ఆ రోజు అర్ధరాత్రి న్యూయార్క్ లో తన అపార్ట్మెంట్ లో పని పూర్తి చేసుకొని, లాప్ టాప్ షట్ డౌన్ చేసి పడుకోవడానికి వెళ్తూ యధాలాపంగా ఫోన్ లో మెస్సేజిలు చూసుకుంటున్నప్పుడు పక్కింటి ఆంటీ పంపిన మెస్సేజ్ చూసింది.

“సితార… వెంటనే ఫోన్ చేయి. నీ నాన్న ఆరోగ్యం చాలా విషమంగా ఉంది” అన్న ఆ మాటలు చూడగానే ఆమె ప్రాణాలు గాలిలో కలిసిపోయినట్లయ్యాయి. గుండె వేగం ఒక్కసారిగా పెరిగిపోయి గబగబ కొట్టుకోవడం మొదలైంది.

చేతులు వణుకుతుండగా అమెరికాలోని తన నివాసపు బాల్కనీలో నిలబడి గజగజ వణుకుతూ వెంటనే స్వదేశానికి ఫోన్ చేసింది. అవతలి వైపు రింగ్ అవుతున్న ప్రతి క్షణం ఒక యుగంలా తోచింది. తండ్రి చిరునవ్వు, ఆయనతో గడిపిన జ్ఞాపకాలు కళ్లముందు కదలాడాయి. కానీ ఫోన్ ఎత్తిన స్వరం మాత్రం ఆమె ఊహించినది కాదు. ఆ గొంతులో వణుకు, భారమైన నిశ్శబ్దం ఆమెను భయపెట్టాయి.

అవతల యమునా ఆంటీ దీనంగా “సితార… ధైర్యంగా ఉండాలి అమ్మా… నాన్న… ఇక లేరు” అని చెప్పగానే ఆమె ప్రపంచం ఒక్కసారిగా కుప్పకూలిపోయింది. కళ్లముందు చీకట్లు కమ్మాయి. చేతిలోని ఫోన్ నేలపాలవగా, గుండెను పిండేసే ఆవేదనతో ఆమె అక్కడే నిశ్చేష్టురాలై నిలబడిపోయింది. కాలం స్తంభించిపోయినట్లుగా అనిపించింది. కన్నతండ్రిని కడసారి చూసే భాగ్యం కూడా కలగలేదన్న పశ్చాత్తాపం ఆమెను దహిస్తుండగా నోట మాట రాక మూగబోయింది.

ఆ ఒక్క మాటతో ప్రపంచం మొత్తం ఒక్కసారిగా మౌనంగా మారిపోయినట్లైంది. ఆమె చేతిలో ఉన్న ఫోన్ కింద పడిపోయింది. కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి. “నాన్న…” అని మాత్రమే ఆమె నెమ్మదిగా చెప్పగలిగింది.

రెండు రోజుల్లోనే ఆమె భారతదేశానికి చేరుకుంది. హైదరాబాద్‌లోని ఆ చిన్న నివాసము ముందు ఇప్పటికే బంధువులు, పొరుగువాళ్లు పెద్ద సంఖ్యలో చేరుకున్నారు. ఆవరణ అంతా ఒక రకమైన నిశ్శబ్ద రోదనతో నిండిపోయింది.

గుండె నిండా భారంతో ఇంట్లోకి అడుగు పెట్టిన వెంటనే ఆమె చూపు ఒకచోట ఆగిపోయింది. హాల్లో మధ్యలో ఒక ఫ్రీజర్ బాక్స్ వుంది ఉంది. అందులో ఆమె నాన్న రాఘవ్ నిశ్శబ్దంగా నిద్రపోతున్నట్లు పడుకుని ఉన్నాడు. సితార కాళ్లు వణికాయి, అడుగు తీసి అడుగు వేయడం కూడా కష్టంగా మారింది. నెమ్మదిగా అతని దగ్గరకు వెళ్లి గాజు పలక మీద వణుకుతున్న చేతిని పెట్టి నిలబడింది. ఆ ముఖం ఆమెకు ఎంతో పరిచయం, తన చిన్నతనం నుండి వెన్నంటి నిలిచిన ధైర్యం అది. కానీ ఈసారి ఆ కళ్లు తెరచుకోవడం లేదు, ఆ పెదవులపై చిరునవ్వు కదలడం లేదు. ప్రాణం లేని ఆ దేహాన్ని చూస్తుంటే గొంతులో ఏదో అడ్డుపడినట్లు అనిపించింది.

