ఆ రేయి ఆకాశం చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది. జనపదమంతా గాఢమైన నిద్రలో మునిగిపోయినా, ఆ పాత ఇంటి కిటికీ దగ్గర నిల్చున్న శ్రీనివాసరావుకు మటుకు సమయమే ఆగిపోయినట్లు తోచింది. వెలుపల చినుకులు నిమ్మళంగా కురుస్తూ తోటలోని మల్లెపొదలపై రాలుతున్నాయి. గవాక్షపుటద్దంపై వర్షపు బిందువులు స్మృతులవలె కదులుతుంటే, అతని నయనాల నుండి అశ్రువులు అదే రీతిగా కారుతున్నాయి. అర్ధశతాబ్దపు వైవాహిక జీవితం ఒక్కో స్మృతిగా హృదయంలో కదలాడుతోంది. కాలచక్రం అతని స్మృతులను మసకబార్చినా, తన ఇల్లాలు సావిత్రి చిరునవ్వు మటుకు ఇప్పటికీ చెరిగిపోలేదు.

“శ్రీనూ...”

బలహీనమైన ఆ పిలుపు వినగానే అతను ఒక్కసారిగా వెనుదిరిగాడు. మంచంపై పడుకున్న సావిత్రి కళ్లలో జీవం చివరి దీపంలా మసకబారుతోంది. నెలల తరబడి క్యాన్సర్‌తో పోరాడిన ఆమె ఇక ఆసుపత్రిలో ఉండనని మొండిగా చెప్పింది. చివరి శ్వాస తన ఇంట్లోనే విడవాలని కోరింది. ఆమె కోరికను కాదనలేక శ్రీనివాసరావు ఇంటికే తీసుకొచ్చాడు.

ఆ రోజు సాయంత్రం అతను విచిత్రమైన ఏర్పాట్లు చేశాడు. ఆమెకు ఇష్టమైన అరటిపండ్లు, బొబ్బట్లు, బాదంపాలు, పాత పుస్తకాలు, ఇద్దరి మధ్య నడిచిన ఉత్తరాలు, వారి పెళ్లి రోజున తీసిన నలుపు-తెలుపు ఫొటోలు—అన్నింటినీ ఒకచోట పేర్చాడు. “ఇది బాధ కాదు... నీ జీవితానికి వీడ్కోలు వేడుక,” అని చెప్పి చిన్న దీపాలు వెలిగించాడు. ఆ వేడుకకు అతనే పెట్టుకున్న పేరు—“వీడ్కోలు ఉత్సవం.”

రాత్రి పది గంటలకు మొబైల్ లో ఘంటసాల గాత్రం మెల్లగా ఇల్లంతా వినిపించింది. సావిత్రి తన వణుకుతున్న చేతితో శ్రీనివాసరావు అరచేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది. కళ్లలో చెప్పలేనంత అలసట, పెదవులపై చిన్న చిరునవ్వు. కొద్ది క్షణాల్లోనే ఆమె వేళ్లలోని వెచ్చదనం నెమ్మదిగా చల్లబడిపోయింది. తల అతని భుజంపై కదలకుండా వాలిపోయింది. ఆ సమయంలో కాలమే ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది. శ్రీనివాసరావు ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. పాట శబ్దాన్ని మాత్రమే పెంచాడు. తన ఏడుపు ఆ పాటల్లో కలిసిపోవాలని అనుకున్నాడు.

రాత్రంతా అతను భార్య శరీరం పక్కనే కూర్చుని గడిపాడు. ఒకవైపు భార్యను కోల్పోయిన బాధ, మరోవైపు తాను చేసిన పని వల్ల కలిగిన భయం అతన్ని మానసికంగా కుంగదీశాయి. తెల్లవారుజామున గందరగోళంలో ఇంటి గుమ్మంపై ఎరుపు రంగుతో “మరణం... మోక్షం... నరకం...” అని రాశాడు. అది ఎవరికో సందేశం కాదు; తనలో తాను అనుభవిస్తున్న నరకయాతనకు ప్రతిబింబం.

కొంతసేపటికి ప్రాధమిక ఆరోగ్యకేంద్రం డాక్టర్ రామమూర్తిని ఇంటికి పిలిపించి, “రాత్రి నిద్రలోనే ప్రాణం పోయింది. మరణ ధ్రువీకరణ పత్రం ఇవ్వండి,” అని వేడుకున్నాడు. అయితే మృతదేహాన్ని పరిశీలించిన వైద్యుడికి సావిత్రి చేతిపై కనిపించిన సూది గుచ్చిన గుర్తు, అసహజమైన శరీర స్థితి అనుమానం కలిగించాయి. సాధారణ మరణమని ధ్రువీకరించేందుకు ఆయన నిరాకరించాడు.

