గోదావరి జిల్లాలోని ఓ చిన్న గ్రామం చివర, కొబ్బరి తోటల మధ్య ఓ పాత ఇల్లు ఉండేది. ఊరి వాళ్లు దానిని దయ్యాలమేడ అని పిలిచేవారు. పగటిపూట కూడా దాని దగ్గరికి వెళ్లడానికి ఎవరూ ఇష్టపడేవారు కాదు. రాత్రివేళల్లో అక్కడి నుంచి పిల్లల ఏడుపు, మహిళా కేకలు వినిపిస్తాయని, పై అంతస్తులో ఎవరో నడుస్తున్నట్లు అడుగుల శబ్దాలు వస్తాయని, మూసిన గదుల్లో దీపాలు వెలుగుతాయని కథలు ప్రచారంలో ఉండేవి.
ఇరవై ఏళ్లుగా ఆ ఇల్లు ఖాళీగానే ఉంది.
ఒకరోజు హైదరాబాద్లోని ప్రముఖ దినపత్రికలో “దయ్యాలమేడలో మళ్లీ అర్ధరాత్రి కేకలు—భయంతో గ్రామస్తుల పరుగులు” అనే శీర్షికతో వార్త వచ్చింది. ఆ ఇంటి పై అంతస్తులో మళ్లీ దీపం కనిపించిందని, తెల్లవారుజామున ఇంటి ముందు చిన్నపిల్లల తడి అడుగుల ముద్రలు కనిపించాయని, ఇంటి దగ్గరకు వెళ్లిన ఓ యువకుడు స్పృహ తప్పాడని ఆ వార్తలో ఉంది.
ఆ కథనం మానసిక వైద్య నిపుణుడు డాక్టర్ ఆదిత్య దృష్టిని ఆకర్షించింది.
భూతాలను నమ్మడం అతని స్వభావం కాదు. కానీ ఒకే ఇంటి గురించి ఇరవై ఏళ్లుగా ఒకే రకమైన భయానక కథలు ఎందుకు ప్రచారంలో ఉన్నాయో తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి కలిగింది.
“భయం వెనుక కారణం ఉంటుంది. ఆ కారణాన్ని కనుక్కోవాలి” అని నిర్ణయించుకున్నాడు.
అదే రాత్రి దయ్యాలమేడకు బయలుదేరాడు.
చీకటి పూర్తిగా కమ్ముకున్న తర్వాత ఆదిత్య ఇంటి ముందు నిలబడ్డాడు. తుప్పుపట్టిన ఇనుప గేటు గాలికి కదులుతూ కీచుమనేది. గోడలపై పాకిన తీగలు కిటికీలను కప్పేశాయి.
అతను ప్రధాన తలుపును నెట్టాడు.
కీచ్...
తలుపు తెరుచుకుంది.
అతను లోపల అడుగుపెట్టగానే వెనుక తలుపు ఒక్కసారిగా బలంగా మూసుకుంది.
ఆదిత్య వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.
“గాలి ఒత్తిడి,” అని తనను తాను సమాధానపరుచుకున్నాడు.
అప్పుడే పై అంతస్తు నుంచి ఓ చిన్నారి నవ్వు వినిపించింది.
అతను మెట్లెక్కడం ప్రారంభించాడు.
ఐదో మెట్టు...
ఎనిమిదో మెట్టు...
పన్నెండో మెట్టు...
పై నుంచి మృదువైన బాలుడి గొంతు వినిపించింది.
“అంకుల్... మీరు ఎందుకు వచ్చారు?”
ఆదిత్య ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
“ఎవరు?” అని అడిగాడు.
సమాధానం లేదు.
అతను టార్చ్ వెలిగించాడు.
ఖాళీ వరండా.
అయితే చివర ఉన్న ఓ గది తలుపు మెల్లగా తెరుచుకుంది.
లోపలికి వెళ్లగానే నేలపై చిన్నచిన్న తడి అడుగుల ముద్రలు కనిపించాయి.
అవి కిటికీ దగ్గర నుంచి గది మధ్య వరకు వచ్చి అక్కడే ఆగిపోయాయి.
