కృష్ణా నది ఒడ్డున ఉన్న ఒక చిన్న గ్రామంలో రామయ్య అనే సాధారణ కూలీ జీవించేవాడు. అతని జీవితం పెద్ద ఆశలతో నిండినది కాదు; భార్య, ఇద్దరు పిల్లలు, వృద్ధ తల్లి—వాళ్లకు కడుపునిండా తిండి పెట్టి, పిల్లలను చదివించి, ఏ కష్టమొచ్చినా కుటుంబమంతా కలిసి ఎదుర్కోవాలన్నదే అతని కోరిక.
రామయ్య నెలల తరబడి ఇంటికి వెళ్లలేకపోయాడు. తన స్వగ్రామానికి సమీపంలోని ఒక వ్యాపారి గోదాములో పనిచేస్తూ, చివరకు యజమాని దగ్గర పది రోజుల సెలవు తీసుకున్నాడు. ఇంటికి బయలుదేరిన రోజు అతని ముఖంలో చిన్నపిల్లాడి ఉత్సాహం కనిపించింది. జీతం చేతికి రాగానే తన కోసం ఏమీ కొనకుండా కుటుంబం కోసం కొన్ని వస్తువులు కొనుగోలు చేశాడు.
భార్య కోసం లేత రంగులో ఉన్న అందమైన కండువా, పిల్లల కోసం కాగితంతో తయారుచేసిన రంగురంగుల బొమ్మలు, వృద్ధ తల్లికి ఇష్టమైన తీపి పదార్థాలు, పిల్లలు ఎంతో ఇష్టపడే పంచదార మిఠాయిలు—వాటన్నింటినీ జాగ్రత్తగా ఒక సంచిలో పెట్టుకున్నాడు.
“ఇవి చూసి పిల్లలు ఎంత సంతోషిస్తారో!” అని మనసులో అనుకుంటూ ఉదయం బస్సు దిగి గ్రామానికి నడకన బయలుదేరాడు.
ఆకాశం అప్పటివరకు నిర్మలంగానే ఉంది.
కానీ సాయంత్రం సమయానికి ఒక్కసారిగా మబ్బులు కమ్ముకున్నాయి.
“ఇంకొంచెం దూరమే ఉంది. వర్షం పడకముందే ఇంటికి చేరిపోతాను” అనుకున్నాడు రామయ్య.
అతని ఆశ నెరవేరలేదు.
ఒక్కసారిగా గాలి బలంగా వీచింది. వెంటనే భారీ వర్షం మొదలైంది.
రామయ్య పరుగెత్తడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ అప్పటికే అతని చేతిలోని సంచి తడిసిపోయింది. లేత రంగు కండువా పూర్తిగా తడిసి మురికిగా మారింది. కాగితపు బొమ్మలు నీటిలో నానిపోయి ఆకారాలు కోల్పోయాయి. తీపి పదార్థాలు కూడా వర్షపు నీటిలో కరిగిపోయాయి.
రామయ్యకు కోపం వచ్చింది.
“ఇదేం దురదృష్టం! ఇంతకాలం తర్వాత ఇంటికి వస్తున్న రోజే వర్షం పడాలా? నా పిల్లల కోసం తెచ్చిన బొమ్మలు కూడా పోయాయి. నా భార్య కోసం తెచ్చిన కండువా కూడా పనికిరాకుండా పోయింది. దేవుడికి నా మీద ఇంత కోపం ఎందుకు?”
అని ఆకాశం వైపు చూస్తూ గొణిగాడు.
వర్షం మాత్రం అతని మాటలు పట్టించుకోకుండా మరింత ఉధృతంగా కురుస్తూనే ఉంది.
కొంతదూరం వెళ్లిన తరువాత రామయ్యకు ఒక పెద్ద చెట్ల పొద కనిపించింది. వర్షం నుంచి కాసేపు తప్పించుకోవాలని అనుకుని ఆ వైపు వెళ్లబోయాడు.
అయితే అకస్మాత్తుగా పొదల వెనుక నుంచి ముగ్గురు వ్యక్తులు బయటకు వచ్చారు.
వారి చేతుల్లో పదునైన కత్తులు, ఇనుప కడ్డీలు ఉన్నాయి.
“ఆగు!”
రామయ్య గుండె ఒక్కసారిగా అదిరిపోయింది.
అతని చేతిలోని సంచి నేలపై పడిపోయింది.
“నీ దగ్గర ఉన్నదంతా మాకు ఇవ్వు!”
“నా దగ్గర పెద్దగా డబ్బేమీ లేదు అన్నా... ఇవి నా పిల్లల కోసం తీసుకెళ్తున్న వస్తువులు.”
రామయ్య భయంతో చెప్పాడు.
“నోరు మూసుకుని ఉన్నదంతా బయటకు తీయి!”
ఒక దొంగ కత్తిని పైకెత్తి అతని వైపు అడుగు వేశాడు.