“నాన్నా…” అని ఆమె గట్టిగా కేక వేస్తూ ఏడ్చింది. ఆ పిలుపులో ఎంతో వేదన, ఒంటరితనం ధ్వనించాయి. దుఃఖం ఉప్పెనలా ముంచెత్తడంతో ఆమె ఒక్కసారిగా అక్కడే కుప్పకూలిపోయింది. స్పృహ తప్పుతున్నట్లుగా అనిపించగా బంధువులు, స్నేహితులు పరుగెత్తి వచ్చి ఆమెను పట్టుకున్నారు. కన్నీళ్లు ముఖాన్ని తడుపుతుండగా ఆమె శూన్యంలోకి చూస్తూ ఉండిపోయింది.

చుట్టూ ఉన్నవారు ఓదార్చడానికి ప్రయత్నిస్తున్నా ఆమె మనసు మాత్రం తండ్రి జ్ఞాపకాల్లోనే ఉండిపోయింది. “ధైర్యంగా ఉండమ్మా… నీ నాన్న చాలా మంచి మనిషి, ఎందరికో సాయం చేసిన మహానుభావుడు” అని ఒక మామయ్య ఆమె భుజంపై చేయి వేసి ఎంతో ఆత్మీయంగా సాంత్వన చెప్పాడు. ఆయన మాటలు వింటున్నా ఆమెకు మాత్రం తనను ఒంటరిని చేసి వెళ్ళిపోయిన తండ్రి లేని లోటు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

మరుసటి రోజు అంత్యక్రియలు జరిగాయి. చుట్టూ చాలా మంది ఉన్నా, సితారకు మాత్రం ప్రపంచం ఖాళీగా అనిపించింది. అగ్ని జ్వాలలు పైకి లేస్తున్నప్పుడు ఆమె కళ్లలోని కన్నీళ్లు ఆగలేదు. సాయంత్రానికి అందరూ నెమ్మదిగా ఇంటి నుంచి వెళ్లిపోయారు.

ఆ అపార్ట్‌మెంట్‌లో ఇప్పుడు సితార ఒక్కతే ఉంది. ఇంట్లో భయంకరమైన నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. గోడపై వేలాడుతున్న తన , తండ్రి వ్కలిపి వున్న ఫొటోలలో తన చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాలు కనిపించాయి.

ఆమె సోఫాలో కూర్చుని నెమ్మదిగా గతాన్ని గుర్తు చేసుకోవడం మొదలుపెట్టింది. సితార ఒక సంవత్సరం వయసులో ఉండగానే ఆమె తల్లి మరణించింది. ఆ రోజు నుంచి రాఘవ్ ఒక్కరే ఆమె ప్రపంచమయ్యాడు. తండ్రిగా మాత్రమే కాదు, తల్లిగా కూడా ఆమెను పెంచాడు.

చిన్నప్పుడు ఒకసారి ఆమెకు తీవ్రమైన జ్వరం వచ్చింది. ఆ రాత్రి మొత్తం రాఘవ్ ఆమె పక్కనే కూర్చుని ఉండిపోయాడు. ప్రతి అరగంటకోసారి నీళ్లు ఇచ్చి మందు పెట్టాడు. “నాన్నా… మీరు నిద్రపోరా?” అని చిన్న సితార అడిగింది.

“నీకు జ్వరం తగ్గాకనే నేను నిద్రపోతాను అమ్మా,” అని అతను మెల్లగా చెప్పాడు. ఆ మాటలు గుర్తుకు రాగానే ఆమె గుండె చెరువైంది. తన కోసం ఎన్ని రాత్రులు ఆయన మేల్కొన్నారో, తన ఎదుగుదల కోసం ఎన్ని ఇష్టాలను త్యాగం చేశారో తలచుకుంటే కన్నీళ్లు ఆగడం లేదు.

బయట వీధి దీపాల వెలుతురు గదిలోకి ప్రసరిస్తున్నా, తన జీవితంలో వెలుగు నింపిన మనిషి లేని ఆ గది ఆమెకు చీకటి గృహంలా తోచింది. తండ్రి వాడే వస్తువులు, ఆయన చదివే పుస్తకాలు ఇంకా అక్కడే ఉన్నాయి, కానీ వాటిని స్పృశించే ఆ చేతులు మాత్రం శాశ్వతంగా దూరమయ్యాయి. ప్రతి అడుగులోనూ తండ్రి నీడను వెతుక్కుంటూ, ఆయన నేర్పిన ధైర్యాన్ని కూడగట్టుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ సితార ఆ నిశ్శబ్దంలో తన తండ్రిని తలచుకుంది.