అప్పుడే వెనుక నుంచి మహిళా స్వరం వినిపించింది.
“అతన్ని వెతకకండి...”
ఆదిత్య ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
ఎవరూ లేరు.
గదిలోని పాత అద్దం మీద ఆవిరి కమ్ముకుంది. ఎవరో వేలితో రాసినట్లు ఒక వాక్యం ప్రత్యక్షమైంది—
“బావి దగ్గరకు వెళ్లొద్దు.”
ఆదిత్య గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
అతను వెంటనే తన శబ్ద రికార్డు పరికరాన్ని పరిశీలించాడు.
మహిళా స్వరం రికార్డు కాలేదు. కానీ ఒక వాక్యం మాత్రం నమోదైంది—
“నన్ను బయటకు పంపించు...” అతను ఆ మాట ఎప్పుడూ పలకలేదు.
భయాన్ని పక్కనపెట్టి ఆదిత్య ఇంటిని పరిశీలించడం కొనసాగించాడు.
ఒక గోడను తట్టగానే భిన్నమైన శబ్దం వచ్చింది.
“ఇక్కడ ఖాళీ ప్రదేశం ఉంది.”
పాత ఇటుకలను తొలగించగా గోడ వెనుక ఒక సన్నని గది బయటపడింది.
అందులో పాత టేపు రికార్డర్, పిల్లల చిత్రాలు, కొన్ని ఉత్తరాలు ఉన్నాయి.
ఒక చిత్రంలో నీలిమేడ ఉంది. ఇంటి ముందు నలుగురు మనుషులు. వెనుక ఓ పెద్ద నల్ల తలుపు.
చిత్రం కింద బాలుడి చేతిరాతలో—
“అమ్మ చెప్పింది... తలుపు తీయొద్దని.”
ఆదిత్య టేపు రికార్డర్ను ఆన్ చేశాడు.
మొదట పిల్లల నవ్వు.
తర్వాత బాలుడి స్వరం—
“నాన్నా... తలుపు అవతల ఎవరు?”
ఒక పురుషుడి స్వరం—
“ఎవరూ లేరు. భయపడకు.”
ఆ తర్వాత మహిళా స్వరం—
“సుబ్బయ్యా... వాళ్లు మళ్లీ వచ్చారు.”
టేపు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
ఆదిత్యకు ఇప్పుడు ఈ ఇంటి గతాన్ని తెలుసుకోవాల్సిందేనని అర్థమైంది.
మరుసటి ఉదయం అతను గ్రామంలోని పాత శివాలయం దగ్గర కూర్చున్న ఎనభై ఏళ్ల రామయ్యను కలిశాడు.
రామయ్య దయ్యాలమేడలో ఒకప్పుడు పనిచేసిన కుటుంబానికి చెందినవాడు.
ఆదిత్య తాను చూసిన విషయాలన్నీ చెప్పగానే వృద్ధుడు చాలాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
“ఇక ఈ కథను దాచడం వల్ల ప్రయోజనం లేదు,” అన్నాడు.
“ఏమైంది?” అని ఆదిత్య అడిగాడు.
రామయ్య చెప్పడం ప్రారంభించాడు.
“సుబ్బయ్య ఈ గ్రామంలోని పాఠశాలలో ఉపాధ్యాయుడు. అతని భార్య లక్ష్మి. పదేళ్ల కూతురు దీప్తి, ఏడేళ్ల కొడుకు చిన్నా. సుబ్బయ్య పిల్లలంటే ఎంతో ప్రేమ. వాళ్ల చిన్ననాటి మాటలు, నవ్వులు భవిష్యత్తులో జ్ఞాపకంగా ఉండాలని టేపు రికార్డర్లో రికార్డు చేసేవాడు.”
“అయితే భూతాల కథ ఎలా మొదలైంది?”
“ఒకరోజు పిల్లలు రాత్రిళ్లు భయపడటం మొదలుపెట్టారు. గోడల వెనుక నుంచి ఎవరో మాట్లాడుతున్నారని చెప్పేవారు. మొదట సుబ్బయ్య గాలి శబ్దమే అనుకున్నాడు. కానీ తరువాత ఇంటి వెనుక గోదాంలో రాత్రివేళల్లో కొందరు తిరుగుతున్నట్లు గమనించాడు.”
