హైదరాబాద్ నారాయణగూడలోని పాత భవనాన్ని ఆర్ట్ గ్యాలరీగా మార్చారు. ఆ సాయంత్రం ఆ గ్యాలరీ ముందు జనసందోహం కనిపించింది. గోడలన్నీ రంగులతో నిండిపోయాయి. ప్రతి చిత్రమూ ఒక భావాన్ని పలుకుతోంది. వాటిలో ఎక్కువ చిత్రాలు నావే.
నా పేరు మాధవి.
ఐదేళ్లుగా చిత్రకళే నా ప్రపంచం. ఉద్యోగం వదిలి పెయింటింగ్స్ వేయడం మొదలుపెట్టినప్పుడు బంధువులు నవ్వారు. “దీంతో ఏం సంపాదిస్తావు?” అని అడిగారు. కానీ నా పక్కన నిలిచిన ఒకే ఒక్క వ్యక్తి లావణ్య.
“నువ్వు ఆగకు మాధవి. ఒక రోజు నీ చిత్రాలను చూడటానికి జనాలు క్యూ కడతారు,” అనేది.
ఆమె మాటలే నన్ను ఎన్నో రాత్రులు మేల్కొలిపాయి.
అందుకే ఆ రోజు నా తొలి పెద్ద ప్రదర్శనకు ఆహ్వానం వచ్చిన వెంటనే ఆమెకే ఫోన్ చేశాను.
“లావణ్యా... మన కల నిజమైంది!”
అవతల కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
“అభినందనలు,” అంది.
ఆ ఒక్క మాటలో ఆనందం కంటే ఏదో తెలియని బరువు ఉంది.
అప్పుడు నాకు అర్థం కాలేదు.
లావణ్య కూడా చిత్రకారిణే.
నిజానికి చిన్నప్పుడు నాకంటే ఆమె ప్రతిభావంతురాలు. మనుషుల ముఖాల్లోని భావాలను రంగుల్లో పట్టుకోవడంలో ఆమెకు అద్భుతమైన నైపుణ్యం ఉండేది.
కానీ ప్రతిభకు ఎప్పుడూ అవకాశాలు తోడుగా రావు.
లావణ్య తండ్రి అనారోగ్యానికి గురయ్యాడు. కుటుంబం మొత్తం ఆమెపై ఆధారపడింది. కళాశాల చివరి సంవత్సరంలోనే ఆమె చదువు ఆపి ఉద్యోగంలో చేరింది.
ఆమె పెయింటింగ్ బ్రష్ను అలమారలో పెట్టింది.
నేను మాత్రం నా తల్లిదండ్రుల సహాయంతో కళాశాలలో చేరాను. స్కాలర్షిప్ వచ్చింది. నా చిత్రాలకు చిన్నచిన్న ప్రదర్శనల్లో అవకాశాలు వచ్చాయి.
నేను ఒక్కో మెట్టు ఎక్కుతున్న కొద్దీ లావణ్య జీవితం మాత్రం ఒకే చోట నిలిచిపోయింది.
“నీ అదృష్టం బాగుంది,” అని ఆమె నవ్వుతూ చెప్పేది.
“ఇది అదృష్టం కాదు. నువ్వు కూడా మళ్లీ పెయింటింగ్స్ మొదలుపెట్టు,” అనేదాన్ని.
ఇప్పుడు ఆలోచిస్తే, ఆ మాట ఆమెకు ఎంత బాధ కలిగించిందో అర్థమవుతోంది.
ఎందుకంటే ఆమెకు పెయింటింగ్ మానేయడం ఒక ఎంపిక కాదు. పరిస్థితులు బలవంతం చేసిన నిర్ణయం.
నేను మాత్రం దాన్ని “మళ్లీ మొదలుపెట్టు” అనే ఒక్క మాటతో సులభం చేశాను.
ఒకసారి లావణ్య తన చిత్రాల ఫోల్డర్ నా దగ్గరకు తీసుకొచ్చింది.
“నీ గ్యాలరీ పరిచయంతో నా చిత్రాలు కూడా చూపించగలవా?” అని అడిగింది.
నేను ఎంతో ఉత్సాహంగా ఆమె చిత్రాలను తీసుకెళ్లాను.
కానీ గ్యాలరీ యజమాని ఒక్కొక్కటి చూసి చివరికి అన్నాడు—
“చిత్రాల్లో ప్రతిభ ఉంది. కానీ ఇంకా పని చేయాలి.”
నేను ఆ మాటను లావణ్యకు అలాగే చెప్పాను.ఆమె కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి,
“నువ్వు చెప్పావు కాబట్టే చూసాడు కదా?” అంది.
“అవును.”
“అయితే నీ చిత్రాలను ఎందుకు వెంటనే తీసుకున్నాడు?”
ఆ ప్రశ్నకు నేను సమాధానం చెప్పలేకపోయాను.
“ప్రతి కళాకారుడి ప్రయాణం వేరు లావణ్యా.”అని చెప్పాను.
ఆమె నవ్వింది.
