అనన్య-అధ్యాయం 1 పాత జ్ఞాపకాలు - నాగార్జునబాబు

ప్రస్తుత కాలం — హైదరాబాద్

అనన్య తన resignation letter మీద చివరిసారి చూపు నిలిపింది.

తెల్లటి కాగితం మీద మాటలు చాలా సాధారణంగా కనిపించాయి. “వ్యక్తిగత, వృత్తిపరమైన కారణాల వల్ల...” అని మొదలైన ఆ ఉత్తరంలో కోపం లేదు. ఆరోపణ లేదు. నాలుగు సంవత్సరాలు పనిచేసిన సంస్థ గురించి ఒక్క కఠినమైన మాట కూడా లేదు.

కానీ ఆ మాటల వెనుక ఒక నెల రోజులుగా నెమ్మదిగా స్పష్టమవుతున్న నిజం ఉంది.

ఆమెను ఢిల్లీకి పంపాలని సంస్థ నిర్ణయించలేదు.

ఆమె హైదరాబాద్‌లో ఉండలేని పరిస్థితిని సృష్టించింది.

హైదరాబాద్‌ బంజారాహిల్స్‌లో ఉన్న Hartwell Behavioral Health Network branch office మూడో అంతస్తులో ఆమె cabin నిశ్శబ్దంగా ఉంది. బయట counselling rooms దగ్గర పిల్లల మాటలు, parents అడిగే ప్రశ్నలు, reception phone మోగుతున్న శబ్దం వినిపిస్తున్నాయి. గాజు కిటికీ మీద సెప్టెంబర్‌ వాన చినుకులు జారుతున్నాయి.

అనన్య desk మీద మూడు files తెరిచి ఉన్నాయి. ఒకటి ఆ రోజు discharge కావాల్సిన పదమూడు సంవత్సరాల బాలుడిది. రెండోది వచ్చే వారం జరగాల్సిన parents workshopకి సంబంధించినది. మూడోది Delhi transfer order.

మొదటి రెండు files ఆమెకు తన పని ఎందుకు ఇష్టమో గుర్తు చేశాయి.

మూడో file, ఆ పని నుంచి ఎందుకు వెళ్లిపోవాల్సి వస్తోందో చెప్పింది.

తలుపు దగ్గర మెల్లగా knock వినిపించింది.

“Come in,” అంది అనన్య.

Branch HR manager కవిత లోపలికి వచ్చింది. చేతిలో tablet, ముఖంలో జాగ్రత్తగా పెట్టుకున్న professional expression.

“Ma’am, మీరు నన్ను పిలిచారా?”

అనన్య resignation letterని ఆమెవైపు జరిపింది.

కవిత వెంటనే తీసుకోలేదు. ముందుగా letterని చూసింది. తర్వాత అనన్య ముఖాన్ని చూసింది.

“మీరు reconsider చేస్తారని అనుకున్నాను.”

“నేను కూడా రెండు రోజుల క్రితం వరకు అలాగే అనుకున్నాను.”

“Delhi officeతో ఇంకోసారి మాట్లాడవచ్చు. Joining time మూడు నెలలు అడగవచ్చు. మీ seniorityని వాళ్లు ignore చేయలేరు.”

అనన్య చిన్నగా నవ్వింది. “నా seniorityనే వాళ్లు reasonగా చూపిస్తున్నారు, కవిత. Child Treatment Services headquarters ఢిల్లీకి shift అవుతోంది. అందుకే senior clinical leadership అక్కడ ఉండాలని చెబుతున్నారు. కానీ Hyderabad centre ఇక్కడే ఉంటుంది. Patients ఇక్కడే ఉంటారు. Team ఇక్కడే ఉంటుంది. నేను build చేసిన programs కూడా ఇక్కడే ఉంటాయి. Leadership మాత్రమే ఢిల్లీలో ఉండాలట.”