ఆదిత్య శ్రద్ధగా విన్నాడు.
“ఆ గోదాంలో అక్రమంగా వస్తువులు దాచేవారు. ఇంటి గోడల మధ్య పాత గాలి మార్గాలు ఉండేవి. వాటి ద్వారా ఇంట్లోని మాటలు బయటకు వినిపించేవి. ఆ మార్గాలను ఉపయోగించి ఇంట్లోని వారిని భయపెట్టడం వారికి సులభం.”
“ఎందుకు?”
“సుబ్బయ్య వాళ్ల రహస్యం కనిపెట్టాడు. పోలీసులకు చెబుతానని హెచ్చరించాడు.”
రామయ్య గొంతు వణికింది.
“ఆ రాత్రి వాళ్లు ఇంట్లోకి వచ్చారు. సుబ్బయ్య వారిని ఎదుర్కొన్నాడు. ఘర్షణలో అతను వెనుక బావిలో పడిపోయి చనిపోయాడు.”
“లక్ష్మి, పిల్లలు?”
“లక్ష్మి పిల్లలను తీసుకుని రహస్య మార్గం ద్వారా పారిపోయింది. ప్రాణభయంతో తిరిగి గ్రామానికి రాలేదు. వాళ్లు ఎక్కడికి వెళ్లారో ఎవరికీ తెలియదు.”
“అయితే గ్రామం ఎందుకు నిజం చెప్పలేదు?”
రామయ్య తలదించుకున్నాడు.
“నేరంలో కొందరు గ్రామ పెద్దలకూ సంబంధం ఉంది. విషయం బయటపడితే వాళ్లు చిక్కుకునేవారు. అందుకే సుబ్బయ్య కుటుంబాన్ని భూతం చంపేసిందనే కథను ప్రచారం చేశారు.”
ఆదిత్యకు ఇప్పుడు దయ్యాలమేడ కథలోని మొదటి పొర తొలగిపోయింది.
కానీ ఇంకా ఎన్నో ప్రశ్నలు ఉన్నాయి. పిల్లల తడి అడుగులు ఎవరివి? మహిళా స్వరం ఎలా వినిపించింది? అద్దంపై “బావి దగ్గరకు వెళ్లొద్దు” అని ఎవరు రాశారు?
మరి అతను ప్రత్యక్షంగా విన్న చిన్నారి స్వరం?
రామయ్య మాత్రం ఒక మాట అన్నాడు.
“వీటికి సమాధానం ఇంట్లోనే ఉంది.”
ఆదిత్య మళ్లీ దయ్యాలమేడలోకి వెళ్లాడు.
ఇంటి నిర్మాణాన్ని జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు. గోడల వెనుక పాత గాలి మార్గాలు ఉన్నాయని గుర్తించాడు. కొన్ని మార్గాలు బయట గోదాం వరకు వెళ్తున్నాయి.
అతను తన శబ్ద రికార్డు పరికరాన్ని ఒక గాలి మార్గం దగ్గర ఉంచాడు.
బయట గాలి వీచింది.
కొద్ది సేపటికి అదే చిన్నారి గొంతు వినిపించింది.
“నాన్నా... తలుపు అవతల ఎవరు?”
ఆదిత్య చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“మొదటి రహస్యం పరిష్కారమైంది.”
ఇరవై ఏళ్లుగా గోడల్లో చిక్కుకున్న సుబ్బయ్య పాత రికార్డింగ్ గాలి మార్గాల ద్వారా ప్రతిధ్వనిస్తూ, జీవమైన స్వరంలా వినిపిస్తోంది.
అయితే తనకు నేరుగా వినిపించిన “అంకుల్... మీరు ఎందుకు వచ్చారు?” అనే మాట మాత్రం రికార్డింగ్లో లేదు.
అతను ఆలోచించాడు. ఆ మాట ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది? అతని చూపు గదిలోని పాత పిల్లల బొమ్మలపై పడింది.