“ఇది సహజ మరణమో కాదో నేను చెప్పలేను. చట్ట ప్రకారం పోలీసులకు సమాచారం ఇవ్వాల్సిందే,” అని స్పష్టంగా చెప్పి, తానే పోలీస్ స్టేషన్‌కు ఫోన్ చేశాడు.

అరగంటలోనే సర్కిల్ ఇన్‌స్పెక్టర్ విజయదేవ్ తన బృందంతో అక్కడికి చేరుకున్నాడు. ఇంటి గుమ్మంపై ఎరుపు రంగులో రాసిన ఆ మూడు పదాలు అతని దృష్టిని వెంటనే ఆకర్షించాయి. పై అంతస్తులో తెల్లని దుప్పటితో కప్పబడిన సావిత్రి మృతదేహం కనిపించింది. శరీరం పూర్తిగా చల్లబడకపోయినా చేతులు గట్టిపడటం ప్రారంభమైంది. ఇంట్లో ఎక్కడా బలవంతపు ప్రవేశానికి సంబంధించిన ఆనవాళ్లు కనిపించలేదు. కానీ వైద్యుడి అనుమానం, గుమ్మంపై రాసిన ఆ వాక్యాలు, ఇంటి అంతటా వ్యాపించిన అసహజమైన నిశ్శబ్దం—ఈ మరణం వెనుక దాగి ఉన్న రహస్యం సాధారణం కాదని విజయదేవ్‌కు మొదటి చూపులోనే అర్థమైంది.

“ఆమె చాలా బాధపడుతోంది. తనే చనిపోవాలని కోరుకుంది,” అన్నాడు శ్రీనివాసరావు ప్రశాంతంగా.

పోస్ట్‌మార్టం నివేదిక మాత్రం వేరే కథ చెప్పింది.

సావిత్రి మరణానికి కారణం క్యాన్సర్ కాదు. ఆమె రక్తంలో అత్యధిక మోతాదులో మెథాంఫెటమైన్ అనే మత్తు పదార్థం ఉంది. అది సహజంగా ఇంట్లో ఉండే ఔషధం కాదు.

మార్పునకు మునుపు పదాల సంఖ్య: 64

విజయదేవ్ తన దర్యాప్తును వేగంగా ప్రారంభించాడు.

“ఆమె తన ఇష్టప్రకారమే ఆ నిర్ణయం తీసుకుంది,” అని శ్రీనివాసరావు నిస్సహాయంగా చెప్పాడు.

“మరి ఆ ప్రమాదకరమైన పదార్థం మీ ఇంటికి ఎలా వచ్చింది? ఎవరు తెచ్చారు?”

“అది కూడా ఆమె కోరికే.”

“ఆమె పరిస్థితి విషమించినప్పుడు మీరు వెంటనే ఎందుకు ఫోన్ చేయలేదు?”

శ్రీనివాసరావు ఏ సమాధానం చెప్పలేక నిశ్శబ్దంగా తలదించుకున్నాడు.

అదే సమయంలో ఫోరెన్సిక్ బృందం ఆ ఇంటి వెనుక ఉన్న చెత్తబుట్టలో సగం కాలిపోయిన ఒక చిన్న సిరంజి, మందు సీసా ముక్కలను వెతికి పట్టుకుని స్వాధీనం చేసుకుంది.

డాక్టర్ వేదవల్లి మరో ముఖ్యమైన విషయాన్ని గుర్తించింది. సావిత్రి కుడి చేతిపై సూది గుచ్చిన గుర్తు ఉంది. కానీ మరణానికి కొద్ది గంటల ముందు ఆమె ఉన్న అంత బలహీనమైన స్థితిలో తనకు తానుగా ఆ ఇంజెక్షన్ వేసుకోవడం ఏమాత్రం సాధ్యం కాదని ఆమె స్పష్టంగా అభిప్రాయపడింది.

దీనితో ఈ మరణం వెనుక ఉన్న రహస్యాన్ని ఛేదించేందుకు దర్యాప్తు వేగం మరింత పెరిగింది.

అయితే ఒక చిన్న సంఘటన కేసును పూర్తిగా మార్చేసింది.