కవిత కుర్చీలో కూర్చుంది. “Official explanation అదే.”

“Official explanations చాలా neatగా ఉంటాయి. వాటి వల్ల ఎవరికీ ఉపయోగం కలుగుతుందో చూస్తే అసలు decision అర్థమవుతుంది.”

కవితకు సమాధానం లేదు.

అనన్య letter మీద తన pen ఉంచింది. “నేను ఢిల్లీకి వెళితే, ఇక్కడ నా role ఖాళీ అవుతుంది. నేను వెళ్లకపోతే, నేను resignation ఇవ్వాలి. రెండు సందర్భాల్లోనూ వాళ్లకు కావాల్సిన vacancy వస్తుంది.”

“మీకు replacement ఎవరో తెలుసా?”

“పేరు officially announce చేయలేదు.”

“కానీ?”

“అదే ప్రశ్నను ఒక నెల క్రితం Aravind గురించి కూడా అడిగాం.”

కవిత చూపు కిందికి వాలింది.

Aravind resignation గురించి officeలో అందరికీ కొంతవరకు తెలుసు. కానీ పూర్తి విషయం ఎవరూ బహిరంగంగా మాట్లాడలేదు.

నాలుగేళ్ల క్రితం Seattle నుంచి Hyderabadకు వచ్చినప్పుడు, Aravindకి South India operations ఒక struggling responsibilityగా అప్పగించారు. Karnataka, Telangana, Andhra Pradesh, Tamil Nadu, Kerala accounts వేర్వేరు systemsలో పనిచేస్తున్నాయి. Customer complaints ఒక team దగ్గర మొదలై ఇంకో team దగ్గర ముగిసేవి. Sales commitmentsకి operations data సరిపోలేది కాదు. Delivery delays గురించి report వచ్చే సమయానికి customer decision తీసేసేవాడు.

Aravind ఆ వ్యవస్థను ఒక్క రోజులో మార్చలేదు. మొదటి మూడు నెలలు అతను ఎక్కువగా విన్నాడు. Branch teamsతో కూర్చున్నాడు. Distributors, institutional customers, technology partnersతో మాట్లాడాడు. తప్పు ఎవరిదో వెతకడానికి బదులుగా, information ఎక్కడ ఆగిపోతోందో గుర్తించాడు.

తర్వాత అతను ఒక AI-supported operating platformని రూపొందించాడు. Customer complaints, service delays, sales commitments, supply gaps, renewal risks అన్నీ ఒకే dashboardలో కనిపించేలా చేశాడు. AI ఇచ్చిన alertని final truthగా తీసుకోలేదు. ప్రతి alert వెనుక source record ఉండేలా చేశాడు. Human review లేకుండా customer action జరగకూడదని rule పెట్టాడు.

రెండేళ్లలో South business సంస్థలో అత్యంత వేగంగా పెరిగిన region అయింది. ఇప్పుడు కంపెనీ India businessలో పెద్ద భాగం South నుంచే వస్తోంది. Hyderabad officeని ఒకప్పుడు support branchగా చూసినవాళ్లే, quarterly reviewsలో దాన్ని “growth engine” అని పిలవడం మొదలుపెట్టారు.

ఆ growthకి Aravind పేరు ఎక్కువగా వినిపించడం Delhiలో ఉన్న India Operations Head రాజత్ మెహ్రాకు నచ్చలేదు.

ఒక నెల క్రితం Aravindకి transfer order వచ్చింది.

Delhi headquartersలో “National Integration Role” అని title ఇచ్చారు. వినడానికి promotionలా ఉంది. కానీ team లేదు. Decision authority లేదు. అతను నిర్మించిన South platform మాత్రం Hyderabadలోనే ఉండాలి. South operations leadershipని రాజత్ మేనల్లుడు కునాల్ మెహ్రాకు అప్పగించడానికి internal note ముందే సిద్ధమైందని Aravindకి తెలిసింది.

