత్రికి, రామాలయ అభివృద్ధికి ఖర్చు చేశాడు. వందలాది మందికి ఉపాధి కల్పించాడు. కానీ అతని జీవన విధానం మారలేదు. ఉదయం ఆలయానికి వెళ్లే సంప్రదాయం ఒక్కరోజు కూడా ఆగలేదు.
ఒకసారి గ్రామానికి వచ్చిన వృద్ధ సన్యాసి అతనిని అడిగాడు.
"నాయనా! నువ్వు సంపదను సంపాదించావు. కానీ ఒక ప్రశ్న. సంపద నిన్ను గెలిచిందా? లేక నువ్వు సంపదను గెలిచావా?"
రామదాసు వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు. ఆలయంలో వెలిగిస్తున్న దీపం వైపు చూపించి ఇలా అన్నాడు.
"స్వామీ! ఈ దీపం వెలుగుతున్నంత వరకు నేను గెలిచినట్టే. ఇది ఆరిపోయిన రోజు సంపద గెలిచిన రోజు."
సన్యాసి కళ్లలో ఆనందబాష్పాలు తిరిగాయి.
"నాయనా! నీవు హనుమంతుడి మార్గాన్ని అర్థం చేసుకున్నావు. పుష్పక విమానం వైభవాన్ని చూసి కూడా మనస్సు చలించని హనుమంతుడు ఎలా రామకార్యాన్ని మరవలేదో, అలాగే నీవు సంపద మధ్యలో ఉండి కూడా భగవంతుణ్ణి మరచిపోలేదు" అని ఆశీర్వదించాడు.
ఆ రోజు గ్రామ యువకులకు రామదాసు ఒక మాట చెప్పాడు.
"దరిద్రంలో భక్తిగా ఉండటం గొప్పది కాదు. సంపద వచ్చిన తర్వాత కూడా భక్తిని కాపాడుకోవడమే అసలైన పరీక్ష. డబ్బు చేతిలో ఉండాలి కానీ హృదయంలో ఉండకూడదు. భగవంతుడు హృదయంలో ఉంటే సంపద సేవకురాలవుతుంది; భగవంతుణ్ణి బయటకు పంపితే సంపద యజమానిగా మారుతుంది. చాలా మంది పేదరికంలో దేవుణ్ణి ఆశ్రయిస్తారు, కానీ సంపద వచ్చినప్పుడు దేవుణ్ణి మరచిపోతారు. అదే మనిషి జీవితంలో జరిగే అతిపెద్ద విషాదం. భక్తి లేని సంపద అహంకారాన్ని పెంచుతుంది; భక్తితో కూడిన సంపద సేవాభావాన్ని పెంచుతుంది. ధనం మన స్థాయిని పెంచవచ్చు, కానీ దైవస్మరణ మాత్రమే మన విలువను పెంచుతుంది. అందుకే సంపద పెరిగేకొద్దీ వినయం పెరగాలి, వైభవం పెరిగేకొద్దీ వైరాగ్యం పెరగాలి, సౌఖ్యాలు పెరిగేకొద్దీ భగవంతునిపై ఆధారపడే భావం మరింత బలపడాలి. అప్పుడు మాత్రమే సంపద ఆశీర్వాదమవుతుంది, లేకపోతే అది మనసును బంధించే సంకెళ్లుగా మారుతుంది.”."
ఆ మాటలు గ్రామమంతా మార్మోగాయి.
సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి. రామదాసు పేరు కేవలం ధనవంతుడిగా కాదు, భక్తి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక వేత్తగా నిలిచిపోయింది.
జీవితంలో సంపదను సంపాదించడం విజయం కాదు. సంపద మధ్యలో కూడా భగవంతుణ్ణి మరవకుండా ఉండటం నిజమైన విజయం. భోగాలను జయించినవాడే యోగి. లక్ష్యాన్ని, ధర్మాన్ని, భక్తిని ఎప్పుడూ మరచిపోనివాడే నిజమైన భక్తుడు. హనుమంతునిలా ప్రపంచ వైభవాన్ని చూస్తూనే దైవస్మరణలో నిలిచినవారికి భగవంతుడే నడిచే దారి, భగవంతుడే చేరే గమ్యం.