అదే సమయంలో ఆకాశంలో ఒక్కసారిగా భారీ ఉరుము మోగింది. వర్షం మరింత ఉధృతంగా కురిసింది. అప్పటికే తడిసిన నేల బురదగా మారిపోయింది.
దొంగ రామయ్య వైపు దూకబోయే సమయంలో అతని కాలు ఒక్కసారిగా జారింది. అతను కిందపడిపోయాడు. చేతిలోని కత్తి దూరంగా వెళ్లి బురదలో పడిపోయింది.
మరో వ్యక్తి రామయ్యను పట్టుకోవడానికి పరుగెత్తాడు. కానీ అతని కాలు కూడా బురదలో ఇరుక్కుపోయి అదుపుతప్పింది.
ఆ క్షణాన్ని ఉపయోగించుకున్న రామయ్య వెనక్కి తిరిగి పరుగెత్తాడు.
వర్షంలో జారిపడుతూ, ముళ్ల పొదల్లో గాయపడుతూ, ఊపిరి సలపకపోయినా ఆగకుండా పరుగెత్తాడు.
కొంతదూరం వెళ్లిన తరువాత గ్రామానికి చెందిన ఇద్దరు రైతులు అతనికి ఎదురయ్యారు. రామయ్య జరిగిన విషయాన్ని చెప్పడంతో వారు వెంటనే అతనికి తోడుగా నిలబడ్డారు. వారిని చూసిన దొంగలు అక్కడి నుంచి పారిపోయారు.
ప్రాణాలతో బయటపడిన రామయ్య కొంతసేపు మాటలేకుండా నిలబడ్డాడు.
అతని ముందు నేలపై పడివున్న తడిసిన సంచి కనిపించింది.
దానిలోని కాగితపు బొమ్మలు పాడైపోయాయి. కండువా మురికిగా మారింది. తీపి పదార్థాలు కరిగిపోయాయి.
అవే వస్తువులను చూస్తూ ఉదయం నుంచి తాను చేసిన ఫిర్యాదులు అతనికి గుర్తొచ్చాయి.
“నా పిల్లల బొమ్మలు పాడయ్యాయని, నా భార్య కండువా తడిసిపోయిందని ఈ వర్షాన్ని శపించాను. కానీ ఈ వర్షం లేకపోతే...?”
అతని గొంతు ఒక్కసారిగా వణికింది.
“ఈ నేల ఇంత జారుడుగా మారకపోతే ఆ దొంగలు నన్ను పట్టుకునేవారు. వాళ్ల చేతుల్లోని కత్తులు నా మీదికి వచ్చేవి. నేను ఇప్పుడు నా పిల్లలను చూసేవాడినో లేదో కూడా తెలియదు.”
రామయ్య కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.
అతను ఆకాశం వైపు చూసి చేతులు జోడించాడు.
“దేవుడా, నేను ఎంత మూర్ఖుడిని! నాకు జరిగిన చిన్న నష్టాన్ని మాత్రమే చూసి నిన్ను నిందించాను. కానీ అదే వర్షం వెనుక నా ప్రాణాన్ని కాపాడే కారణం దాగి ఉందని తెలుసుకోలేకపోయాను.”
కొంతసేపటి తరువాత రామయ్య తన సంచిని తీసుకుని మళ్లీ ఇంటి దారిలో నడిచాడు.
ఇంటికి చేరుకోగానే పిల్లలు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి తండ్రిని కౌగిలించుకున్నారు.
“నాన్నా! మాకు ఏమి తెచ్చావు?”
రామయ్య తడిసిపోయిన కాగితపు బొమ్మలను చూపించాడు.
“బొమ్మలు పాడైపోయాయి బాబూ... కానీ మీ నాన్న మాత్రం మీ దగ్గరకు క్షేమంగా వచ్చాడు.”
పిల్లలు తండ్రి మాట అర్థం కాకపోయినా అతన్ని మరింత గట్టిగా కౌగిలించుకున్నారు.
రామయ్య కళ్లలో మళ్లీ కన్నీళ్లు వచ్చాయి.
ఆ రోజు అతనికి జీవితంలో మరచిపోలేని ఒక సత్యం తెలిసింది—
మనకు నష్టంగా కనిపించే ప్రతి సంఘటన నిజంగా నష్టమే కావాల్సిన అవసరం లేదు. కొన్నిసార్లు మనం శాపంగా భావించినదే మన జీవితాన్ని కాపాడే వరంగా మారుతుంది.
అప్పటి నుంచి రామయ్యకు వర్షం అంటే కేవలం ఆకాశం నుంచి పడే నీరు కాదు.
తాను ఒకసారి శపించిన, కానీ తన ప్రాణాన్ని కాపాడిన దేవుడి వరం.
మనకు ఎదురయ్యే ప్రతి సంఘటన వెనుక ఉన్న కారణం వెంటనే మనకు కనిపించదు. అందుకే కష్ట సమయంలో తొందరగా దేవుడిని నిందించకుండా, కాలం చెప్పబోయే కారణాన్ని ఓర్పుతో ఎదురుచూడాలి.