మరొకసారి పాఠశాలలో మదర్స్ డే కార్యక్రమం జరిగింది. అందరి పిల్లల తల్లులు వచ్చారు, కానీ సితార మాత్రం ఒక మూలలో ఒంటరిగా నిలబడి ఉంది. అప్పుడే అక్కడికి రాఘవ్ వచ్చాడు. చేతిలో ఒక చిన్న పూల గుత్తి పట్టుకుని ఉన్నాడు.

“ఈ రోజు నేను నీ అమ్మగానూ వచ్చాను అమ్మా,” అని నవ్వాడు. ఆ రోజు సితార తన తండ్రిని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.

ఇంకోసారి పాఠశాల నృత్య పోటీకి వెళ్లే ముందు ఆమె చాలా భయపడింది. “నాన్నా… నేను పడిపోతే?” అని అడిగింది. రాఘవ్ చిరునవ్వుతో, “నువ్వు పడిపోతే కూడా నేను ఇక్కడే ఉంటాను అమ్మా,” అని అన్నాడు. ఆ మాటలు ఆమెకు కొండంత ధైర్యం ఇచ్చాయి. వేదికపై ఆమె అడుగులు తడబడకుండా నాట్యం చేయడానికి ఆ భరోసాయే కారణమైంది.

రాఘవ్ తన జీవితాన్ని సితార భవిష్యత్తు కోసం ఒక యజ్ఞంలా ధారపోశాడు. భార్య మరణం తర్వాత తనకంటూ ఏ కోరికలూ లేవన్నట్లుగా, ఆమె ఎదుగుదలే తన శ్వాసగా బతికాడు. ముఖ్యంగా సితార చదువు విషయంలో ఆయన చూపిన శ్రద్ధ అసాధారణమైనది. రాత్రిపూట ఆమె పుస్తకాల ముందు కూర్చుంటే, తను పక్కనే ఉండి ప్రోత్సహించేవాడు. క్లిష్టమైన పాఠాలను అర్థం చేసుకోవడంలో సాయం చేస్తూ, ఆమె విజ్ఞాన దాహాన్ని తీర్చడానికి తన శక్తికి మించి పుస్తకాలను సమకూర్చేవాడు.

కేవలం తండ్రిగానే కాకుండా, ఒక మార్గదర్శిగా ఆమె ఆలోచనలను తీర్చిదిద్దాడు.

ఇక కౌమార దశలో ఉన్నప్పుడు ఒక ఆడపిల్లకు తల్లి అవసరం ఎంతగా ఉంటుందో రాఘవ్ గుర్తించాడు. శారీరక, మానసిక మార్పుల వల్ల సితార అయోమయానికి గురైనప్పుడల్లా, ఆయన ఒక తల్లిలాంటి మమకారంతో ఆమెను అక్కున చేర్చుకున్నాడు.

ఆమె ఇబ్బందులను మొహమాట పడకుండా పంచుకునేలా ఒక స్నేహితుడిలా వాతావరణాన్ని కల్పించాడు. సమాజం రకరకాలుగా మాట్లాడుతున్నా, తనే ఒక రక్షణ కవచంలా నిలబడి ఆమె ఆత్మవిశ్వాసాన్ని నిలబెట్టాడు.

తన వ్యక్తిగత సుఖాలను, అవసరాలను పూర్తిగా విస్మరించి, చిరిగిన బట్టలు వేసుకున్నా సితారకు మాత్రం ఉత్తమమైన వస్తువులనే అందించాడు. ఆమెకు ఏదైనా చిన్న కష్టం వస్తే చాలు, ఆయన మనసు విలవిలలాడిపోయేది. సితారకు రాఘవ్ కేవలం తండ్రి మాత్రమే కాదు, ఆమె ప్రతి అడుగులోనూ ఒక ప్రేరణగా, నైతిక బలంగా నిలిచాడు.

