హైదరాబాద్‌లోని బంజారా హిల్స్‌లో ఉన్న 'జీవనధార హాస్పిటల్' అంతా ఆ రోజు ఉదయం ఉరుకుల పరుగుల మీద ఉంది. కొత్తగా వచ్చిన ఒక అంతుచిక్కని వైరల్ ఇన్‌ఫెక్షన్ కారణంగా రోగుల తాకిడి పెరిగింది. అత్యవసర విభాగంలో వెంటిలేటర్‌తో కూడిన ఒకే ఒక పడక ఖాళీగా ఉంది.

ఆ పడకపై విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నారు గోపాల్ రావు గారు. ఆయన వయస్సు 85. రిటైర్డ్ తెలుగు పంతులు. ఆయనకు ఈ మధ్య ఊపిరితిత్తుల ఇన్‌ఫెక్షన్ వచ్చి, ఆక్సిజన్ స్థాయిలు బాగా పడిపోయాయి. ఆయన పక్కనే ఆయన మనవరాలు, సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్ అయిన అంజలి ఉంది. నగర జీవితంలో ఎంత బిజీగా ఉన్నా, తన తాతయ్యే లోకంగా బతికేది.
గోపాల్ రావు గారు ఎప్పుడూ నవ్వుతూ, శాంతంగా మాట్లాడేవారు. ఆయన మాటల్లో కఠినత్వం ఉండేది కాదు. "అంజలీ, నీకు తెలుసా? మనకు కష్టం వచ్చినప్పుడు ఆందోళన పడకూడదు. ఎందుకంటే, మన జీవితం ఒక నది లాంటిది. దాని ప్రవాహాన్ని ఎవరూ ఆపలేరు," అంటూ వేదాంత ధోరణిలో మాట్లాడేవారు.
అప్పుడే హడావుడిగా డాక్టర్ కృష్ణ ప్రసాద్ ఆ వార్డులోకి వచ్చారు. ఆయన మొహంలో తీవ్రమైన ఆందోళన ఉంది. అంజలిని పక్కకు పిలిచి, గొంతు తగ్గించి మాట్లాడారు.
"అంజలీ, విషయం ఏంటంటే... మరో గంటలో 30 ఏళ్ల పేషెంట్ కార్తీక్ వస్తున్నాడు. ఆయన పరిస్థితి చాలా విషమంగా ఉంది. ఊపిరితిత్తులు పూర్తిగా దెబ్బతిన్నాయి. వెంటనే హై-ఫ్లో వెంటిలేటర్‌ అవసరం. ఆయనకు చిన్న పిల్లలు ఉన్నారు. కానీ, దురదృష్టవశాత్తూ, వెంటిలేటర్‌ ఉన్న పడక ఒక్కటీ ఖాళీ లేదు. మీ తాతయ్య గారి ఆక్సిజన్ స్థాయిలు కూడా తక్కువగానే ఉన్నాయి. కానీ, కార్తీక్‌కు ఈ బెడ్ తప్ప వేరే మార్గం లేదు."
అంజలి కళ్లు చెమ్మగిల్లాయి. ఆమె మనస్సు వేగంగా కొట్టుకుంది. "ఏం చెబుతున్నారు డాక్టర్? మా తాతయ్యకు ఆక్సిజన్ తగ్గితే ప్రమాదం కదా! ఆయన వయస్సు పెరిగింది కానీ, మాకు ఆయన అవసరం," అంటూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.
డాక్టర్ కృష్ణ ప్రసాద్ నిస్సహాయంగా తల ఊపారు. "నాకు తెలుసమ్మా. కానీ ఇది 'లైఫ్ అండ్ డెత్' పరిస్థితి. హాస్పిటల్‌కు నైతికంగా చాలా కష్టమైన నిర్ణయం ఇది."
గోపాల్ రావు గారు ఇదంతా నిశ్శబ్దంగా విన్నారు. ఆయన మనవరాలిని పిలిచారు. వరలక్ష్మి పంతులుగారు చెప్పిన కథలన్నీ గుర్తు చేసుకుంటూ అంజలి ఆయన చేతిని ప్రేమగా పట్టుకుంది.
"ఏడుస్తావేంటి అంజలీ? మీ నాన్నమ్మ చెప్పేది కదా, నది ప్రవాహం గురించి?" ఆయన గొంతు బలహీనంగా ఉన్నా, మాటల్లో దృఢత్వం ఉంది. అంజలిని డాక్టర్‌ని పిలవమని మెల్లగా సైగ చేశారు.
