వేదికపై లైట్లు ఝళిపిస్తున్నాయి. వేలాది మంది గర్జిస్తున్నారు. ఆదిత్య వర్మ మైక్ పట్టుకుని గొంతు ఎత్తాడు. “మీరు ఎక్కడి నుంచి వచ్చారన్నది ముఖ్యం కాదు… ఎక్కడికి వెళ్తున్నారో అదే ముఖ్యం! విజయం వారసత్వం కాదు… అది మన కృషికి దక్కే పారితోషికం!” సభా ప్రాంగణం హోరెత్తింది. ఆదిత్య నోటి నుంచి వచ్చే ప్రతి మాట యువతను చైతన్యవంతులను చేస్తోంది. కానీ ఈ రోజ ఆ మాటలు అతని గుండెలో చిన్న అలజడి రేపుతున్నాయి. కారణం ఒక్కటే. జనసముద్రానికి చాలా దూరంగా, ఒక మూలన నిలబడిన వృద్ధుడు… ఆదిత్య చూపులను తనవైపు లాగేసుకున్నాడు. ఆ ముఖం ఆదిత్యకు బాగా గుర్తు. పది సంవత్సరాలుగా రహస్యంగా దాచిపెట్టిన గతం. పదేళ్ల క్రితం… ఆదిత్య వర్మ పేరు, గుర్తింపు కోసం మొదలుపెట్టిన “జీరో టు హీరో” బ్రాండ్… ఒకే ఒక కథ మీద నిలబడి ఉంది: “నేను పేదరికంలో పుట్టాను. నాకు ఎవరూ లేరు. నేను ఒంటరిగా పైకి వచ్చాను.” ఆ కథలో తండ్రికి స్థానం లేదు. ఎందుకంటే తండ్రి ఉంటే “ఒంటరిగా” అనే మాట అబద్ధమవుతుంది. గ్రామీణ యాసలో మాట్లాడే తండ్రి ఉంటే అంతర్జాతీయ స్పీకర్ ఇమేజ్కు మసకబారుతుంది. పాత దుస్తుల్లో కనిపించే తండ్రి ఉంటే “సెల్ఫ్-మేడ్ మిలియనీర్” బ్రాండ్కు మచ్చ తגులుతుంది. అందుకే ఒక రోజు ఆదిత్య నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. తండ్రిని హైదరాబాద్ బయట ఒక వృద్ధాశ్రమంలో చేర్పించాడు. చెక్ రాసి, మేనేజర్కు ఇచ్చి, ఒక్క మాటే అన్నాడు: “ఎవరైనా వచ్చి అడిగితే… రామచంద్ర వర్మ అనే వ్యక్తి ఇక్కడ లేడని చెప్పండి.” అప్పటి నుంచి పది సంవత్సరాలు… ఆదిత్య ఎదిగాడు. ప్రపంచం మొత్తం అతని కథ నమ్మింది. ఒక్కడు మాత్రమే నమ్మలేదు – రామచంద్ర వర్మ. ఆయన ప్రతి రోజూ ఉదయం నాలుగు గంటలకు లేచి, పేపర్ చదివేవాడు. ఆదిత్య ఫోటో కనిపిస్తే మడత పెట్టి, తన చిన్న ఇనుప బాక్స్లో దాచేవాడు. ఎవరైనా “మీ కొడుకు గొప్పగా ఎదిగాడు కదా?” అని అడిగితే, చిన్నగా నవ్వి, “అవును… చాలా గొప్పగా” అని మాత్రమే అనేవాడు. ఇప్పుడు… పదేళ్ల తర్వాత… ఆదిత్య స్వయంగా నిర్వహించిన భారీ మోటివేషన్ ఈవెంట్లో ఆ వృద్ధుడు ఎదురుగా వచ్చి నిలబడ్డాడు. ఎవరినీ ఏమీ అడగకుండా, ఎవరికీ తనను పరిచయం చేసుకోకుండా… దూరంగా నిలబడి, కళ్లలో గర్వంతో చూస్తూ, మనసులో దీవెంచుకుంటూ. ఆ క్షణం