“అది నువ్వు చెప్పడం చాలా సులభం.”
ఆ రోజు మొదటిసారి ఆమె కళ్లలో నాపై అసహనం చూశాను.కానీ దాన్ని కూడా నేను పట్టించుకోలేదు.
కొన్ని నెలల తర్వాత నా ఒక పెయింటింగ్ సోషల్ మీడియాలో వైరల్ అయింది.
ఆ చిత్రానికి వచ్చిన ప్రశంసలు నన్ను హైదరాబాద్లోని ఒక ప్రముఖ కళాసంస్థ దృష్టికి తీసుకెళ్లాయి. నాకు ఏడాది ఫెలోషిప్, ప్రత్యేక స్టూడియో, దేశ విదేశాల్లో ప్రదర్శనలకు అవకాశం లభించింది.
అది నా జీవితాన్ని మార్చేసే అవకాశం.ఆ వార్తను లావణ్యకు చెప్పాను.ఆమె చాలా సేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు.
తర్వాత నెమ్మదిగా అంది—
“నువ్వు గెలిచావు మాధవి.”
“మనిద్దరం గెలిచాం.”
ఆమె నవ్వింది.
“లేదు. ఈసారి మనిద్దరం కాదు.”
ఫోన్ కట్ అయింది.
ఆ తర్వాత ఆమె నాతో దూరంగా ఉండటం మొదలుపెట్టింది.ఒక రాత్రి నా స్టూడియో తలుపు తెరిచి కనిపించింది.
లోపలికి వెళ్లాను.ఏమీ దొంగతనం కలగలేదు.
కానీ నా పాత పెయింటింగ్స్ అన్నీ నేలపై చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్నాయి.
వాటిని సర్దుతుండగా నా అత్యంత విలువైన చిత్రాన్ని వెనక్కి తిప్పాను.దాని వెనుక పెన్సిల్తో రాసిన వాక్యం కనిపించింది.
“నువ్వు గెలిచింది నీ ప్రతిభతో మాత్రమే కాదు.”
ఆ వాక్యం నా చేతులను చల్లబరిచింది.ఎవరు రాశారో తెలియదు.కానీ నా మనసులోకి లావణ్య పేరు వచ్చింది.
వెంటనే ఆ ఆలోచనను తోసిపుచ్చాను.
“లేదు. ఆమె ఎంత బాధలో ఉన్నా ఇలా చేయదు.”
అది నా అమాయకత్వం.
ప్రదర్శన రోజు లావణ్య రాలేదు.ఆమె కోసం గ్యాలరీ తలుపు వైపు చూస్తూనే ఉన్నాను.
రాత్రి ప్రదర్శన ముగిసిన తర్వాత ఫోన్ చూసాను.ఆమె నుంచి ఒక మెసేజ్ ఉంది.
“నీకు నచ్చినది అంతా నీ దగ్గరే ఉండదు.”
ఆ మాట అర్థం కాలేదు.మరుసటి రోజు ఆమె నుంచి ఫోన్ వచ్చింది.
“మాధవి... మనం చివరిసారి మాట్లాడాలి.”
“ఎక్కడ?”
“మన పాత కేఫ్లో.”
ఆమె ఎదురుగా కూర్చున్నప్పుడు చాలా సేపు నా వైపు చూడలేదు.
“నన్ను ఎందుకు దూరం చేసుకున్నావు?” అని అడిగాను.
ఆమె తలెత్తింది.
“నువ్వు నిజంగా తెలియనట్టు నటిస్తున్నావా?”
“నాకు నిజంగానే తెలియదు.”
“నీకు వచ్చిన ప్రతి అవకాశం వెనుక నా ఓటమి ఉంది.”
నేను ఆశ్చర్యపోయాను.
“అది ఎలా?”
“నీకు గుర్తుందా? చిన్నప్పుడు మనిద్దరం కలిసి ఒకే కళాశాలలో చేరాలని కల కన్నారు.”
“గుర్తుంది.”
“నా తండ్రి అనారోగ్యం కారణంగా నేను ఆగిపోయాను. నువ్వు వెళ్లిపోయావు.”
ఆమె గొంతు కంపించింది.
“నువ్వు ఎదిగావు. నేను మాత్రం అక్కడే మిగిలిపోయాను. అయినా నిన్ను చూసి సంతోషించాను. నిజంగా సంతోషించాను.”
కొద్దిసేపు ఆగింది.
“కానీ తర్వాత నువ్వు నాకు సహాయం చేస్తున్నానని చెప్పి నా చిత్రాలను నీ పరిచయాల దగ్గరకు తీసుకెళ్లావు. అక్కడ కూడా నీ పేరే ముందుగా వినిపించింది. నా చిత్రాలను చూసినవాళ్లు, ‘మాధవి స్నేహితురాలా?’ అని అడిగారు.”
ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
“అప్పుడు నాకు అర్థమైంది. నేను ఎక్కడికి వెళ్లినా నువ్వు ముందే ఉన్నావు. నేను నా పేరుతో నిలబడాలని ప్రయత్నించిన ప్రతిసారీ నీ నీడ నాపై పడుతోంది.”