విదేశాలకు వెళ్లే వరకు ఆమె నీడలా ఉండి, ప్రతి క్షణం తన వెన్నంటే ఉన్నాననే భరోసాను ఇచ్చాడు. ఈ క్రమంలో తన ఆరోగ్యం క్షీణిస్తున్నా, ఆమె చదువుకు ఆటంకం కలుగుతుందనే భయంతో ఆ విషయాన్ని గోప్యంగా ఉంచాడు. తండ్రీకూతుళ్ల మధ్య ఉన్న ఆ అనుబంధం రక్తసంబంధాన్ని మించిన ఒక పవిత్రమైన బంధంగా పరిమళించింది.

"నాన్నా, మీరే నా సర్వస్వం" అని ఆమె అన్నప్పుడు, ఆయన కళ్లలో కనిపించే ఆ తృప్తి వెలకట్టలేనిది. తన ప్రాణం ఉన్నంత వరకు ఆమెను ఒక మహారాణిలా చూడటమే తన జీవిత పరమార్థంగా రాఘవ్ భావించాడు.

సంవత్సరాలు గడిచాయి, ఆమె చదువులో ఎంతో ముందుకు వెళ్లింది. రాఘవ్ తన పరిమితమైన జీతం నుంచి కొంచెం కొంచెంగా పొదుపు చేస్తూ, తన అవసరాలను పక్కన పెట్టి ఆమెను నగరంలోని ఒక ప్రతిష్టాత్మక కళాశాలలో చేర్పించాడు. తన పాత సైకిల్‌పైనే తిరుగుతూ, చిరిగిన దుస్తులతోనే కాలం వెళ్లదీస్తూ కూతురి భవిష్యత్తు కోసం అహర్నిశలు శ్రమించాడు.

సితారకు ఏ లోటు రాకూడదని, ఆమె కళ్లలో ఆనందం చూడటమే తన ధ్యేయంగా బతికాడు. సెలవుల్లో ఇంటికి వచ్చినప్పుడు తండ్రి పడుతున్న కష్టం చూసి సితార కళ్లు చెమర్చినా, ఆయన మాత్రం ఎప్పుడూ అలసటను బయటకు రానివ్వలేదు. తన కష్టాన్ని చిరునవ్వుతో దాచిపెట్టి, ఆమెను ఉన్నత శిఖరాలకు చేర్చడమే తన జీవిత పరమార్థంగా భావించాడు. కూతురు సాధించే చిన్న విజయమైనా ఆయనకు ఎంతో గర్వాన్ని ఇచ్చేది. తండ్రి అందించిన ఆ ప్రోత్సాహం, ఆయన చూపిన నిస్వార్థ ప్రేమే ఆమెను ఈ స్థాయికి చేర్చాయి.

ఒక రోజు ఆమెకు అమెరికాలో ఒక ప్రతిష్టాత్మక కాలేజీలో ఎం ఎస్ సీటు వచ్చిందని చెప్పినప్పుడు అతని కళ్లలో ఆనందం మెరిసింది.

“నీ కలలు ఎక్కడికి తీసుకెళ్తే అక్కడికి వెళ్ళు అమ్మా, నీ ఎదుగుదలే నా విజయం” అని ఎంతో గర్వంగా చెప్పాడు. విమానాశ్రయంలో ఆమె వెళ్లే రోజు రాఘవ్ నవ్వుతూనే ఉన్నాడు. కానీ ఆమెకు మాత్రం అతని కళ్ళలో దాగి ఉన్న ఒంటరితనం, ఆత్మీయురాలైన కూతురు దూరమవుతుందన్న బాధ స్పష్టంగా కనిపించింది.

“నాన్నా, మిమ్మల్ని వదిలి వెళ్లడం ఇష్టం లేదు” అని ఆమె అన్నప్పుడు, ఆయన ఆమె చేతులు పట్టుకుని “వెళ్ళు తల్లీ, నీ ఆశయాలు నెరవేర్చుకో, నేను ఇక్కడే నీ కోసం వేచి ఉంటాను” అని ధైర్యం చెప్పాడు.

ఇప్పుడు ఆ జ్ఞాపకాలు అన్నీ ఒకదాని తర్వాత ఒకటి ఆమె మనసులో సుడిగుండంలా తిరుగుతున్నాయి. సితార నెమ్మదిగా లేచి నిశ్శబ్దంగా ఉన్న తన తండ్రి గదిలోకి వెళ్లింది. అక్కడ పాత టేబుల్‌పై ఒక చిన్న దినచర్య పుస్తకం కనిపించింది.

అది రాఘవ్ స్వయంగా రాసినది. వణుకుతున్న చేతులతో ఆమె ఆ పుస్తకాన్ని తెరిచి చదవడం మొదలుపెట్టింది. అందులో ప్రతి పుటలోనూ ఆమె గురించిన ప్రస్తావనే ఉంది.