“నేను Delhiకి వెళ్లి presentationలు చేయాలి. నేను build చేసిన teamని ఇంకొకరు lead చేయాలి. ఇది transfer కాదు, Ananya. నా chairని ఖాళీ చేయించే polite method,” అని ఆ రాత్రి అతను చెప్పాడు.

అనన్య అతన్ని ఆపలేదు.

ఎందుకంటే అతని కోపం resignation మీద కాదు. తన పని వదిలిపోవడం మీద.

Aravind transferని decline చేసి resignation ఇచ్చాడు. అతని notice periodని వెంటనే waive చేశారు. ఒక నెల నుంచి అతను ఇంట్లోనే ఉన్నాడు. రెండు Indian technology companies, ఒక Singapore firm అతనితో మాట్లాడుతున్నాయి. అవకాశాలు ఉన్నాయి. అయినా ప్రతీ ఉదయం laptop తెరిచినప్పుడు, అతని చూపు తన platform dashboard login page మీద కొన్ని క్షణాలు ఆగిపోతుందని అనన్య గమనించింది.

ఇప్పుడు అదే పద్ధతి తన దగ్గరకు వచ్చింది.

కవిత మెల్లగా resignation letter తీసుకుంది.

“మీకు నేను receipt mail పంపిస్తాను,” అంది. “కానీ ఒక విషయం చెప్పాలి. మీరు వెళ్లిపోతే ఈ centreకి చాలా పెద్ద loss.”

“Centre అంటే building కాదు, కవిత. Team ఉంది. వాళ్లు కొనసాగిస్తారు.”

“అది మీరు నిజంగా నమ్ముతున్నారా?”

అనన్య కిటికీ బయటికి చూసింది. వాన కొంచెం పెరిగింది.

“నేను వాళ్ల సామర్థ్యాన్ని నమ్ముతున్నాను. System వాళ్లను పని చేయనిస్తుందా అన్నదే నాకు తెలియదు.”

కవిత లేచి వెళ్లబోయి ఆగింది.

“మీ notice period ముప్పై రోజులు. Delhi HR early release approve చేస్తే తగ్గవచ్చు. మీ original employee record Seattleలో ప్రారంభమైంది కాబట్టి final separation clearance అక్కడి Clinical Governanceకి కూడా వెళుతుంది.”

Seattle అనే మాట వినగానే అనన్య చేతిలోని pen కదలకుండా ఆగిపోయింది.

కవిత గమనించింది. “ఏమైనా problem ఉందా?”

“లేదు,” అంది అనన్య. “పాత జ్ఞాపకం అంతే.”

కవిత బయటకు వెళ్లిన తర్వాత కూడా ఆ రెండు పదాలు గదిలో మిగిలిపోయాయి.

Seattle.

పాత జ్ఞాపకం.

అనన్య chairలో వెనక్కి వాలి కళ్ళు మూసుకుంది.

నాలుగేళ్ల క్రితం — Seattle

ఆ వారంలో ప్రతిదీ చాలా వేగంగా జరిగింది.

Aravindకి Hyderabad posting వచ్చినప్పుడు, మొదట వాళ్లు దాన్ని మంచి అవకాశంగానే చూశారు. Indiaకి తిరిగి వెళ్లాలనే ఆలోచన వాళ్లిద్దరికీ ఎప్పటినుంచో ఉంది. Parents వయసు పెరుగుతోంది. Hyderabadలో career అవకాశాలు కూడా పెరుగుతున్నాయి. Aravindకి South operationsని పూర్తిగా మార్చే బాధ్యత ఇస్తామని చెప్పారు.

అనన్య పనిచేస్తున్న Behavioral Health Networkకి కూడా Hyderabad branch ఉంది. ఆమెను అక్కడికి transfer చేయడానికి group HR అంగీకరించింది.

సమస్య ఒక్కటే.