అక్కడ ఒక చిన్న మట్టి బొమ్మ పక్కన పాత శబ్ద పరికరం కనిపించింది. దాని బ్యాటరీ చాలా కాలం క్రితమే పనిచేయకుండా ఉండాలి.
కానీ ఆదిత్య దాన్ని తెరిచి చూడగా లోపల చిన్న విద్యుత్ పరికరం, కొత్త బ్యాటరీ కనిపించాయి.
ఎవరో ఇటీవల దాన్ని అమర్చారు.
అతను దానిని పరిశీలించగా అది గోడలోని గాలి మార్గంతో అనుసంధానమై ఉన్నట్లు తెలిసింది.
భూతం కాదు. ఎవరో కావాలనే పిల్లల స్వరాలను సృష్టిస్తున్నారు!
అతనికి వెంటనే గ్రామంలోని కొందరిపై అనుమానం వచ్చింది.
అతను రామయ్యను పిలిచాడు.
“ఇటీవల ఎవరైనా ఈ ఇంట్లోకి వచ్చారా?”
రామయ్య ముఖం మారిపోయింది.
“మూడు రోజుల క్రితం... గ్రామంలోని మాజీ సర్పంచ్ కుమారుడు ఈ ఇంటి దగ్గర కనిపించాడు.”
అతన్ని పిలిపించి విచారించగా నిజం బయటపడింది.
తన తండ్రి కుటుంబం చేసిన పాత నేరాల విషయం బయటకు వస్తుందేమోనన్న భయంతో, ప్రజలు ఇంటికి దూరంగా ఉండేలా అతనే కొన్ని పరికరాలు అమర్చాడు. అర్ధరాత్రి శబ్దాలు, దీపాలు, అడుగుల ముద్రలు—ఇవన్నీ అతని పన్నాగమే.
తడి అడుగుల కోసం నేలపై పలుచని రంధ్రాలున్న పాత్ర ద్వారా నీటిని చిమ్మే పద్ధతి ఉపయోగించాడు. కిటికీకి కట్టిన సన్నని దారంతో దీపాన్ని దూరం నుంచి వెలిగించేవాడు. అద్దంపై రాసిన హెచ్చరికలు కూడా అతనే చేశాడు.
అది కూడా పాత రికార్డింగ్ను మార్చి గాలి మార్గం ద్వారా వినిపించేలా అమర్చిన పరికరం.
ఇక “బావి దగ్గరకు వెళ్లొద్దు” అన్న హెచ్చరికకు కారణం కూడా స్పష్టమైంది. సుబ్బయ్య మరణించిన బావి దగ్గరకు ఎవరూ వెళ్లకుండా చేయడమే వారి ఉద్దేశం. ఎందుకంటే అక్కడే పాత సంఘటనకు సంబంధించిన కొన్ని ఆధారాలు ఇంకా దాచబడి ఉన్నాయి.
అక్కడి నుంచి పాత ఇనుప పెట్టె బయటపడింది. అందులో సుబ్బయ్య రాసిన ఒక డైరీ ఉంది.
చివరి పేజీలో ఇలా ఉంది:
“నాకు ఏదైనా జరిగితే, నా కుటుంబం పారిపోతుంది. కానీ ఈ ఇంట్లో నేను రికార్డు చేసిన పిల్లల స్వరాలు మిగిలిపోతాయి. ఒకరోజు ఎవరో వాటిని విని నిజాన్ని వెతుకుతారని నమ్ముతున్నాను.”
ఆదిత్య చాలాసేపు ఆ పేజీని చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
మరి చివరి చిన్నారి స్వరం?
అతని పరిశోధన పూర్తయింది.
కానీ ఒక ప్రశ్న మాత్రం ఇంకా మిగిలి ఉంది.
ఆ రాత్రి తాను విన్న “అంకుల్... మీరు ఎందుకు వచ్చారు?” అనే స్వరం ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది?
ఆదిత్య తన రికార్డులను మరోసారి పరిశీలించాడు.