“లావణ్యా... నీ బాధ నాకు అర్థం కాలేదు. కానీ నీ వైఫల్యానికి నేను కారణం కాదు.”
ఆమె కళ్లలో ఒక్కసారిగా కఠినత వచ్చింది.
“నాకు తెలుసు. కానీ నా మనసు అంగీకరించలేదు.”
ఆ మాట నన్ను భయపెట్టింది.
“ఇప్పుడు?”
ఆమె లేచి నిలబడింది.
“ఇప్పుడు ఆలస్యం అయిపోయింది.”
ఆ రాత్రి ఇంటికి వచ్చిన తర్వాత నా ఫోన్కు ఒక ఫోటో వచ్చింది.అది నా స్టూడియోది.
అదే సమయంలో మరో మెసేజ్.
“రేపు రాత్రి ఒంటరిగా స్టూడియోకు రా. నీకు అన్నీ అర్థమవుతాయి.”
ఈసారి నేను భయపడ్డాను.పోలీసులకు చెప్పాలనుకున్నాను.
కానీ ముందుగా నా స్టూడియోకు వెళ్లి చూసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాను.తలుపు తెరిచి ఉంది.
లోపల నా టేబుల్పై చిన్ననాటి ఫోటో ఉంది.మా ఇద్దరి ఫోటో.దాని పక్కన ఒక లేఖ.
“నువ్వు నాకు ఇచ్చిన జీవితానికి ఇది చివరి చిత్రం.”
ఇక సందేహానికి తావులేదు.నేను వెంటనే పోలీసులకు సమాచారం ఇచ్చాను.
వారు స్టూడియో చుట్టూ నిఘా పెట్టారు.మరుసటి రాత్రి చీకటి పడిన తర్వాత లావణ్య వచ్చింది.చేతిలో చిన్న బ్యాగ్.
ఆమె తలుపు తెరిచి లోపలికి అడుగుపెట్టగానే పోలీసులు ఆమెను అదుపులోకి తీసుకున్నారు. ఆమె వెంట తెచ్చుకున్న బ్యాగ్ను పరిశీలించగా, నా చిన్ననాటి ఫోటోలు, బెదిరింపు లేఖలతో పాటు కత్తి, విషపదార్థం ఉన్న సీసా, యాసిడ్ బాటిల్, ఇంకా హత్యకు ఉపయోగించగల కొన్ని వస్తువులు బయటపడ్డాయి.
ఆ దృశ్యం చూసిన క్షణం నా వెన్నులో వణుకు పుట్టింది. ఇప్పటివరకు అనుమానంగా కనిపించిన ప్రతి సంఘటనకు ఒక్కసారిగా అర్థం వచ్చింది. లావణ్య నన్ను భయపెట్టడానికి మాత్రమే రాలేదు... నా ప్రాణాన్ని తీయాలనే నిర్ణయంతోనే ఆ రాత్రి స్టూడియోకు వచ్చింది..
అంతా ముగిసిందనుకున్నాను. కానీ లావణ్య నన్ను చూసి ఒక్క మాట అంది—
నువ్వు నా శత్రువు కావు మాధవి... కానీ నా ప్రతి ఓటమికి కారణం నువ్వేనని నమ్మేంతగా నా మనసు మారిపోయింది.”
ఆ మాటలోనే ఆమె మనసులోని అసలు విషం బయటపడింది.
ఆమెకు నా విజయం మీద అసూయ లేదు.నా విజయం తన ఓటమికి ప్రతీకగా మారిపోయింది.
నేను ఆమె జీవితాన్ని నాశనం చేయలేదు.కానీ ఆమె తన బాధకు ఒక ముఖం వెతుక్కుంది.
ఆ ముఖం నాదే అయింది.
పోలీసులు ఆమెను తీసుకెళ్తుండగా మా చిన్ననాటి ఫోటో నా చేతిలోకి వచ్చింది.
ఎన్నో ఏళ్ల క్రితం అదే ఫోటోలో మేమిద్దరం భుజాలపై చేతులు వేసుకుని నవ్వుతున్నాం.
ఇప్పుడు అదే ఫోటో మధ్యలో ఒక చీలిక. ఆ చీలిక ఫోటోలో కాదు. మా స్నేహంలో.
ఆ రోజు నాకు ఒక చేదు నిజం అర్థమైంది.
అసూయ ఒక్కసారిగా పుట్టదు. పోలికలతో మొదలవుతుంది. చెప్పుకోని బాధలతో పెరుగుతుంది. అపార్థాలతో బలపడుతుంది. చివరికి మనిషి తన వైఫల్యానికి కారణాన్ని బయట వెతకడం మొదలుపెడితే... ఆ అసూయ ద్వేషంగా మారుతుంది.
నా చిత్రాల్లో నేను ఎప్పుడూ వెలుతురును వెతికాను. కానీ ఆ రోజు మొదటిసారి తెలుసుకున్నాను—
కొన్ని నీడలు బయట ఉండవు. మనసులోనే పెరుగుతాయి.