వాళ్లకు ఇచ్చిన సమయం పది రోజులు.

ఆ పది రోజుల్లో house vacate చేయాలి. Office handover పూర్తి చేయాలి. Bank accounts, utilities, medical insurance, shipping, travel అన్నీ చూసుకోవాలి. చివరిసారి కలవాల్సిన వాళ్లను కలవాలి.

అందరిలో ముఖ్యంగా Maryని కలవాలి.

కానీ Mary Seattleలో లేదు.

ఆమె child psychology field training కోసం Spokaneలోని residential training centreకి వెళ్లింది. Training సమయంలో phone పోయింది. Ananyaకి ఆ విషయం తెలియదు. ఆమె call చేసిన ప్రతిసారి number unavailable అని మాత్రమే వచ్చింది.

మొదటి రోజు Ananya అది network problem అనుకుంది.

రెండో రోజు message పెట్టింది.

మూడో రోజు వరుసగా నాలుగుసార్లు call చేసింది.

నాలుగో రోజు Helen ఇంటి తలుపు తట్టింది. సమాధానం లేదు. మరుసటి రోజు మళ్లీ వెళ్లింది. పక్కింటివారు Helen తన వృద్ధ తల్లిదండ్రులను చూడడానికి వెళ్లిందని చెప్పారు.

Ananya Spokane training centreకి call చేసింది. Receptionలో మాట్లాడిన మహిళ politeగా ఉన్నా, ఒక్క సమాచారం కూడా ఇవ్వలేదు.

“Trainees’ schedules are confidential. Immediate family లేదా authorized sponsor కాకపోతే call connect చేయలేం,” అంది.

“నేను ఆమెకు personal message ఇవ్వాలి. నేను దేశం విడిచి వెళ్తున్నాను.”

“I’m sorry, ma’am. మీరు ఆమె organization ద్వారా contact చేయండి.”

చివరికి Ananya ఒక letter రాసింది.

అది చాలా పెద్ద letter కాదు. వాళ్లు Hyderabadకి వెళ్తున్నారని రాసింది. Mary తన గతం గురించి సిగ్గుపడాల్సిన అవసరం లేదని చెప్పింది. Recovery అనేది ఒకరోజు తీసుకున్న నిర్ణయం కాదని, ప్రతిరోజూ కొనసాగించే పని అని గుర్తు చేసింది. Helenని ఒంటరిగా వదిలేయవద్దని రాసింది. Mary తనకు reply ఇవ్వకపోయినా, తన జీవితం బాగుండాలని కోరుకుంటానని చివరలో పేర్కొంది.

Address రాయడానికి వచ్చినప్పుడు Ananya కొద్దిసేపు ఆగింది.

Mary training centre address తెలియదు. ఇంటికి పంపితే Helen తిరిగి వచ్చేలోపు వాళ్లు వెళ్లిపోతారు. అందుకే Mary పనిచేసే Seattle child-services headquartersకి వెళ్లింది.

ఆ రోజు buildingలో renovation జరుగుతోంది. Reception deskని తాత్కాలికంగా corridor చివరికి మార్చారు. Computers disconnect చేసి మళ్లీ connect చేస్తున్నారు. Files cartonsలో ఉన్నాయి. Staff ఒక floor నుంచి ఇంకో floorకి తిరుగుతున్నారు.

Ananya అక్కడ ఉన్న ఒక employeeకి sealed cover ఇచ్చింది.

“ఇది Mary Carterకి personally ఇవ్వాలి. ఆమె training నుంచి వచ్చాక,” అంది.

ఆ employee cover మీద Mary పేరు చూసి తల ఊపింది. “I’ll put it with the protected staff mail.”

అనన్య రెండుసార్లు అడిగింది. “Please don’t send it to general mail. ఇది personal.”

“Don’t worry. నేను ఆమె desk sectionకి పంపిస్తాను.”

ఆ envelope Mary చేతికి చేరలేదు.