ఆ స్వరం మొదట వినిపించిన గదిలో గోడ వెనుక మరో చిన్న గాలి మార్గం ఉంది. దాని చివర, ఇంటి బయట ఉన్న పాత బావి గోడలో ఒక చిన్న రంధ్రం కనిపించింది.
ఆ రంధ్రం నుంచి గ్రామంలోని ఓ యువకుడు మాట్లాడితే, గోడల ప్రతిధ్వని వల్ల అది పై అంతస్తులోని బాలుడి స్వరంలా వినిపిస్తుంది.
అంటే అతను విన్న ఆ స్వరం కూడా ఒక ప్రతిధ్వని మాయ.
అయితే అతనికి కనిపించిన బాలుడి ఆకృతి?
అది కిటికీ బయట వేలాడుతున్న పాత తెల్లని వస్త్రం, గాలి కదలికతో ఊగుతున్న కొబ్బరి ఆకుల నీడలు, టార్చ్ వెలుగుల కలయిక. భయంతో ఉన్న మనసు దానికి బాలుడి రూపాన్ని ఇచ్చింది.
తడి అడుగులు—పరికరంతో సృష్టించినవి. దీపం—దూరం నుంచి వెలిగించినది.
మహిళా స్వరం—పాత రికార్డింగ్.
పిల్లల నవ్వు—సుబ్బయ్య ఇరవై ఏళ్ల క్రితం రికార్డు చేసిన చిన్నా స్వరం.
సుబ్బయ్య మరణం—ఘర్షణలో జరిగిన ప్రమాదం. కుటుంబం అదృశ్యం—భయంతో గ్రామం విడిచి వెళ్లిపోవడం. భూతం కథ—నేరాన్ని దాచేందుకు మనుషులు సృష్టించిన అబద్ధం.
ఇలా దయ్యాలమేడలోని ప్రతి రహస్యం ఒక్కొక్కటిగా వీడిపోయింది.
ఆదిత్య చివరిసారిగా ఇంటి పై అంతస్తులో నిలబడ్డాడు. చుట్టూ నిశ్శబ్దం. పిల్లల నవ్వు లేదు.
అడుగుల శబ్దం లేదు. దీపం లేదు.
అతను తలుపు మూయబోతుండగా గోడపై వేలాడుతున్న సుబ్బయ్య కుటుంబ చిత్రాన్ని చూశాడు.
చిత్రంలో చిన్నా నవ్వుతున్నాడు.
ఆదిత్య మెల్లగా అన్నాడు—
“ఇక మీ కథను ఎవరూ దెయ్యం కథగా చెప్పరు.”
అతను తలుపు మూసి బయటకు వచ్చాడు.
ఆ రోజు గ్రామస్తుల ముందు ఆదిత్య స్పష్టంగా చెప్పాడు—
“నీలిమేడలో దయ్యం, భూతం ఏవీ లేవు. ఉంది ఒక్క మనిషి దురాశ, ఒక కుటుంబం అనుభవించిన విషాదం, ఒక గ్రామం దాచిన నేరం, ఇంకా భయాన్ని నమ్మే మనిషి మనసు.”
రామయ్య కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“అయితే చిన్నా స్వరం?”
ఆదిత్య చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“అది దెయ్యం కాదు. తన తండ్రి ప్రేమగా రికార్డు చేసిన బాలుడి చిన్ననాటి స్వరం. ఇరవై ఏళ్లుగా ఆ ఇంటి గోడలు దాన్ని మోస్తున్నాయి. మనం దాన్ని దయ్యం గా విన్నాం. నిజానికి అది ఒక తండ్రి జ్ఞాపకం.”
ఆ రోజు నుంచి దయ్యాలమేడ భూతాల ఇల్లుగా కాకుండా, సుబ్బయ్య కుటుంబం విషాదానికి గుర్తుగా నిలిచింది.
అయితే గ్రామంలో ఒక మాట మాత్రం తరతరాలకు మిగిలిపోయింది—
“కొన్ని తలుపులు తెరవడానికి తాళంచెవి అవసరం లేదు. నిజాన్ని తెలుసుకోవాలనే ధైర్యం ఉంటే చాలు.”