ఆదిత్య గుండె ఆగిపోయింది. పదేళ్ల నేరం ఒక్కసారిగా గొంతు చుట్టుకుంది. “ఇక్కడికి ఎలా వచ్చాడు? ఎవరైనా గుర్తిస్తే నా బ్రాండ్ ధ్వంసమవుతుంది!” బిగ్ స్క్రీన్పై ఆ వృద్ధుడి రూపం. మీడియా అలజడి. ఆదిత్య చెమటలు పట్టాయి. కానీ రామచంద్ర వర్మ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. కేవలం నవ్వి, తల ఊపి, వెనక్కి వెళ్లిపోయాడు. ఆ రాత్రి ఆదిత్యకు నిద్ర పట్టలేదు. డ్రైవర్ను తోడుగా తీసుకుని వృద్ధాశ్రమానికి చేరుకున్నాడు. గది అనువంశం వెతికాడు. చివరకు ఇనుప బాక్స్ తెరిచాడు. పదేళ్లుగా ప్రతి రోజూ జాగ్రత్తగా దాచిన వార్తాకటింగ్స్… ప్రతి ఫోటో పక్కన పెన్సిల్తో గీసిన చిన్న గుండ్రని గుర్తు… ఒక్క చోట కూడా “నేను తండ్రిని” అనే మాట రాలేదు. ఆ రాత్రి ఆదిత్య గొంతులో కొత్త వాక్యం పుట్టింది. ఇక మీదట అతని ప్రతి స్పీచ్లో ఈ మాటలుంటాయి: “నేను ఒంటరిగా పైకి వచ్చానని చెప్పుకున్నాను… కానీ నేను వదిలేసిన వారు కూడా నన్ను వదలలేదని ఇప్పుడు తెలుసింది. నిజమైన గొప్పతనం ఎవరు మనల్ని వదిలేస్తారో కాదు… మనం ఎవరిని వదిలేసినా వాళ్లు మనల్ని వదలకపోవడం.” మరో కోట్ కూడా జత అయింది: “కొందరు తండ్రులు తమ పిల్లల కోసం బతుకుతారు… కానీ నిజమైన తండ్రులు, తమ పిల్లలు బతకడానికి తమను తాము చంపేసుకుంటారు – అది కూడా నవ్వుతూ.” ఇక ఆదిత్య మాటలుగి మారిపోయాయి. అతను ఇప్పుడు బయట పెట్టి చెబుతాడు: “నా జీవితంలో నేను రాసిన అతి పెద్ద అబద్ధం… ‘నాకు ఎవరూ లేకుండా పైకి వచ్చాను’ అని. నిజం ఏమిటంటే – నన్ను పైకి ఎత్తడానికి ఒక మనిషి తనను తాను కింద పడేశాడు. అతని పేరు రామచంద్ర వర్మ. అతను నా తండ్రి. అతను ఈ రోజు వృద్ధాశ్రమంలో ఉన్నాడు. నేను ఇకపై అబద్ధంలో జీవించను.” ఆ మాటలు బయటికి వచ్చిన మరునాడే… వృద్ధాశ్రమం గేటు తెరుచుకుంది. ఒక కారు వచ్చి ఆగింది. ఆదిత్య లోపలికి నడిచాడు. ఒక చిన్న గది ముందు తల వంచి నమస్కరించాడు. అక్కడ కూర్చున్న వృద్ధుడు ఇంకా నవ్వుతున్నాడు. అదే పాత నవ్వు. అదే పాత గర్వం. ఆ నవ్వులో ఉంది ప్రపంచంలోనే అతి శక్తివంతమైన, ఎప్పటికీ బయటికి రాని కోట్: “నా కొడుకు ఎంత ఎత్తుకు ఎగిరినా… నేను ఈ భూమిపైనే ఉంటాను. ఎందుకంటే… ఎగిరించేందుకు నా రెక్కలు ఇంకా బలంగానే ఉన్నాయి.” నిరంతరం నా బిడ్డకు సహకరిస్తూ. //శుభం//