కానీ ఆ విషయం అనన్యకు తెలియదు.

Seattle నుంచి బయలుదేరే రోజు airportకి వెళ్తూ, Aravind phoneలో flight details చూస్తున్నాడు. Ananya మాత్రం passenger seatలో కూర్చొని Mary numberకి మరోసారి call చేసింది.

అదే recorded voice.

The subscriber is unavailable.

“ఇంకోసారి try చేయనా?” అని Aravind అడిగాడు.

“ఇప్పటికే చేశాను.”

“Letter ఇచ్చావు కదా.”

“అవును.”

“ఆమె చదువుతుంది. Training అయిపోయాక contact చేస్తుంది.”

అనన్య window బయట వెనక్కి జారిపోతున్న Seattle streetsని చూసింది. చిన్నగా తల ఊపింది.

ఆమె కూడా అదే నమ్మింది.

కానీ రోజులు గడిచాయి.

వారాలు గడిచాయి.

Mary నుంచి message రాలేదు.

Hyderabadకి వచ్చిన తర్వాత మొదటి కొన్ని నెలలు Ananya కొత్త centre పనిలో మునిగిపోయింది. Aravindకి South operationsలో problems వరుసగా వచ్చాయి. వాళ్లు కొత్త apartment సర్దుకోవాలి. Parents health visits చూసుకోవాలి. Indiaకి తిరిగి వచ్చిన జీవితం వాళ్లను ఒక్కసారిగా ఎన్నో దిశల్లో లాగింది.

అయినా కొన్నిసార్లు రాత్రి Ananya Mary పేరు search చేసేది.

Mary Carter.

Mary Seattle.

Mary child psychology.

Mary behavioral health.

వందల profiles వచ్చేవి. సరైన Maryని గుర్తించలేకపోయింది.

తన profileలో Ananya తన photograph పెట్టలేదు. Privacy కోసం ఒక తెల్ల గార్డీనియా పువ్వు photo పెట్టింది. Aravind Hyderabad apartment balconyలో తీసిన ఆ పువ్వు ఆమెకు నచ్చింది. “పువ్వు చూసి నిన్ను ఎవరు గుర్తుపడతారు?” అని అతను నవ్వాడు.

“నన్ను నిజంగా వెతికేవాళ్లు పేరు చూస్తారు,” అంది ఆమె.

కొన్ని నెలల తర్వాత ఆ మాట తనకే సందేహంగా అనిపించింది.

Mary letter చదివి కూడా contact చేయలేదా?

తన గతాన్ని గుర్తు చేసే వ్యక్తిగా Ananyaని దూరంగా ఉంచాలనుకుందా?

లేక కొత్త జీవితంలోకి వెళ్లిన తర్వాత, rehabilitation రోజుల నుంచి వచ్చిన సంబంధాన్ని మూసివేయాలనుకుందా?

అనన్య ఒక్కసారి కూడా Maryపై కోపపడలేదు. కానీ repeated silenceకి మనసు తనంతట తానే అర్థాలు తయారు చేస్తుంది. Mary బాగుండాలని కోరుకోవడం ఆమె ఆపలేదు. Mary జీవితంలో తనకు స్థానం ఉండకపోవచ్చని అంగీకరించింది.

ఆ జ్ఞాపకాన్ని గౌరవంగా మడిచి, తనలో ఒక మూల పెట్టుకుంది.

ప్రస్తుత కాలం — హైదరాబాద్

Phone vibrationతో అనన్య కళ్ళు తెరిచింది.

Aravind నుంచి message.

“Lunch చేశావా?”

ఆమె సమయం చూసింది. మధ్యాహ్నం రెండు దాటింది.

“లేదు. Busy,” అని type చేసింది.

వెంటనే call వచ్చింది.

“Busyనా? లేక resignation ఇచ్చేశావా?” అని Aravind అడిగాడు.