డాక్టర్ దగ్గరకు రాగానే, గోపాల్ రావు గారు ముఖంపై దయతో కూడిన చిరునవ్వుతో పలికారు: "డాక్టర్ గారూ, నేను అంతా విన్నాను. ఆ అబ్బాయి పేరు కార్తీక్ అంట కదా? ఆయన వయస్సు నడి ఎండలా ఉంది. నా జీవితం ఇప్పటికే సంధ్య వేళకు చేరుకుంది. నాకు 85 ఏళ్లు. నా బండి గమ్యానికి చేరుకుంది. ఆయనకు ఇంకా చాలా దూరం ప్రయాణం చేయాలి. దయచేసి, ఈ పడకను కార్తీక్‌కి ఇచ్చేయండి."
అంజలి నిర్ఘాంతపోయింది. "తాతయ్యా, ఏం మాట్లాడుతున్నావు? వద్దు! అలా చేయకు. నేను ఒప్పుకోను!" అని బిగ్గరగా ఏడ్చింది.
"అంజలీ, ప్రతి జీవితం విలువైనదే. కానీ కొన్నిసార్లు, కొందరికి ఆ జీవితం ఎక్కువ అవసరం అవుతుంది. మనమందరం ఒకే నదిలోని నీటి బిందువులం. సమత్వ భావన అంటే ఇదే కదమ్మా? వయస్సును బట్టి, అవసరాన్ని బట్టి ఒకరికి సాయం చేయడంలో తప్పేముంది?" ఆయన మృదువైన మాటలు ఆ వార్డులో ఉన్న అందరి హృదయాలను కదిలించాయి.
డాక్టర్ కృష్ణ ప్రసాద్, అంజలిని, గోపాల్ రావు గారిని ఎంతగానో బతిమిలాడారు. కానీ గోపాల్ రావు తన నిర్ణయాన్ని మార్చుకోలేదు. తనకిచ్చిన ఆక్సిజన్ మాస్కు తీసి, నవ్వుతూ "నాకు నా పల్లెటూరి గాలి చాలు. నన్ను ఇంటికి తీసుకెళ్లండి," అని అంజలికి ఆదేశించారు.
భారీ మనస్సుతో అంజలి, హాస్పిటల్ లాంఛనాలను పూర్తి చేసింది. కార్తీక్‌ను ఆ పడకపై చేర్చారు. గోపాల్ రావును ఇంటికి తీసుకెళ్లిన రెండు గంటల్లోనే, ఆయన ఆక్సిజన్ స్థాయిలు పూర్తిగా పడిపోయాయి. అంజలి చేతిని పట్టుకుని, ఆమె నుదిటిపై ముద్దు పెట్టి, ప్రశాంతంగా కన్నుమూశారు.
కొన్ని రోజులకు, ఆ పడకపై చికిత్స పొందిన కార్తీక్ కోలుకున్నాడు. డిశ్చార్జ్ అయ్యే ముందు, తన కోసం ఒక వృద్ధుడు ప్రాణత్యాగం చేశాడని డాక్టర్ ద్వారా తెలుసుకున్నాడు. ఆ వార్త వినగానే కార్తీక్, అంజలిని కలిశాడు.
"మీ తాతగారు నాకు రెండో జీవితం ఇచ్చారు. వారి గొప్ప త్యాగాన్ని నేను మర్చిపోలేను. మా ఇద్దరు పిల్లలకు ఆయన గురించి చెబుతాను," అంటూ కార్తీక్ కన్నీళ్లతో అంజలిని హత్తుకున్నాడు.
గోపాల్ రావు గారు చేసిన ఈ నిస్వార్థ త్యాగాన్ని అంజలి సోషల్ మీడియాలో పంచుకుంది. "మనం ఎంత సంపాదించామన్నది ముఖ్యం కాదు, చివరి నిమిషంలో మనం ఇతరులకు ఎంత సాయం చేయగలిగామన్నదే ముఖ్యం," అనే సందేశంతో ఈ పోస్ట్ వైరల్ అయింది. మృదుభాషణం, సమత్వ భావనం అనే రెండు గొప్ప గుణాలను తన జీవితంలో పాటించిన ఆ పంతులు గారికి దేశం మొత్తం సెల్యూట్ చేసింది. హైదరాబాద్ నగరంలో ఒక అద్భుతమైన మానవత్వపు జ్ఞాపకాన్ని ఆయన వదిలి వెళ్లారు