పక్కింటి పన్నెండేళ్ల బాలుడు కార్తీక్ తన మొబైల్‌లో తీసిన వీడియోను పోలీసులకు ఇచ్చాడు. ఆ వీడియోలో అర్ధరాత్రి ఒక వ్యక్తి ఇంటి వెనుక తలుపు దగ్గరకు వచ్చి కొద్దిసేపటికే వెళ్లిపోతున్న దృశ్యం స్పష్టంగా కనిపించింది.

ఆ వ్యక్తి శ్రీనివాసరావు కాదు.

వేలిముద్రల ఆధారంగా పోలీసులు అతన్ని గుర్తించారు. అతడు గ్రామంలో అక్రమంగా మత్తు పదార్థాలు, నకిలీ మందులు విక్రయించే నాగభూషణం.

విచారణలో నాగభూషణం నిజం ఒప్పుకున్నాడు.

కొన్ని రోజుల క్రితం శ్రీనివాసరావు భార్య నొప్పి తగ్గించే బలమైన మందులు కావాలని తనను సంప్రదించాడని, అయితే ఎక్కువ డబ్బు కోసం అసలు ఔషధం స్థానంలో మత్తు పదార్థాన్ని ఇచ్చానని చెప్పాడు. అది ప్రమాదకరమైన మోతాదని చెప్పకుండా, “ఇది ఇస్తే వెంటనే నొప్పి తగ్గిపోతుంది” అని నమ్మబలికాడు.

చివరి రాత్రి సావిత్రి బాధను చూడలేక శ్రీనివాసరావు ఆ ఇంజెక్షన్ ఇచ్చాడు. అది ప్రాణాంతకమవుతుందని అతనికి తెలియదు.

అయితే తరువాత జరిగినదే అతని జీవితాన్ని నాశనం చేసింది.

భయంతో ఆధారాలను కాల్చివేయడం, గుమ్మంపై విచిత్రమైన మాటలు రాయడం, నిజం చెప్పకుండా కథ అల్లడం—ఇవన్నీ అతనిపైనే అనుమానాలను మరింత బలపరిచాయి.

కోర్టులో శ్రీనివాసరావు ఒక్క మాట మాత్రమే చెప్పాడు.

“నేను ఆమెను చంపాలని కాదు... ఆమె బాధను చంపాలని అనుకున్నాను.”

న్యాయమూర్తి కొద్దిసేపు మౌనంగా అతని వైపు చూశారు.

“ప్రేమ పేరుతో చట్టాన్ని మీ చేతుల్లోకి తీసుకునే హక్కు ఎవరికీ లేదు. సరైన వైద్య సహాయం బదులుగా అక్రమ మార్గాన్ని ఎంచుకోవడం, తరువాత ఆధారాలను దాచిపెట్టేందుకు ప్రయత్నించడం తీవ్రమైన నేరం. కరుణతో చేసిన తప్పు కూడా ఒక ప్రాణాన్ని బలితీస్తే చట్టం దానిని క్షమించదు.”

శ్రీనివాసరావుకు నిర్లక్ష్యపూరిత హత్య నేరం కింద శిక్ష పడింది. నాగభూషణానికి అక్రమ మత్తు పదార్థాల సరఫరా, నకిలీ మందుల విక్రయం కేసుల్లో దీర్ఘకాల కారాగార శిక్ష విధించబడింది.

ఏళ్ల తరువాత కూడా ఆ ఇంటి గుమ్మంపై ఎరుపు రంగు మరకలు పూర్తిగా చెరిగిపోలేదు. గ్రామస్థులు ఆ ఇంటిని చూస్తూ ఎన్నో కథలు చెప్పుకుంటారు. కానీ ఆ కేసు దర్యాప్తు చేసిన విజయదేవ్ తన డైరీలో ఒకే వాక్యం రాశాడు—

“మరణం ప్రకృతి నిర్ణయం. దానిని కరుణ పేరుతో వేగవంతం చేయాలనే ప్రతి ప్రయత్నం చివరికి న్యాయస్థానం ముందు నిలబడక తప్పదు.”

సావిత్రి నిజంగా ఆ మరణాన్ని కోరుకుందా? లేక చివరి క్షణంలో బ్రతకాలనుకుందా? ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పగల ఏకైక వ్యక్తి ఆమె. కానీ ఆ సమాధానాన్ని ఆమె తన చివరి శ్వాసతోపాటే తీసుకుపోయింది. కొన్ని రహస్యాలకు సాక్ష్యాలు ఉండవు; వాటికి సాక్షిగా మిగిలేది మనసాక్షి మాత్రమే.