అనన్య కిటికీ బయటికి చూస్తూ, “ఇచ్చేశాను,” అంది.

కొన్ని క్షణాలు అతను మాట్లాడలేదు.

“నాకోసం చేశావా?”

“లేదు.”

“నిజంగా?”

“నీ resignation వల్ల నాకు pattern త్వరగా అర్థమైంది. Decision మాత్రం నా పని గురించి తీసుకున్నాను.”

“Delhiకి వెళ్లడం నీకు ఇష్టం లేకపోవడం ఒక్కటే reason అయితే—”

“నాకు Delhi మీద objection లేదు, Aravind. నా role నిజంగా Delhiలో అవసరమైతే నేను ఆలోచించేదాన్ని. కానీ patients Hyderabadలో ఉన్నారు. Programs Hyderabadలో ఉన్నాయి. Team Hyderabadలో ఉంది. నా seniority Delhiకి కావాలి అంటున్నారు. నా పని మాత్రం ఇక్కడ కొత్తవాళ్లు చేస్తారట. ఇది clinical decision కాదు.”

“ఎవరిని తీసుకురావాలని చూస్తున్నారు?”

“ఇంకా proof లేదు.”

“అంటే suspicion ఉంది.”

“ఉంది. కానీ proof లేకుండా పేరు చెప్పను.”

Aravind స్వల్పంగా నవ్వాడు. “అదే నువ్వు.”

“అదే నేను.”

“ఇప్పుడు?”

“ముప్పై రోజుల notice. Cases handover చేస్తాను. Parentsకి proper transition ఇస్తాను. తర్వాత చూస్తాం.”

“మనిద్దరం ఒకే నెలలో unemployed అవుతామని Seattle నుంచి వచ్చేటప్పుడు అనుకోలేదు.”

“మనిద్దరం unemployed కాదు. ప్రస్తుతం organizations లేకుండా ఉన్న professionals.”

“అది psychology languageనా?”

“కాదు. భార్య ఇచ్చే temporary confidence.”

అతను ఈసారి నిజంగా నవ్వాడు.

ఆ నవ్వు విన్నాక అనన్య ముఖంలో ఉన్న బిగుతు కొంచెం తగ్గింది.

“సాయంత్రం త్వరగా రా,” అన్నాడు Aravind. “నేను tea చేస్తాను.”

“నువ్వు tea చేస్తే నేను త్వరగా రావడానికి ఇదొక మంచి reason కాదు.”

“అయితే బయట నుంచి తెప్పిస్తాను.”

“అది better.”

Call ముగిసిన తర్వాత అనన్య తన desk సర్దడం మొదలుపెట్టింది. ఇంకా ముప్పై రోజులు ఉన్నా, personal papersని ముందుగానే వేరు చేయాలని అనిపించింది.

కింద drawerలో పాత notebook దొరికింది. Seattle నుంచి తెచ్చుకున్నదే. మొదటి పేజీల్లో appointments, moving lists, utility numbers ఉన్నాయి. మధ్యలో ఒక పేజీ మీద తొందరగా రాసిన నాలుగు lines కనిపించాయి.

Mary — training.

Phone unavailable.

Helen away.

Letter left at office.

ఆ నాలుగు lines కింద ఒక తేదీ ఉంది.

నాలుగేళ్ల క్రితం వాళ్లు Seattle విడిచిన రోజు.

అనన్య బొటనవేలితో ఆ అక్షరాల మీద మెల్లగా జరిపింది. Ink కొద్దిగా మసకబారింది. జ్ఞాపకం మాత్రం కాదు.

Laptopలో mail notification వచ్చింది.

Subject: Acknowledgement of Resignation and Separation Workflow.

కవిత resignation process ప్రారంభించింది.

Mail చివరలో ఒక line ఉంది.

As your employment originated within the Seattle network, final clinical-governance clearance will be routed to the Seattle headquarters.