“ఈ రోజు సితార అమెరికాకు వెళ్ళింది. ఇల్లు వెలితిగా ఉంది, నేను ఒంటరిగా ఉన్నాను. కానీ నాకు బాధ లేదు. ఎందుకంటే నా కూతురు తన కలల వైపు స్వేచ్ఛగా ఎగురుతోంది. నా ఆరోగ్యం క్షీణిస్తున్నా ఆమెకు చెప్పకూడదు, అది తన పనికి ఆటంకం కాకూడదు.

ఒక రోజు ఆమె తిరిగి చూసినప్పుడు… ఆమె వెనక నేను నిలబడి ఉన్నానని గుర్తుపెట్టుకుంటే చాలు. నా చివరి శ్వాస వరకు తన క్షేమాన్నే కోరుకుంటాను” అన్న వాక్యాలు చదవగానే సితార కళ్లలో నీళ్లు సుడులు తిరిగాయి. తన అనారోగ్యాన్ని కూడా దాచిపెట్టి, తనను ఉన్నత స్థితిలో చూడాలని తపించిన తండ్రి ప్రేమ ముందు తను ఎంత చిన్నదైపోయానో ఆమెకు అర్థమైంది. ఆ అక్షరాల వెనుక ఉన్న తండ్రి త్యాగం ఆమె గుండెను పిండేసింది.

ఆ మాటలు చదివిన వెంటనే సితార కన్నీళ్లు ఆగలేదు. తన కోసం తండ్రి పడిన తపన, దాచుకున్న వేదన ఆ అక్షరాల్లో స్పష్టంగా కనిపిస్తుంటే ఆమె గుండె చెరువైంది.

ఆమె నెమ్మదిగా ఆ డైరీని తన గుండెలకు గట్టిగా హత్తుకుంది. ఆ పుస్తకంలోని ప్రతి పేజీలోనూ తండ్రి స్పర్శ ఉన్నట్లు, ఆయన తన వెంటే ఉండి ఓదారుస్తున్నట్లు ఆమెకు అనిపించింది.
ఆ రాత్రి ఆ అపార్ట్‌మెంట్ ఎంతో నిశ్శబ్దంగా ఉంది. కానీ సితారకు మాత్రం ఒక విషయం ఇప్పుడు పూర్తిస్థాయిలో అర్థమైంది.

తండ్రి అంటే కేవలం రక్తం పంచుకున్న ఒక మనిషి మాత్రమే కాదు; ఆయన ఒక ఆశ్రయం ఇచ్చే నీడ, గుండెకు నిశ్చలమైన ధైర్యం. ఆయన భౌతికంగా మన కళ్ళముందు కనిపించకపోయినా, మనం నడిచే ప్రతి అడుగులోనూ ఒక అదృశ్య శక్తిలా మనతోనే ఉండే అనంతమైన ప్రేమ ఆయన. ఎన్ని సవాళ్లు ఎదురైనా, తండ్రి నేర్పిన విలువలే తనను ముందుకు నడిపిస్తాయని ఆమె గ్రహించింది. సితార కిటికీ బయట అనంతమైన ఆకాశాన్ని చూసింది. అక్కడ మెరుస్తున్న నక్షత్రాల్లో తన తండ్రి చిరునవ్వును వెతుక్కుంది. కళ్లలోని నీటిని తుడుచుకుంటూ, ఆయన ఆశయాలను గౌరవిస్తూ ధైర్యంగా బతకాలని నిశ్చయించుకుంది.

"నాన్నా, మీరు ఎక్కడ ఉన్నా… నేను ఇప్పటికీ మీ చిన్న సితారనే. మీరు నాలో ఎప్పుడూ జీవించే ఉంటారు. మీరు గర్వపడేలా నేను ఎదుగుతాను. నా ప్రతి విజయంలోనూ మీ సంతకం ఉంటుంది. నన్ను ఒంటరిని చేయలేదు మీరు, నా గుండెలో ధైర్యాన్ని నింపి వెళ్లారు" అని సితార తండ్రిని తలచుకుంటూ మనసులోనే గట్టిగా చెప్పుకుంది.

ఆకాశం మౌనంగా ఉంది. కానీ ఆమె హృదయంలో మాత్రం తన తండ్రి ప్రేమ ఎప్పటికీ మిగిలి ఉంది.